κι οτανάν κοιμάται
τεινόμενα χέρια στους πέντε καπνούς
καμιά ανάσα να μη χωράει ούριο όνειρο
παρά ψηλά ψηλά μες στην απένταρη κραυγή
ξεσταύρωσον ξεσταύρωσον αυτόν…
Σπύρο, συγνώμη, δεν μπόρεσα αλλιώς να σχολιάσω
κι ο καιρός θ` αναδείξει κι άλλους καμένους ορίζοντες, εντός, leider
Λίγη αισιοδοξία δεν βλάπτει. Μπορεί κάποιοι να βλέπουν καταστροφές να έρχονται. Μπορεί κάποιοι να βλέπουν την ανθρωπότητα να χάνεται και άλλα τέτοια… Η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και ευαισθησία των καλλιτεχνών της εποχής μας, φαίνεται πως οδηγεί στον πεσσιμισμό και στην απαξίωση της πολιτικής, αλλά με τη σειρά μου εγώ, ως πολίτης, ακόμα και ως καλλιτέχνης, θεωρώ πως αυτό δεν οδηγεί πουθενά.
Οι μεγάλες προκλήσεις και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας, οδηγούν στον συντηρητισμό και στην φοβικότητα με μαθηματικη ακρίβεια. Ας μην ανήκουμε σε αυτούς. Τουλάχιστον, στο βαθμό που είμαστε στοχαστές, δε μας αξίζει καθόλου ο συντηρητισμός και η απόλυτη άρνηση.
Σας χαιρετώ όλους, προσπαθώντας να αναλύσω τους ευχάριστους τριγμούς στο πολιτικό σύστημα μετά απο τις τελευταίες εκλογές.
Το παραπάνω σχόλιο είναι γενικό και αναφέρεται στα τελευταία posts και μηνύματα του ποιείν. Σε κάποια απο αυτά συμμετείχα και εγώ, κυρίως σε αυτά κατα την περίοδο των πυρκαγιών όπου όλοι μας είμασταν εύλογα συναισθηματικοί. Όμως εκεί μιλούσα και μιλούσαμε ως ευαίσθητοι, συναισθηματικοί άνθρωποι. Ως καλλιτέχνες ας πούμε. Ο άνθρωπος ως πολιτικό όν όμως, ως πολίτης, πρέπει να είναι ορθολογιστής. Ο ορθός λόγος και η ψυχραιμία πρέπει να καθοδηγούν τις επιλογές του, την γενναιότητά του και τις ιδέες του.
Το “ποιείν” είσαστε εσείς…κι εσείς δεν γράφετε πολιτικά. Η νέα στήλη “Μόνο την Κυριακή” επιγράφεται ως επιφυλλίδα για να καλλιεργήσουμε και τον πολιτικό λόγο. Είμαι φύση καταθλιπτικός και θέση αισιόδοξος, γι αυτό ελπίζω πάντα στο καλλίτερο…
Αναδημοσιεύω από την “Καθημερινή” πόσο… ορθολογικά θα κτιστούν τα καμένα στη Ζαχάρω, αν και ελπίζω πάντα στο δικό μας πρωτογενή λόγο κι όχι στα αναμασήματα από τις εφημερίδες:
Κτίζουν ξενοδοχεία πάνω στα καμένα της Ζαχάρως
Συμφωνία ΚΕΔ – δήμου για την εκμετάλλευση «φιλέτου» σε προστατευόμενη περιοχή
Των Γιωργου Λιαλιου – Τανιας Γεωργιοπουλου
Μετά τις πυρκαγιές, η «ανάπτυξη» έρχεται να ολοκληρώσει την καταστροφή στην Ηλεία. Τη μονιμοποίηση εκατοντάδων αυθαιρέτων και την κατασκευή ξενοδοχείων, ταβερνών και μπαρ σε προστατευόμενη περιοχή του νομού αποφάσισε να δρομολογήσει την περασμένη εβδομάδα το υπουργείο Οικονομικών διά της Κτηματικής Υπηρεσίας Δημοσίου. Με αυτό τον τρόπο υποστηρίζει ότι θα προωθήσει την οικονομική ανόρθωση της περιοχής, που επλήγη από τις πυρκαγιές. Η συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στην ΚΕΔ και στον πυρόπληκτο δήμο Ζαχάρως, τέσσερις μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές, προβλέπει την παραχώρηση για 49+20 χρόνια του δικαιώματος εκμετάλλευσης του παραλιακού μετώπου του δήμου, το οποίο έχει βάναυσα καταπατηθεί κατά τα προηγούμενα έτη, προφανώς με σημαντικά οικονομικά οφέλη για τον δήμο κυρίως. Η συμφωνία (που μοιάζει να επιβραβεύει τις καταπατήσεις και τις αυθαιρεσίες) επετεύχθη έπειτα από πολυετείς προσπάθειες παραγόντων της περιοχής, που έχουν κατά νου μεγαλεπήβολα σχέδια για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Σχέδια που όμως προσκρούουν καταφανώς στο ισχύον νομικό καθεστώς προστασίας της περιοχής. Θα αλλάξει, προκειμένου να υλοποιηθούν;
Οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία φαίνεται ότι έδωσαν την κατάλληλη αφορμή για τη νομιμοποίηση αυθαιρεσιών και την προώθηση σχεδίων σε βάρος του ευαίσθητου οικοσυστήματος της παραλίας, με πρόφαση την ανάπτυξη της πυρόπληκτης περιοχής. Το Μνημόνιο Συναντίληψης και Συνεργασίας (που υπέγραψαν ΚΕΔ και δήμος Ζαχάρως και παρουσιάζει σήμερα η «Κ») προβλέπει την παραχώρηση στον δήμο 780 δημόσιων κτημάτων στα διοικητικά του όρια –η πλειονότητα των οποίων είναι καταπατημένη- για διάστημα έως 69 έτη. Ιδιαίτερη αναφορά στο μνημόνιο γίνεται σε πέντε συνεχόμενα ακίνητα (ΑΒΚ 98-102), έκτασης 2.593 στρεμμάτων, τα οποία αποτελούν το «φιλέτο» της περιοχής, καθώς καταλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο της παραλιακής έκτασης της Ζαχάρως.
