Ο λογοτεχνικός κανόνας της ποίησης που ακόμη ισχύει είναι στο ΒΙΠΕΡ νούμερο 100. Από φήμες μάλλον ο Αλ. Αργυρίου συνέταξε αυτή την ανθολογία ποίησης. Έχουν προστεθεί μονάχα αναβαθμισμένοι ο Καρούζος, που ήταν στην άλλη ανθολογία της Αγκύρας, η Δημουλά και ο Γκανάς. Σαράντα χρόνια κομφορμιστικής κριτικής δεν κατάφεραν να προσθέσουν τίποτε άλλο σταθεροποιημένο στον κανόνα της ποίησης. Διότι δεν είναι μόνον η Μιμή που κούναγε συνέχεια την κουδουνίστρα της δημοσιότητας, είναι και η έλλειψη ρίσκου από τους κριτικούς της λογοτεχνίας, που ήρθε και κούμπωσε το πράγμα… Οι μισοί στα πόστα των εφημερίδων, οι άλλοι στα πόστα των εκδοτικών, ευλογούσαν εισόδους και εξόδους κατά το βαθμό της ακινδυνότητας ως προς τα γραφόμενά τους…Οπόταν πλάτανος η ιστορία…και κουρδιστό παιχνίδι ευρώπη…και χοληστερίνη του Κάλβου…και μύρια όσα φαιδρά…
le livre de poche (Σωτήρης Παστάκας)
Μεγαλώνοντας, κατάλαβα πως η βιβλιοθήκη μου δεν σχηματίζεται με την συλλογή βιβλίων, αλλά με τον διασκορπισμό της. Σαν τον Ρωμαίο στρατηγό που μελαγχολούσε και μόνον στη σκέψη του τι θα απογίνουν τα βιβλία του όταν αυτός θα πέθανε, άρχισα να τα μοιράζω και να τα χαρίζω σε κοινοτικές βιβλιοθήκες…Μεγαλώνοντας, άρχισα να κόβω τις παρέες μου, να αποτραβιέμαι όλο και σε μικρώτερα δωμάτια, γιατί κατάλαβα πως θέλω να αποτραβιχτώ σε ένα μικρό δωμάτιο τριάντα τετραγωνικών και να μην ξαναβγώ από εκεί μέσα…Προσαρμόζοντας τις ανάγκες μου σε εμβαδόν τριάντα μέτρων, το ΒΙΠΕΡ 100 θα ήταν ίσως το μόνο βιβλίο ποίησης που θα έπαιρνα μαζί μου…Από το 1971 με συντροφεύει παντού: όπως ίσως διακρίνετε από τη φωτογραφία του εξωφύλλου, είναι το μοναδικό βιβλίο που το είχα πάντα μαζί μου σε όλες μου τις μετακινήσεις…Του έχει αφήσει μαύρα σημάδια η φρεσκοβαμμένη βιβλιοθήκη κάποιας γκαρσονιέρας στο Τιμπουρτίνο, το έχουν σπάσει τα σακ βουαγιάζ, τα αντιηλιακά, οι κόκοι της άμμου πέντε θαλασσών και τριών ωκεανών, η αρμύρα των δακρύων μου και το ρουζ ενός έντυπου φιλιού που χάθηκε μια φθινοπωρινή νύχτα σαν την αποψινή…Σαράντα χρόνια στιχομαντείας, σε καταστρώματα, παραλίες και ρουμς του λετ, ηλιοβασιλέματα και πρωινά πάνω στο Αιγαίο…και πάντα να βγαίνει σωστή η μαντεία….πάντα να λένε την αλήθεια οι στίχοι!!!
Καλό σας μήνα…
Καλό μήνα μπρέ……
Επειδή αυτό το βίπερ 100 έχει γίνει μύθος για μας τους λίγο νεώτερους ηλικιακά, μια και λέτε ότι ανατυπώθηκε κ. Μίχο μας, που μπορούμε να το βρούμε δηλαδή; Στα μεγάλα βιβλιοπωλεία παίζει να είναι;
Εγώ μόνο την ανθολογία του Σπύρου Κοκκίνη είχα, δεν ξέρω κατά πόσον θεωρείται καλή -ήταν ένας καλός μπούσουλας για μένα στα 21 μου όμως.
Kαλό μήνα σε όλους.
Μα εμείς βολευόμαστε και με φωτοτυπίες ή σκανάρισμα τέλος πάντων. Οπως μου στείλανε σκαναρισμένον και έχω όλον τον Τάσο Παππά (με την ευκαιρία, κάτι πρέπει να κάνουμε ακόμα για τον λατρευτό μου Παθανάρες).
