Δεν ξέρω γιατί υπήρξα.
Όχι πάντως για να αναδείξω έναν ακόμη θάνατο
σε πρόσωπο της ημέρας
ή για να αιχμαλωτίσω τον ήχο μιας ακόμη καμπάνας
βαθιά στην ψυχή μου.
Ούτε νομίζω
για να κατανεμηθεί ο ανθρώπινος πόνος σε περισσότερα μέλη
μήπως και γίνει πιο υποφερτός,
ή για να σκάψει κι άλλος ένας λαγούμι προς την αλήθεια.
Ξέρω καλά,
πως ούτε η αγάπη μήτε η θάλασσα
με έχουν ανάγκη,
-αφού έτσι κι αλλιώς ούτε μια πεταλούδα δεν στάθηκα ικανός να πιάσω-
ούτε τα όνειρα για να αυτόεπιβεβαιωθούν.
Δεν μπορεί να υπήρξα
για να κρατήσω στο σώμα μου σχήματα απουσιών
τη στιγμή που από βρέφος ακόμα
η ψυχή μου ποτίστηκε με αρώματα φευγαλέα
και με γλυκόπικρες αναχωρήσεις.
Δεν μπορεί να υπήρξα
ως διαιωνιστής της αγωνίας του κόσμου
ή ως ο οραματιστής των καινούριων συμφορών του,
δεν μπορεί να υπήρξα
ως ακόμη μια ψευδαίσθηση της αθανασίας
ως ακόμη ένα άλλοθι της τρέλας
ως ακόμη μια υποχρέωση του έρωτα
ως ακόμη ένα αυλάκι της σιωπής.
Φτάνει.
Με αφαιρέσεις δεν αποκαλύπτεται η αιτία.
Δια της ατόπου απαγωγής δε δίνονται εξηγήσεις.
Καιρός να ξεκινήσει η αρίθμηση…
Α, σε τέτοιαν αυλή θα μπω
Θα μπω και θα κάτσω κι ώρα πολλή στην καθαρή φωνή των λέξεων
γιατί έχει και ήλιο και δέντρο
και φράχτη διάφανο με θέα στα απέναντι και στα ενδότερα
κι αν δε φιλοπονήσεις όρια κάτω από ένα δείγμα πράσινο φύλλο
καμιά φλέβα ζωή δεν είδες
Υπάρχεις, γιατί υπάρχουμε κι εμείς.
Στ’ ακροτελεύτια όρια, που η φωνή σου
-ηχώ στο χάος- τη δική μας συναντά.
Απάνω εκεί, στην αποθέωση της στιγμής
ο νους εξερευνά την ποιητική σου
-να διευρύνεται η κοινή μας η ματιά.
Υπάρχεις, επιδρώντας στη γενιά σου.
-άλλος δεν είναι τόπος πιο κοινός.
Αν δεν υπάρχεις, δεν υπάρχει και κανείς.
Καιρό θητεύουμε στο μυστικό όραμά σου,
εκεί που ο κόσμος είναι πιο συλλογικός
κι αντί για το “εγώ” φτάνει στο “εμείς”.
Χρόνια πολλά και καλά Σπύρο!
Αχ αυτός ο κος Τόγκας πόσες γενιές ανάθρεψε
Αλλά εσύ Σπύρο μου , και χρόνια πολλά σου ,
τον επαναφέρεις ως ζητούμενο.
Η βασική ιδέα του ποιήματος είναι άριστη.
Θέλει λίγο δουλειά στη σαφήνεια πχ:
“Ξέρω καλά,
πως ούτε η αγάπη μήτε η θάλασσα
με έχουν ανάγκη,
-αφού έτσι κι αλλιώς ούτε μια πεταλούδα δεν στάθηκα ικανός να πιάσω-
ούτε τα όνειρα για να αυτόεπιβεβαιωθούν.”
όπου το ακροτελεύτιο δεν επάγεται σαφώς για τον μη προσεκτικό αναγνώστη
Δες αντίθετα πόσο σαφές είναι το :
“Ούτε νομίζω
για να κατανεμηθεί ο ανθρώπινος πόνος σε περισσότερα μέλη
μήπως και γίνει πιο υποφερτός,
ή για να σκάψει κι άλλος ένας λαγούμι προς την αλήθεια.”
λόγω του “Ούτε νομίζω”
Αποπνέει δύναμη και θετική διάθεση το ποιήμα σου. Ας αρχίσουμε από το σώμα των φυσικών αριθμών…..