Το Μνημόνιο σχεδιάζει την ανάπτυξη της παραλίας σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση προβλέπει τη δημιουργία τουλάχιστον δέκα λυόμενων καντινών, που θα μισθωθούν από τον δήμο σε ιδιώτες με διαγωνισμό. Ο δήμος θα αναλάβει την υποχρέωση να υποστηρίξει τις καντίνες με τις απαραίτητες υποδομές: αποχωρητήρια, χώρους στάθμευσης κ.λπ. Στη δεύτερη φάση «θα θεσμοθετηθούν χρήσεις, οι οποίες σε επιλεγμένες περιοχές του ακινήτου θα επιτρέπουν και τη δημιουργία μόνιμων και σημαντικών εγκαταστάσεων τουρισμού και αναψυχής (αναψυκτήρια, ξενοδοχειακά καταλύματα, camping κ.ά.)». Για την ανέγερση των νέων εγκαταστάσεων τουρισμού, ο δήμος Ζαχάρως αναλαμβάνει «να προωθήσει έγκαιρα όλες τις αναγκαίες πολεοδομικές ρυθμίσεις, όπως αυτές απορρέουν από τη μελέτη ανάπλασης που θα εκπονήσει».
Ωστόσο απορίας άξιον είναι το πώς θα υλοποιηθεί η προβλεπόμενη από το μνημόνιο δεύτερη φάση της «ανάπτυξης». Κι αυτό γιατί η επίμαχη περιοχή ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 και εμπίπτει στους περιορισμούς που έχουν καθοριστεί με το Προεδρικό Διάταγμα 1161/20 Σεπτεμβρίου 1993, το οποίο χαρακτηρίζει τη συγκεριμένη έκταση ως «Ζώνη Β1». Σε αυτήν επιτρέπονται (με βάση το άρθρο 19 παρ. 1 και 3 του ν.1577/1985) μόνο «ελαφρές» εγκαταστάσεις (στέγαστρα, αποχωρητήρια, τέντες, κιόσκια κ.λπ.) και μικρά έργα για τη διαμόρφωση του εδάφους. Ειδικά στην παραλιακή ζώνη το διάταγμα επιτρέπει λυόμενες κατασκευές, αυστηρά για την εξυπηρέτηση των λουομένων (όπως καμπίνες αποδυτηρίων, στέγαστρα κ.ά.). Παράλληλα γίνεται σαφές ότι στη ζώνη Β1 δεν επιτρέπονται η κατοικία, οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, ή οποιεσδήποτε εγκαταστάσεις εμπορίου, εστίασης ή αναψυχής (λ.χ. καταστήματα, αποθήκες, ταβέρνες, καφετέριες, μπαρ).
Ο μόνος τρόπος να «παρακαμφθεί» η Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου Ηλείας είναι φυσικά να τροποποιηθεί. Το ενδεχόμενο αυτό άλλωστε αφήνει εμμέσως ανοιχτό το μνημόνιο, προβλέποντας τον «καθορισμό χρήσεων γης και όρων δόμησης επί τμημάτων του ακινήτου» προκειμένου να υλοποιηθεί η δεύτερη φάση της επένδυσης. Η αλλαγή του πλαισίου θα μπορούσε να δρομολογηθεί μέσω του υπό διαβούλευση Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τον Τουρισμό, στο οποίο υποχρεούνται να προσαρμοστούν όλα τα κατώτερα επίπεδα πολεοδομικού σχεδιασμού. Πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το μνημόνιο, για την ανέγερση των τουριστικών εγκαταστάσεων θα διενεργηθεί διεθνής διαγωνισμός «για το επιχειρηματικό σχήμα που θα αναλάβει την ανάπτυξη, διαχείριση και λειτουργία του ακινήτου, σε ό,τι αφορά τη δεύτερη φάση ανάπτυξης».
