Πόση οργή μπορεί να κρύβει ένας ευαίσθητος και πόση ευαισθησία ένας οργισμένος;
Ήταν τα πρώτα μου ερωτήματα μετά την ανάγνωση των “Μικροκειμένων” του Γιώργου Μίχου, ενός ανθρώπου που πολλοί άνθρωποι του διαδικτύου ευχαρίστως θα ήθελαν να τον έβλεπαν να εκτελείται μπροστά στο Σύνταγμα…Οι περισσότεροι όμως στριμώχνονται κοντά ως αναγνώστες του, έστω και κρυφοί, μήπως και πάρουν κι αυτοί λίγη λάμψη κάθε που λαμπαδιάζει σκέψεις…
Τι είναι τα “Μικροκείμενα”, λοιπόν, ή αλλιώς τα μικρά κείμενα για μεγάλες αλήθειες, όπως θα έλεγε και ο λατρευτός Τάσος Λειβαδίτης…; Βουτιές σε ανοιχτές θάλασσες. Παίρνεις ανάσα και καταδύεσαι. Μέσα σε ένα σύμπαν εξομολογήσεων, ιστοριών, αφορισμών, φόβων, φαντασμάτων καταδίωξης, αποφάσεων και μη. Όλο λες θα τον πετύχω απροστάτευτο, εξουθενωμένο, τρωτό, θα του δώσω μια χείρα βοηθείας ως αναγνώστης, να αναδυθούμε μαζι στην επιφάνεια, όμως ποτέ δεν τα καταφέρνεις γιατί γνωρίζει τόσο καλά τις συντεταγμένες του, γιατί γνωρίζει οτι δεν είναι άτρωτος, που αυτογιατρεύεται σε κάθε του τελεία. Ενώ εσύ μένεις κάτω στο βυθό, χαμένος στα φύκια-μαρτυρίες του.
Τι είναι τα “Μικροκείμενα”; Κείμενα γραμμένα κατά τον συγγραφέα τους με την αυτοσχεδιαστική διάθεση ενός είδους μπήμπομ της γραφής, σε τζαζ γραμμή. Διαφωνώ. Μπλούζ είναι τα “Μικροκείμενα”. Πένθιμο. Μια πομπή μαύρων αναμνήσεων στο λευκό του χαρτιού. Μαύρων όπως το χρώμα που διατηρεί στο ιστολόγιό του, μαύρων όσο το χρώμα του ουρανού λίγο πριν την αυγή. Δηλαδή το πιο βαθύ της μέρας. Και αυτό γιατί ξέρει ότι αλλιώς δεν ξημερώνει…
Τι είναι τα “Μικροκείμενα”; Μια ωδή στις λέξεις είναι. Στις λέξεις μάνα, έρωτας, ποίηση, φιλία, γιος, γενέθλια γη. Τυχαία η σειρά τους, σαν ανακατεμένα χαρτιά μιας τράπουλας ζωής ώστε να έχει πάντα το άγχος του τι θα βγάλει: άσσο ή τζόκερ; Πάντα όμως ριγμένα στο τραπέζι του χρόνου. Και αυτό είναι το μεγάλο του κέρδος.
Τι είναι τα “Μικροκείμενα”; Φόρος τιμής στα αναγνώσματά του. Ονόματα, ρήσεις, στίχοι αγαπημένων του συγγραφέων, που παρεμβάλλονται άλλοτε ξεκάθαρα και άλλοτε ασυνείδητα μέσα στις προτάσεις του, δείχνοντας ότι για να γίνει κανείς συγγραφέας πρέπει πρώτα να σκοτώσει τους πνευματικούς του πατέρες. Πως; Με το να τους μνημονεύει μέσα στα κείμενά του. Πότε; Χρόνια τώρα.
Τι είναι τα “Μικροκείμενα”; Μια ανάγκη που ξεχειλίζει. Μια αγωνία που υποφέρει. Μια εκκωφαντική σιωπή μες τη βουβή κραυγή του.
«Κύριε, ό,τι διαβάσατε εδώ κόστισαν άνθρωπο» γράφει σε κάποιο σημείο ο Μίχος.
Μίχο, ό,τι διαβάσαμε εδώ σε χρέωσαν θαυμασμό και αγάπη. Δια βίου.
Y.Γ. Θα με βρίσκεις πάντα στη γωνία, να σε κοντράρω για πράγματα που αγαπάμε να υπερασπιζόμαστε και που υπερασπιζόμαστε για να τα αγαπάμε…Κι αυτό δεν είναι απειλή, αλλά ευγνωμοσύνη που μου προσφέρεις τη γωνία…
Να πούμε οτι συγγενές βιβλίο, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και ως προς την ποιότητα, είναι το “Ιατρείο Ασμάτων” της Στέλλας Βλαχογιάννη, αποσπάσματα, δηλαδή, ραδιοφωνικού λόγου, με τη μορφή ενός ραδιοφωνικού ημερολογίου.
