Περιοδικό Πόρφυρας
Τ.Θ. 206
49100 Κέρκυρα
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Αφιέρωμα
στον Κυριάκο Χαραλαμπίδη
«Πόρφυρας» Νο 124
Με μεγάλο αφιέρωμα στον σημαντικό κύπριο ποιητή Κυριάκο Χαραλαμπίδη κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού «Πόρφυρας» (Νο 124, Ιούλιος – Σεπτέμβρης 2007).
Γράφουν οι, Σπύρος Α. Ευαγγελάτος, Σ.Ν. Φιλιππίδης, Γιώργος Κεχαγιόγλου, Μ.Γ. Μερακλής, Ανθούλα Δανιήλ, Λευτέρης Παπαλεοντίου, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Νάκης Σκορδίλης, Κώστας Μπαλάσκας, Μιχάλης Τσιανίκας, Δώρα Μέντη, Ζήνων Ζανέτος, Ευριπίδης Κλεόπας, Ανδρέας Βοσκός, Ρίτσα Φράγκου – Κικίλια, Λουίζα Χριστοδουλίδου, Αγάθη Γεωργιάδου, Martin McKinsey, Ανδρέας Χατζησάββας, Σάββας Παύλου, Δημήτρης Κοσμόπουλος, Νίκος Πετράκης, Χρήστος Σιοπαχάς, Γιώργος Κ. Μύαρης.
Ο Πόρφυρας έχει συμπεριλάβει κατʼ επανάληψη στα τεύχη του συνεργασίες Κύπριων λογοτεχνών, κριτικών, πανεπιστημιακών δασκάλων, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, καθώς και μελέτες των γνωστότερων νεοελληνιστών για την κυπριακή λογοτεχνία. Δεν είναι πολύς καιρός που αφιέρωσε σελίδες στο εύρημα του Λεύκιου Ζαφειρίου, την καλβική ωδή «Ελπίς πατρίδος», και λίγο παλαιότερα το πολυσέλιδο 105ο τεύχος του στη γλυκεία χώρα Κύπρο.
Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, στην ποίηση και την ποιητική του οποίου είναι αφιερωμένο το παρόν τεύχος, αποτελεί μία από τις αυθεντικότερες και καθαρότερες ποιητικές φωνές του οικουμενικού ελληνισμού∙ απηχεί τη σπαρακτική κραυγή διαμαρτυρίας της καθημαγμένης Κύπρου, και τα έργα του συνιστούν μία από τις πλέον ελπιδοφόρες μαρτυρίες της σύγχρονης ελληνικής ποίησης. Ποιητής προ πολλού καταξιωμένος, συγκεντρώνει στις ποιητικές συλλογές του ό,τι πιο ρωμαλέο και εύχυμο έχει να επιδείξει η ελληνική ποιητική παραγωγή των τελευταίων σαράντα ετών.
Ο «Πόρφυρας» θεωρεί ότι με το τεύχος αυτό δεν τιμάται μόνο ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης, αλλά στο πρόσωπό του τιμάται η μαχόμενη λογοτεχνία του νησιού του∙ κυρίως όμως ευελπιστεί ότι το κυπριακό φως θα φωτίσει τη ζοφερή ατμόσφαιρα της Αττικής, η οποία θα καταδεχτεί να ακούσει τη φωνή του Κυριάκου Χαραλαμπίδη με την προσοχή που της αξίζει.
Κυριάκος Χαραλαμπίδης – Από τα τείχη της Λευκωσίας
ΑΠΟ ΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ (2)
Αυτή ‘ναι η μοίρα των αγνοουμένων
τέκνων της δυστυχούς πατρίδας, να τους βλέπεις
ωσάν σε πανελλήνιους αγώνες πίσω
από τ’ άρματα μέρες εννιά και χρόνια εννιά
μες στο Δημόσιο Κήπο, στα κομμένα
δέντρα του Απόλλωνα, στα αίματα λουσμένους
και να κατατροπώνουν την ψυχή τους
σκοτάδια, η ψυχή τους στραγγισμένη
απ’ τ’ ανελέητο μίσος των αλόγων
κι η μαύρη ράχη του βουνού θλίψη ζωσμένη
κι οι ολόδικοί τους ν’ απελευθερώνουν
εικόνες απ’ το Σύμπαν — ο νεκρός του είναι
ο Κόσμος όλος, το κλειδί και το θεμέλιο,
το πιο αγαπητερό περπάτημα και διώμα,
το πρόσωπο κι η λάμψη του μες στα λουλούδια,
θέλουν να του φωνάξουν ν’ ανεβεί
μαζί τους πάνω στων τειχών τη ντάπια—
πλην δεν ακούει κανείς, όλα είναι μαύρα
ωσάν την πρώτη μέρα της δημιουργίας,
τα σύγνεφα τα γέρικα βαραίνουν
στον ανελέητο χτύπο της καρδιάς.
ΤΟ ΑΛΟΓΟ, Ο ΑΜΑΞΑΣ ΚΙ ΕΓΩ
Ένα παιδί, περίπου σαν τη Δάφνη,
στο δυο φτεράκια του είχε «Θέλω τον πατέρα μου».
Αλλο παιδί κουτσαίνοντας ή σκουντουφλώντας
σε σκαλοπάτι – μάλλον σε λακκούβα –
στη φτέρνα του πατέρα του καλύτερα.
Γυναίκες ήρθανε γι’ ανταλλαγή δακρύων·
στο μέτωπό τους ίδρωτας σε κόμπους.
Ο ουλαμός, ας πούμε την ομάδα,
έφτασε το πρωί από την Ελλάδα
μαζί με πόλεις ξακουστές από τον πέμπτο
αιώνα στο νησί για μια πορεία
εφτά χιλιάδων χρόνων τετρακόσιων
μέτρων χωρίς εμπόδια – προηγείτο
αμάξι των Σωμάτων Ασφαλείας.
Σαν ξόδιν έμοιαζε, σαν λογική της μοναξιάς,
εικόνα του Λουΐτζι Πιραντέλο,
που ζήτησε να είναι στην κηδεία του
μονάχα τ’ άλογο, ο αμαξάς και αυτός.
Ας πούμε πως κι εμείς «παραβρεθήκαμε»
στο πεζοδρόμιο την ώρα που περνούσαν.
Εγώ, η αλήθεια συγκινήθηκα, πλην όμως
ο πλαϊνός μου κύριος χασκογέλασε.
Αμήχανα κι ο τρίτος κοντοστάθηκε-
η περιέργεια λίγη, τι να κάνεις
μια τέτοια φτωχική πορεία…
Χάσαμε τον καιρό και τα λεπτά μας.
Καλύτερα λοιπόν που δεν επήγα.
Ποτέ η διαίσθησίς μου δεν με πρόδωσε.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 68
Οκτώ και εξήντα νέοι απ’ την Ελλάδα
(Κίμων ο Αθηναίος και οι λοιποί)·
τη χόρτο των τ’ αθάνατα την τρώνε
άλογα τ’ Αχιλλέα. Μακριά από την πατρίδα
των νέων αυτών τελειώνει το κεφάλαιο.