Οι καταπατητές
Ενα άλλο σημείο του Μνημονίου, που αξίζει προσοχής αφορά στη διαχείριση των καταπατημένων εκτάσεων. Οπως αναφέρεται, «για τα 780 περίπου δημόσια ακίνητα, η πλειονότητα των οποίων είναι καταπατημένα, η ΚΕΔ και ο δήμος Ζαχάρως προτίθενται να ελέγξουν και να αξιολογήσουν τη σημερινή τους κατάσταση και να τα εντάξουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό στο πρόγραμμα ανασυγκρότησης που διαμορφώνεται». Με άλλα λόγια, το μνημόνιο αφήνει ανοιχτό το «παράθυρο» για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων και των καταπατήσεων. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και ο δήμαρχος Ζαχάρως κ. Πανταζής Χρονόπουλος· όπως δήλωσε στην «Κ», «οι κάτοικοι οικισμού που δημιουργήθηκε σε καταπατημένες εκτάσεις της παραλίας μπορούν να πληρώσουν -με βάση νόμο του 1997- τη σημερινή αντικειμενική αξία προκειμένου να αποκτήσουν την κυριότητα του ακινήτου.
Από τα έσοδα που θα προκύψουν, το 75% θα το εισπράξει ο δήμος και το 25% η ΚΕΔ. Οσοι έχουν μόνο δύο έως πέντε στρέμματα στην περιοχή αλλά έχουν καταπατήσει και καλλιεργούν 200 στρέμματα, θα φύγουν σε μια ημέρα». Με αυτό τον τρόπο, όπως ανέφερε στην «Κ», ο δήμαρχος Ζαχάρως εκτιμά ότι «θα γλιτώσουμε από τους καταπατητές».
Αντιδράσεις
Η ανέγερση ξενοδοχείων, ταβερνών και καντινών σε προστατευόμενη περιοχή, ως μέσο ανάπτυξης της πυρόπληκτης Ζαχάρως συνάντησε από την πρώτη στιγμή αντιδράσεις. «Το γνωστό μακάβριο έργο: πάνω στʼ αποκαΐδια και τα συντρίμμια, γύρω από τα μνήματα των νεκρών και τα καψαλισμένα μνημεία ιστορίας και πολιτισμού, στήνεται η γνωστή αγοραπωλησία της καταστροφής», δηλώνει στην «Κ» ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος. «Αντί για ανάπλαση, αποκατάσταση και ανόρθωση της περιοχής, σε μια από τις ωραιότερες περιοχές της Ευρώπης του δικτύου Natura, αρχίζει το παζάρι με τα αυθαίρετα, τα καταπατημένα, τα διεκδικούμενα, τους ντελάληδες και τους μεσίτες, που χρόνια τριγυρνάνε στην περιοχή. Το ελληνικό κράτος διά των κυβερνητικών επιλογών, επιμένει σε μοντέλα στρεβλής ανάπτυξης και πελατειακών σχέσεων, ξεπουλάει συλλογικά αγαθά και διδάσκει τους πολίτες να λεηλατούν και να καταστρέφουν τον εθνικό πλούτο, για να κερδοσκοπούν οι μεσάζοντες και να ανταγωνίζονται σε νεοπλουτισμό οι επιτήδειοι. Ομως αυτά που γίνονται στη Ζαχάρω δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτα». Από την πλευρά του ο δήμαρχος Ζαχάρως υποστηρίζει ότι ο δήμος θα σεβαστεί το ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον της περιοχής. «Πάμε να ομορφύνουμε τον τόπο και να διώξουμε τους καταπατητές και όχι να τσιμεντοποιήσουμε».
Σε κάθε περίπτωση, οι καταπατήσεις και οι αυθαιρεσίες δεν είναι καινούργια υπόθεση στο παραλιακό μέτωπο της Ηλείας. Οπως επιβεβαιώνει ο τέως προϊστάμενος της ΚΕΔ Ηλείας, κ. Νίκος Παπαβασιλείου, ολόκληρη η παραλία της Ζαχάρως, αλλά και τμήματα άλλων γειτονικών περιοχών είναι καταπατημένα, ενώ οι τελευταίες κατεδαφίσεις αυθαιρέτων έγιναν το 1987. Ο ίδιος ο κ. Παπαβασιλείου δέχθηκε ιδιαίτερη πολεμική από πολιτικούς παράγοντες του νομού και τελικά απομακρύνθηκε από τη θέση του…
Προστατευόμενος παράδεισος από θίνες, λίμνη και δάσος
Σύμφωνα με τον επίσημο κατάλογο του ΥΠΕΧΩΔΕ για τις περιοχές Natura, η επίμαχη ζώνη, δηλαδή η παράκτια περιοχή της Ζαχάρως, είναι ιδιαίτερης σπουδαιότητας «καθώς αποτελεί πολύ σημαντικό οικοσύστημα, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα, λόγω του συνδυασμού παράκτιου δάσους, θινών και λίμνης».