Στην εποχή του σκάνερ, κρίμα να κρατάτε μυστικά τα αντίτυπα…
Σκέφτομαι ακόμα πόσα αντίτυπα θα υπάρχουν και σε βιβλιοθήκες όπου κανείς δεν θα νοιάζεται για ποιητές-λαπάδες και μελαγχολώ.
εχω προσωπικη εμπειρια απο τον Σ.Π τοσα χρονια και οντως δουλευει πολυ πολυ καλα…. η στιχομαντεια!!!
Ο Μίχος προκαλεί με ήπιο τρόπο…Ανεφέρει ευγενικά τρία παραδεδειγμένα ονόματα και ποιεί την νύσσα για τους νεότερους…Σε προηγούμενο σχόλιο μέμεφεται τον Μάριο Βίττι για την αδυναμία του να προσλάβει τους νεότερους….εδώ εμπίπτει στο ίδιο αμάρτημα του Βίττι….
Ο κανόνας δεν είναι στερεωμένος καλά…μόνο συναισθηματικά όπως λέει ο Σ.Π. μπορούμε να διαβάσουμε τους σύγχρονους…Επιθυμούμε τον Μίχο να ξεσπαθώνει…Το “ποιείν” μάλλον γίνεται συντηρητικό και αποβλέπει σε άλλα…κρατικά βραβεία ίσως….ποιός ξέρει,,,,και διεθνείς διακρίσεις…Εμείς οι γνήσιοι αναγνώστες του θα κάνουμε τη δικιά μας φράξια…
Φοίβος Φάβας
to nobel mou kanei ki emena mia xara kai ean mporite na mou to ferete stin odo pamisou 8 8a ine mia xara 8a kani megali xara to mpraxami oso gia tin aniparksia kirie giorgo mou 8a ta poume eki emis oi nikokiroules tou orous…
Φτου να μη σας την ματιάσω κύριε Αραβανή!
Μια χαρά στέκει για τα χρόνια της (και τις ταλαιπωρίες της). Η δική μου μόνον με υποστήριξη μπορεί πια να κυκλοφορεί – δεμένη με λαστιχάκια και το εξώφυλλό της χαμένο.
Πάντως, από εκείνη την “ιστορική” έκδοση του Πάπυρου “απουσίαζαν” κι άλλοι, εκτός των Δημουλά, Κατσαρού, Καρούζου και Λειβαδίτη.
Αλεξάνδρου, Πατρίκιος, Μάρκογλου, Μέσκος, Κωσταβάρας, Χριστιανόπουλος, Ασλάνογλου…
Έχετε δίκαιο, σας ευχαριστούμε για την επισήμανση Κ.σ-Μ
Θα ήθελα να σημειώσω πως ο τίτλος του πρώτου ποιήματος της Ανθολογίας φέρει τον τίτλο “Κηδεία Γιατρού”, το αντιγράφω:
Για το γιατρό που πέθανε
ολίγοι στην κηδεία του.
Την έστειλε για υποδοχή
μπροστά την πελατεία του.
Ποιητής: Μικέλης Άβλιχος
Καλημέρα σας καί καλό μήνα. Μέ εκπληξη ΄και συγκίνηση διάβασα πώς υπάρχει νέος/νέα πού
τ ώ ρ α αποκαλεί ” λατρευτό της ” τόν συγχωρεμένο γείτονα καί φίλο μου Τάσο Παππά. Τόσο ηταν τό ξαφνιασμά μου , πού αποφάσισα νά δοκιμάσω νά γράψω γιά πρώτη φορά δύό λόγια ( καί νά δούμε άν τά καταφέρω νά σας φτάσουν – συμπαθείστε μιά μεσήλικη νήπια καί άσχετη ταυτόχρονα στά περί του διαδικτύου ) .