Επίσης, ο Στάθης στην Ελευθεροτυπία κάθε μέρα δημοσιεύει το δικό του, ας το πούμε, έντυπο ημερολόγιο, χρόνια τώρα.
Αυτά τα 3 βιβλία (Μικροκείμενα, Ιατρείο Ασμάτων, Ναυτίλος) σηματοδοτούν, κατά τη γνώμη μου, την ουσιαστική ύπαρξη ενός νέου είδους βιβλίου, ημερολογιακής γραφής με προεκτάσεις, γέννημα (και) ενός συγκεκριμένου περιβάλλοντος.
Πρέπει όμως να προσεξουμε να μην θεωρήσουμε το περιβάλλον ως το μόνο γεννήτορα. Η παιδεία και το παρελθόν των συγγραφέων εξακολουθεί να παίζει τον πρώτο ρόλο.
Υ. Γ Πιτσιρίκος, Ψιλικατζού κτλ ναι μεν υπάρχουν, αλλά δεν…
πλυμένα δόντια ριγέ πιζάμες
κι ο Wim Mertens
-στα μετά τα μεσάνυχτα το μίνιμαλ ταξινομεί τον εγκέφαλο-
όλα καλά
πώς έγινε να μπω εδώ;
πριν λίγο ήμουν μια χαρά
χυμένος της κούρασης
και τώρα
στο μεγάλο ξύπνιο
με το βελούδο βυσσινί στο άρρωστο στόμα
κοινωνός ανάμεσα στο διακαώς και κοχλιαρίου
γλυκοδάφνης
Dankbar
ούτε σταγόνα χαμένη
“ Παίξε παίξε κορίτσι… Σπάσε το δίχτυ εκείνων με τις βάρβαρες ψυχές σ’ ένα διάλογο που ανάμεσα το ποίημα…”
Eνάμιση χρόνο μετά η πρόσκλησή σου παίρνει σάρκα και οστά και αποκαλύπτονται οι καθαρές προθέσεις σου, Γιώργο. Αυτό είναι συγκινητικό αν το καλοσκεφτείς και μάθημα ζωής, ας μου επιτρέψεις. Με πρόλαβες δε πάνω που θα σου ζητούσα μια προέκταση στα μικροκείμενα! Μια χαρά κι έτσι, δυο πιάνα!
Παίξτε, μωρέ, παίξτε να σας χαρούμε!
Αντινόη
ΜΙΚΡΟΚΕΙΜΕΝΑ
Στο Σύνταγμα, στην κεντρική πλατεία
στήσαν και πάλι για το Μίχο μιαν αγχόνη.
“Δεν μας βολεύει”, λένε. “Μικροκείμενο;!
Είν’ αριστούργημα ή μήπως μια βλακεία;
Που να το κατατάξω; Και μ’ αγχώνει…
κι η συμπεριφορά του…στο προκείμενο…
…καλύτερα να τον ξεφορτωθούμε…”
M’ αν γίνεται για τον ποιητή ο ντόρος
αυτό είναι λάθος – σβήστε την περσόνα.
Στις λέξεις του όλοι να συγκεντρωθούμε
πριν γίνω του διαβόλου ο δικηγόρος
και πω πως έχει δυνατή γραφή κι εικόνα.
20/9/2007
Θα μου συγχωρέσετε που δεν μπορώ να ακούσω την ανάγνωση του σεβαστού κύριου Αραβανή, μα τα “Μικροκείμενα” έχουν την δική τους απόκοσμη χροιά στο κεφάλι μου.
Ασέλγησα πάνω σε τούτο το βιβλίο. Το υπογράμμισα και έκλεισα άπειρες λέξεις του σε παρενθέσεις.
Σχεδόν κοντεύω να το αγαπήσω. Κι αν όχι ακόμα, σίγουρα εγώ κι αυτό, ζούμε την εξέλιξη ενός γοητευτικότατου φλερτ.
Και η μουσική του… Η μουσική του…
Δεν ξέρω αν τ’ αγάπησα τα μικροκείμενα μα σίγουρα υπήρχαν στιγμές που τα μίσησα. Ύστερα, έχουν σημασία οι αποστάσεις και οι χρόνοι των ρημάτων; Τα μίσησα, λοιπόν, μαζί με τους λόγους που μ’ έκαναν να τα μισήσω. Τώρα που φανερά και “ξώφαλτσα” είμαι ένας μικρούλης λόγος, α με μισώ που δεν μπορώ παρά κρυφά να τα μισώ. Για το τζαμάρισμα, μιλώ. Τα πιάνα θα παίζουν, εμείς θ’ ακούμε. Με τις σκιές μας ταμένες σε νύχτες ματωμένων αντιλάλων. Με τα δάκτυλα στη σκανδάλη, ίσως κάποιες φορές. Γι’ αυτό και τα στόρια κλειστά των σχολίων. Πώς είπε ο Σωκράτης; Ούτε σταγόνα στο πείραμα χαμένη.