Ολόκληρη η περιοχή της Natura είναι παράκτια, καλύπτει έκταση 31.270 στρεμμάτων και περιλαμβάνει, εκτός από την επίμαχη ζώνη, το πευκοδάσος της Στροφυλιάς, τη λίμνη Καϊάφα, τις θίνες που εκτείνονται μεταξύ της αποξηραμένης λίμνης Αγουλινίτσας και του χωριού Κακόβατος, τον λόφο Ελληνικό (ή Σταυρός), τον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής του Καϊάφα, τα σπήλαια των Ανυγρίδων Νυμφών και τις ιαματικές πηγές του Καϊάφα.
Oπως σημειώνεται στον κατάλογο Natura του ΥΠΕΧΩΔΕ, στην παραλία αναπτύσσονται θίνες με κυρίαρχη τη φυτοκοινωνία Ammophila arenariae. Πίσω από αυτές τις θίνες αναπτύσσονται και πάλι σταθερές θίνες. Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκει καταφύγιο η απειλούμενη χελώνα Caretta caretta, καθώς και δύο ακόμα είδη χελωνών, οι Testudo hermanni και Mauremys caspica. Προστατευόμενη είναι και η θαλάσσια περιοχή του κόλπου της Κυπαρισσίας και η παραλία του, στην οποία επίσης βρίσκει καταφύγιο η Caretta caretta.
Υπουργείο: επενδύστε τώρα, τα δικαιολογητικά… αργότερα
Στο σκεπτικό της «ανάπτυξης» με κάθε τρόπο, παρά τις εξαγγελίες για ολοκληρωμένα σχέδια και προσεκτικές κινήσεις όσον αφορά έργα και επενδύσεις στις πυρόπληκτες περιοχές, είναι και η απόφαση της 31ης Αυγούστου του 2007 του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών (ΦΕΚ 1292) που απαλλάσσει τους μελλοντικούς επενδυτές στις πυρόπληκτες περιοχές από την υποχρέωση της προσκόμισης μιας σειράς δικαιολογητικών, μεταξύ των οποίων και η μελέτη περιβαλλοντικών όρων. Ετσι, σύμφωνα με την απόφαση, μπορεί κάποιος να ενταχθεί τώρα στον επενδυτικό νόμο και να επιδοτηθεί, εφόσον βρίσκεται σε πυρόπληκτη περιοχή, αλλά να προσκομίσει τα υπόλοιπα δικαιολογητικά αργότερα… πριν από την πρώτη δόση της ενίσχυσης.
Οπως αναφέρεται στο άρθρο 1 της εν λόγω Υπουργικής Απόφασης, «για την υποβολή αιτήσεων των επενδυτικών σχεδίων του Ν. 3299/2004 όπως ισχύει, που θα υλοποιηθούν στις χαρακτηριζόμενες ως πυρόπληκτες περιοχές, απαιτούνται μόνο τα γενικά δικαιολογητικά όπως ορίζονται από το άρθρο 1 της υπʼ αριθμόν 33017/25-7-2007 απόφασης του υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών».
Τα δικαιολογητικά, η κατάθεση των οποίων αναβάλλεται, είναι τα λεγόμενα «ειδικά δικαιολογητικά» τα οποία σχετίζονται με το είδος της επένδυσης. Ωστόσο, στις περισσότερες επενδύσεις ορίζεται ως «ειδικό δικαιολογητικό» και η μελέτη περιβαλλοντικών όρων που σύμφωνα με την νέα απόφαση δεν χρειάζεται να κατατεθεί αρχικά.
Προκειμένου βέβαια για μια μεγαλύτερη επένδυση, όπως μια ξενοδοχειακή μονάδα, η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) κρίνεται στη συνέχεια απαραίτητη. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν ο επενδυτής έχει κάνει συγκεκριμένες ενέργειες, όπως π.χ. να μισθώσει μια έκταση, δημιουργούνται σαφώς συνθήκες πίεσης ώστε να εγκριθεί η επένδυση ακόμη κι αν δεν πληροί τους περιβαλλοντικούς όρους.
κ. Παστάκα, δημοκρατία έχουμε. Αυτή τη δημοκρατία υπηρετούμε και υπερασπιζόμαστε όλοι μας. Συμφωνώ με αυτά που λέτε. Άλλωστε έχουμε ακούσει όλοι για την σοφία του λαού στις επιλογές του. Επίσης έχουμε ακούσει και για την βλακεία του λαού σε άλλες επιλογές του. Ας μην είμαστε λοιπόν τόσο φύσει καταθλιπτικοί γιατί αυτό μου φαίνεται πως επηρεάζει αναπόφευκτα και τη θέση μας. Άλλωστε οι επιλογές μας στην κάλπη δεν είναι ούτε μόνο 2, ούτε 5, ούτε 10… Είναι γύρω στις 20…
κ. Ράπτη με βρίσκετε σύμφωνο σε όσα γράφετε, εκτός από δυο σημεία:
Κατ’ αρχήν κάνετε ένα μέγα λάθος. Δεν έγινε απαξίωση της πολιτικής εκ μέρους του ποιειν αλλά των πολιτικών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα, ελπίζω να το καταλαβετε όταν ξαναμελετήσετε τα πόστ. Γιατί βεβαίως και πάνω από όλα η πολιτική, σε όλους τους τομείς, αλλιώς είμαστε γυάλινοι.