Πόση χαρά θά του έδινε νά άκουγε αύτά πού λέτε κ. Κολοτούρου ! Σέ μένα, ολα εκείνα τά χρόνια της ” σιωπής ” του , έλεγε ( καί θαρρώ θά ηταν καλό νά σκεφθεί ο καθένας πολυ πανω σ αυτό τό λόγο καί τό τί τί ακριβώς θά΄μπορουσε νά σημαίνει όχι μόνο γιά τόν κάθε γράφοντα αλλά καί γιά τό ίδιο τό έργο) οτι :
” Τώρα τό ποίημα πραγματοποιείται μέσα μου ” . Δέν είχε ανάγκη νά πάρει “σάρκα και οστά ” ή ακριβώς είχε σάρκα καί οστά καί χωρίς τόν λόγο καί πώς είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Τί ακριβώς βίωνε ; Παραδοξολογούσε ; Αυτοπαρηγοριόταν ή μήπως πρόκειται γιά μιάν μιά υπόμνηση πώς δηλαδή η κίνηση του ” ποιείν ” λειτουργεί εκ των έσω άλλά καί πρός τά έσω ως ουσιαστική προϋπόθεση της Εκ -φρασης ;
Μήπως ήθελε νά πεί πώς καί ” σιωπώντας ” παρέμενε ποιητής ; Νά τολμήσει νά σκεφθεί κανείς πώς είχε κατά κάποιο τρόπο προχωρήσει πέρα από τίς λέξεις , χωρίς νά τίς αποκηρύξει ούτε νά τίς χάσει ωστόσο; Τί είδους ποίημα ” πραγματοποιόταν ” ΄μέσα του ;
Αυτός ο δεξιοτέχνης του στίχου, πού υπέφερε καί αγωνιζόταν γιά κάθε λέξη λές καί δέν υπήρχαν χρονικοί περιορισμοί, επιζητούσε τήν μέγιστη ακρίβεια στήν απόδοση /μεταφορά τής σύλληψης του ( κάθε άλλο παρά διανητική . Σύλληψη εντούτοις ! ), έτσι ώστε ο στίχος νά
τ ρ ί ζ ε ι , νά τσακμακίζει όντως ή νά αστράφτει όντως ή νά δαγκώνει όντως, άν αυτό ηταν καθε φορά τό ζητούμενο κατα τόν ποιητή καί κατά τό ποιημα. Η εγρήγορση των αισθήσεων του, των συναισθημάτων ,τών στοχασμών καί τών οράσεών του, βρισκόταν σέ μιά οδυνηρά οργασμική΄κατάσταση , ενα είδος επίσης οδυνηρής γέννας. Πράγματα χαμένα , άγνωστα , λοιδωρημένα γιά νά μήν πώ φτυσμένα γιά τούς περισσότερους πού αακολούθησαν, οταν τό μυστήριο του ποιείν ξέπεσε λίγο λίγο σέ μιά υπερδιέγερση τού ” νοείν “. Κι αυτό τό γράφει κάποιος ΄πού λατρεύει τόν Παπτσώνη ! Ανοξα τεράστια κουβέντα και σταματώ μέ μιάν άφοβη προτροπή : Μή μιλάτε τόσο πολύ ” περί ” τής ποιήσεως καί κυρίως μή ξοδεύετε τίς δυνάμεις σας τόσο πολύ γύρω από τίς ποικίλες κολιγιές της αγοράς. Αντί γι αυτό δουλεύετε, κι όλοι μας. Σας εύχομαι ( καθώς είναι καί αρχή του μηνα ) :
Να Οδυνασθε οσο πιό πολύ γινεται δημιουργικά καί νά πετάτε, νά σκίζετε όσο κι ο Τάσος .
Στό νεκροταφείο του Βύρωνα βρίσκεται τό σημα του : ενας μονόλιθος μαρμαρένιος καί στήν κορυ
φή (στή θέση της κεφαλής ) από ενα στρόγγυλο, μέσα στό μάρμαρο ανοιγμα προβάλλουν οι Κάκτοι . Γιά όποιον γνωρίζει τό έργο , αντιλαμβάνεται εύκολα τήν παρασημαντική της ερημιάς άλλά καί της ανθοφορούσης ερήμου.
Γιά τόν Τάσο, τό Πάθος όχι μόνον δέν σήμαινε κανενός είδους ευκολία , αντίθετα ηταν συνώνυμο της πιό σκληρής Πειθαρχίας καί του ακόμα πιό σκληρού Κόπου.
Πάω κι εγώ νά δουλέψω.
Νατασα Κεσμέτη 3/10/2007
Κυρία Κεσμέτη, δεν ξέρω αν είμαι και τόσο νέα πια (κλείνω τα 35 το Μάρτη), αλλά το βέβαιο είναι ότι λατρεύω τον Τάσο Παππά. Μα διαβάστε περισσότερα στη συζήτηση που είχαμε κάνει εδώ τον περασμένο Μάρτη:
http://www.poiein.gr/archives/830/index.html
Επειδή κι εγώ συγκινήθηκα πολύ με αυτά που γράψατε, και που σίγουρα έχω μαντέψει στη γραφή του Τάσου Παππά χωρίς να τον ξέρω, ελπίζω να μας δοθεί η ευκαιρία κάποια στιγμή να πούμε περισσότερα.
Η μαρτυρία σας μου είναι πολύτιμη, και επειδή θέλω οπωσδήποτε στο μέλλον να κάνω μεγαλύτερο αφιέρωμα στο έργο του, γιατί το θεωρώ μεγάλο κρίμα να λησμονηθεί αυτό το έργο.
Ζητήστε αν θέλετε από τον κύριο Παστάκα ή τον Σπύρο τον Αραβανή να μας φέρουν σε επαφή να το συζητήσουμε πιο αναλυτικά. Επίσης σας γράφω και το e-mail μου που είναι:
sofiakol@hotmail.com
Σας ευχαριστώ,
Σοφία Κ.