Το δεύτερο είναι οι επιλογές. Δεν είναι στην κάλπη, ούτε είναι 20. Είναι στην κάθε μέρα και είναι 2000..Ευτυχώς.
Εμένα Σπυρο μου τίποτε δε με βρίσκει σύμφωνο.
Όσοι γεννήθηκαν ( όπως εγώ ) στο τακτοποιημένο διπολικό κόσμο δυσκολεύονται να αντιληφθούν την ιδιότυπη εκρηκτικότητα του παρόντος μίγματος , πόσω μάλλον την απόλυτα ασταθή ιδιοσυστασία των μελλούμενων…
Κε Ράπτη ….
προσωπικά αδυνατώ πλέον να κόπτω και να ράπτω με τα καθως πρέπει υφάσματα του παρελθόντος , άλλωστε στη γκαρνταρόμπα μου απέμειναν μόνο κουρέλια και μάλιστα εντελώς παράφωνα…
κ. Αραβανη, κάθε πίκρα και κάθε οργή, με τον καιρό πρέπει να δίνουν τη θέση τους στην ψυχραιμία, τη νηφαλιότητα, και κυρίως στο θάρρος των πολιτικών επιλογών και όχι στην “αθωότητα” και την αδιαφορία του “λευκού”. Ας μην υπήρχε καμία αναφορά στις εκλογές, αλλά αφού υπάρχει εδώ και μέρες στο ποιείν, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται μου φαίνεται απολίτικος και αφοριστικός. Σχεδόν καφενειακός (γνωρίζετε πως στα καφενεία, οι γέροι ξεκινούν με το να τσακώνονται για το ποιός έχει δίκιο, αλλά πάντα καταλήγουν στο “όλοι τα ίδια σκατά είναι”) , και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο.
Επίσης, αν οι επιλογές δεν είναι ΚΑΙ στην κάλπη πώς θα συμβάλετε στο να αλλάξουν αυτοί οι “ανίκανοι” πολιτικοί μας;
Το πένθος, όπως θα γνωρίζει καλύτερα ο κ. Παστάκας ως ψυχίατρος, πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης, αλλιώς οδηγεί στον γκρεμό.
Δεν είμαι κομματικοποιημένος, και ούτε ποτέ θα υπάρξω πιστεύω. Είμαι απλά πολιτικοποιημένος και έχω γνώμη. Μου αρέσει η ανάλυση και η συζήτηση περι πολιτικής, γιατί πέρα απο αυτό, δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τον πολίτη.
κ. Βοα, όσον αφορά τον πρώτο προβληματισμό, τον μοιράζομαι και γω μαζί σας. Όσο για τον δεύτερο προβληματισμό-αδυναμία σας, είναι αρκετά προσωπικός όπως καταλαβαίνω, οπότε δε μου πέφτει λόγος.
Αν πράγματι αντιλαμβάνεστε και υιοθετείτε τον πρώτο μου προβληματισμό αγαπητέ κε Ράπτη , ίσως θα έπρεπε να ανησυχείτε και για τις αδυναμίες μου αλλά και για τη γκαρνταρόμπα σας
Παρόλα ταύτα να σας ομολογήσω ότι εκφράστηκα στας χθεσινάς εκλογάς , συμβιβαζόμενος με το γεγονός ότι το ψηφοδέλτιο δεν είναι χώρος για να αναπτύξω όλες τις βαριάντες του υβρεολογίου μου … έτσι αρκέστηκα να βάλω 2 σταυρούς
Το πένθος, κ. Ράπτη, είναι η μνήμη μας που αντιστέκεται. Δεν είναι αδυναμία. Δεν έχει να κάνει με κλάματα και οδυρμούς. Αυτό δεν καταλάβατε για αυτό και η παρεξήγηση. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οτι όλα καίγονται-ξεχνιούνται στο χρόνο ενός τσιγάρου και η καραμέλα είναι: ας είμαστε αισιόδοξοι κτλ. Όχι, λυπημένοι είμαστε, αλλά με πρόταση, κρίση και πίστη στο μέλλον.
Επίσης, το λευκό ή η αποχή είναι πολιτική πράξη, πιο δύσκολη και πιο συνειδητοποιημένη από τη ψήφο σε ένα μικρό κόμμα που δεν ξέρεις ούτε τι σημαίνουν τα αρχικά του. “Το άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης…” κτλ.
Τέλος έχω παψει εδώ και καιρό να περιμένω τις αλλαγές από τους πολιτικούς-πολιτική και γενικότερα μιλώντας, από τους κατέχοντες την όποια εξουσία, σε όλους τους τομείς. Δεν είναι πεσσιμισμός αυτό. Οι αλλαγές έρχονται εκ των έσω όχι εκ των άνω, εξ’ ου και η πίστη μου στην κάθε μέρα και στην προσωπική προσπάθεια.
Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου στο Ευαγγελία Μινάρδου-Αδάμου, «Ο αϊνάς»: “Θερμές ευχαριστίες για την αναγνωστική προσοχή και το πολύ τιμητικό σχόλιό σας, κ. Ζιντζόβα!” Σεπ 13, 12:57
Δημήτρης Κερασίδης στο «Η ζωή τον Αύγουστο» (γράφει ο Νίκος Βουτυρόπουλος): “Η Μύκονος, όμως, δεν χαράζει μόνο την τουριστική ακτογραμμή του ελλαδικού χώρου. Χαράζει κι εμάς, τα αθέατα τοπία που κουβαλάμε…” Σεπ 4, 21:01
Δημήτρης Κερασίδης στο Δήμητρα Παλαπάνη, Δύο ποιήματα: “Για μένα, οι πιο βαθιά χαραγμένοι στίχοι του ποιήματος «Εγκλεισμός» είναι: «Κι οι λέξεις, ρίζες στον λαιμό, απέμειναν βουβές». Μέσα…” Σεπ 4, 20:52
κι οτανάν κοιμάται
τεινόμενα χέρια στους πέντε καπνούς
καμιά ανάσα να μη χωράει ούριο όνειρο
παρά ψηλά ψηλά μες στην απένταρη κραυγή
ξεσταύρωσον ξεσταύρωσον αυτόν…
Σπύρο, συγνώμη, δεν μπόρεσα αλλιώς να σχολιάσω
κι ο καιρός θ` αναδείξει κι άλλους καμένους ορίζοντες, εντός, leider
Λίγη αισιοδοξία δεν βλάπτει. Μπορεί κάποιοι να βλέπουν καταστροφές να έρχονται. Μπορεί κάποιοι να βλέπουν την ανθρωπότητα να χάνεται και άλλα τέτοια… Η καλλιτεχνική ιδιοσυγκρασία και ευαισθησία των καλλιτεχνών της εποχής μας, φαίνεται πως οδηγεί στον πεσσιμισμό και στην απαξίωση της πολιτικής, αλλά με τη σειρά μου εγώ, ως πολίτης, ακόμα και ως καλλιτέχνης, θεωρώ πως αυτό δεν οδηγεί πουθενά.
Οι μεγάλες προκλήσεις και τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας, οδηγούν στον συντηρητισμό και στην φοβικότητα με μαθηματικη ακρίβεια. Ας μην ανήκουμε σε αυτούς. Τουλάχιστον, στο βαθμό που είμαστε στοχαστές, δε μας αξίζει καθόλου ο συντηρητισμός και η απόλυτη άρνηση.
Σας χαιρετώ όλους, προσπαθώντας να αναλύσω τους ευχάριστους τριγμούς στο πολιτικό σύστημα μετά απο τις τελευταίες εκλογές.
Το παραπάνω σχόλιο είναι γενικό και αναφέρεται στα τελευταία posts και μηνύματα του ποιείν. Σε κάποια απο αυτά συμμετείχα και εγώ, κυρίως σε αυτά κατα την περίοδο των πυρκαγιών όπου όλοι μας είμασταν εύλογα συναισθηματικοί. Όμως εκεί μιλούσα και μιλούσαμε ως ευαίσθητοι, συναισθηματικοί άνθρωποι. Ως καλλιτέχνες ας πούμε. Ο άνθρωπος ως πολιτικό όν όμως, ως πολίτης, πρέπει να είναι ορθολογιστής. Ο ορθός λόγος και η ψυχραιμία πρέπει να καθοδηγούν τις επιλογές του, την γενναιότητά του και τις ιδέες του.
Το “ποιείν” είσαστε εσείς…κι εσείς δεν γράφετε πολιτικά. Η νέα στήλη “Μόνο την Κυριακή” επιγράφεται ως επιφυλλίδα για να καλλιεργήσουμε και τον πολιτικό λόγο. Είμαι φύση καταθλιπτικός και θέση αισιόδοξος, γι αυτό ελπίζω πάντα στο καλλίτερο…
Αναδημοσιεύω από την “Καθημερινή” πόσο… ορθολογικά θα κτιστούν τα καμένα στη Ζαχάρω, αν και ελπίζω πάντα στο δικό μας πρωτογενή λόγο κι όχι στα αναμασήματα από τις εφημερίδες:
Κτίζουν ξενοδοχεία πάνω στα καμένα της Ζαχάρως
Συμφωνία ΚΕΔ – δήμου για την εκμετάλλευση «φιλέτου» σε προστατευόμενη περιοχή
Των Γιωργου Λιαλιου – Τανιας Γεωργιοπουλου
Μετά τις πυρκαγιές, η «ανάπτυξη» έρχεται να ολοκληρώσει την καταστροφή στην Ηλεία. Τη μονιμοποίηση εκατοντάδων αυθαιρέτων και την κατασκευή ξενοδοχείων, ταβερνών και μπαρ σε προστατευόμενη περιοχή του νομού αποφάσισε να δρομολογήσει την περασμένη εβδομάδα το υπουργείο Οικονομικών διά της Κτηματικής Υπηρεσίας Δημοσίου. Με αυτό τον τρόπο υποστηρίζει ότι θα προωθήσει την οικονομική ανόρθωση της περιοχής, που επλήγη από τις πυρκαγιές. Η συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στην ΚΕΔ και στον πυρόπληκτο δήμο Ζαχάρως, τέσσερις μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές, προβλέπει την παραχώρηση για 49+20 χρόνια του δικαιώματος εκμετάλλευσης του παραλιακού μετώπου του δήμου, το οποίο έχει βάναυσα καταπατηθεί κατά τα προηγούμενα έτη, προφανώς με σημαντικά οικονομικά οφέλη για τον δήμο κυρίως. Η συμφωνία (που μοιάζει να επιβραβεύει τις καταπατήσεις και τις αυθαιρεσίες) επετεύχθη έπειτα από πολυετείς προσπάθειες παραγόντων της περιοχής, που έχουν κατά νου μεγαλεπήβολα σχέδια για την τουριστική ανάπτυξη της περιοχής. Σχέδια που όμως προσκρούουν καταφανώς στο ισχύον νομικό καθεστώς προστασίας της περιοχής. Θα αλλάξει, προκειμένου να υλοποιηθούν;
Οι καταστροφικές πυρκαγιές στην Ηλεία φαίνεται ότι έδωσαν την κατάλληλη αφορμή για τη νομιμοποίηση αυθαιρεσιών και την προώθηση σχεδίων σε βάρος του ευαίσθητου οικοσυστήματος της παραλίας, με πρόφαση την ανάπτυξη της πυρόπληκτης περιοχής. Το Μνημόνιο Συναντίληψης και Συνεργασίας (που υπέγραψαν ΚΕΔ και δήμος Ζαχάρως και παρουσιάζει σήμερα η «Κ») προβλέπει την παραχώρηση στον δήμο 780 δημόσιων κτημάτων στα διοικητικά του όρια –η πλειονότητα των οποίων είναι καταπατημένη- για διάστημα έως 69 έτη. Ιδιαίτερη αναφορά στο μνημόνιο γίνεται σε πέντε συνεχόμενα ακίνητα (ΑΒΚ 98-102), έκτασης 2.593 στρεμμάτων, τα οποία αποτελούν το «φιλέτο» της περιοχής, καθώς καταλαμβάνουν σχεδόν το σύνολο της παραλιακής έκτασης της Ζαχάρως.
Το Μνημόνιο σχεδιάζει την ανάπτυξη της παραλίας σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση προβλέπει τη δημιουργία τουλάχιστον δέκα λυόμενων καντινών, που θα μισθωθούν από τον δήμο σε ιδιώτες με διαγωνισμό. Ο δήμος θα αναλάβει την υποχρέωση να υποστηρίξει τις καντίνες με τις απαραίτητες υποδομές: αποχωρητήρια, χώρους στάθμευσης κ.λπ. Στη δεύτερη φάση «θα θεσμοθετηθούν χρήσεις, οι οποίες σε επιλεγμένες περιοχές του ακινήτου θα επιτρέπουν και τη δημιουργία μόνιμων και σημαντικών εγκαταστάσεων τουρισμού και αναψυχής (αναψυκτήρια, ξενοδοχειακά καταλύματα, camping κ.ά.)». Για την ανέγερση των νέων εγκαταστάσεων τουρισμού, ο δήμος Ζαχάρως αναλαμβάνει «να προωθήσει έγκαιρα όλες τις αναγκαίες πολεοδομικές ρυθμίσεις, όπως αυτές απορρέουν από τη μελέτη ανάπλασης που θα εκπονήσει».
Ωστόσο απορίας άξιον είναι το πώς θα υλοποιηθεί η προβλεπόμενη από το μνημόνιο δεύτερη φάση της «ανάπτυξης». Κι αυτό γιατί η επίμαχη περιοχή ανήκει στο δίκτυο Natura 2000 και εμπίπτει στους περιορισμούς που έχουν καθοριστεί με το Προεδρικό Διάταγμα 1161/20 Σεπτεμβρίου 1993, το οποίο χαρακτηρίζει τη συγκεριμένη έκταση ως «Ζώνη Β1». Σε αυτήν επιτρέπονται (με βάση το άρθρο 19 παρ. 1 και 3 του ν.1577/1985) μόνο «ελαφρές» εγκαταστάσεις (στέγαστρα, αποχωρητήρια, τέντες, κιόσκια κ.λπ.) και μικρά έργα για τη διαμόρφωση του εδάφους. Ειδικά στην παραλιακή ζώνη το διάταγμα επιτρέπει λυόμενες κατασκευές, αυστηρά για την εξυπηρέτηση των λουομένων (όπως καμπίνες αποδυτηρίων, στέγαστρα κ.ά.). Παράλληλα γίνεται σαφές ότι στη ζώνη Β1 δεν επιτρέπονται η κατοικία, οι ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, ή οποιεσδήποτε εγκαταστάσεις εμπορίου, εστίασης ή αναψυχής (λ.χ. καταστήματα, αποθήκες, ταβέρνες, καφετέριες, μπαρ).
Ο μόνος τρόπος να «παρακαμφθεί» η Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου Ηλείας είναι φυσικά να τροποποιηθεί. Το ενδεχόμενο αυτό άλλωστε αφήνει εμμέσως ανοιχτό το μνημόνιο, προβλέποντας τον «καθορισμό χρήσεων γης και όρων δόμησης επί τμημάτων του ακινήτου» προκειμένου να υλοποιηθεί η δεύτερη φάση της επένδυσης. Η αλλαγή του πλαισίου θα μπορούσε να δρομολογηθεί μέσω του υπό διαβούλευση Ειδικού Χωροταξικού Σχεδίου για τον Τουρισμό, στο οποίο υποχρεούνται να προσαρμοστούν όλα τα κατώτερα επίπεδα πολεοδομικού σχεδιασμού. Πρέπει να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με το μνημόνιο, για την ανέγερση των τουριστικών εγκαταστάσεων θα διενεργηθεί διεθνής διαγωνισμός «για το επιχειρηματικό σχήμα που θα αναλάβει την ανάπτυξη, διαχείριση και λειτουργία του ακινήτου, σε ό,τι αφορά τη δεύτερη φάση ανάπτυξης».
Οι καταπατητές
Ενα άλλο σημείο του Μνημονίου, που αξίζει προσοχής αφορά στη διαχείριση των καταπατημένων εκτάσεων. Οπως αναφέρεται, «για τα 780 περίπου δημόσια ακίνητα, η πλειονότητα των οποίων είναι καταπατημένα, η ΚΕΔ και ο δήμος Ζαχάρως προτίθενται να ελέγξουν και να αξιολογήσουν τη σημερινή τους κατάσταση και να τα εντάξουν στον μέγιστο δυνατό βαθμό στο πρόγραμμα ανασυγκρότησης που διαμορφώνεται». Με άλλα λόγια, το μνημόνιο αφήνει ανοιχτό το «παράθυρο» για τη νομιμοποίηση των αυθαιρέτων και των καταπατήσεων. Το επιβεβαιώνει άλλωστε και ο δήμαρχος Ζαχάρως κ. Πανταζής Χρονόπουλος· όπως δήλωσε στην «Κ», «οι κάτοικοι οικισμού που δημιουργήθηκε σε καταπατημένες εκτάσεις της παραλίας μπορούν να πληρώσουν -με βάση νόμο του 1997- τη σημερινή αντικειμενική αξία προκειμένου να αποκτήσουν την κυριότητα του ακινήτου.
Από τα έσοδα που θα προκύψουν, το 75% θα το εισπράξει ο δήμος και το 25% η ΚΕΔ. Οσοι έχουν μόνο δύο έως πέντε στρέμματα στην περιοχή αλλά έχουν καταπατήσει και καλλιεργούν 200 στρέμματα, θα φύγουν σε μια ημέρα». Με αυτό τον τρόπο, όπως ανέφερε στην «Κ», ο δήμαρχος Ζαχάρως εκτιμά ότι «θα γλιτώσουμε από τους καταπατητές».
Αντιδράσεις
Η ανέγερση ξενοδοχείων, ταβερνών και καντινών σε προστατευόμενη περιοχή, ως μέσο ανάπτυξης της πυρόπληκτης Ζαχάρως συνάντησε από την πρώτη στιγμή αντιδράσεις. «Το γνωστό μακάβριο έργο: πάνω στʼ αποκαΐδια και τα συντρίμμια, γύρω από τα μνήματα των νεκρών και τα καψαλισμένα μνημεία ιστορίας και πολιτισμού, στήνεται η γνωστή αγοραπωλησία της καταστροφής», δηλώνει στην «Κ» ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Νίκος Κωνσταντόπουλος. «Αντί για ανάπλαση, αποκατάσταση και ανόρθωση της περιοχής, σε μια από τις ωραιότερες περιοχές της Ευρώπης του δικτύου Natura, αρχίζει το παζάρι με τα αυθαίρετα, τα καταπατημένα, τα διεκδικούμενα, τους ντελάληδες και τους μεσίτες, που χρόνια τριγυρνάνε στην περιοχή. Το ελληνικό κράτος διά των κυβερνητικών επιλογών, επιμένει σε μοντέλα στρεβλής ανάπτυξης και πελατειακών σχέσεων, ξεπουλάει συλλογικά αγαθά και διδάσκει τους πολίτες να λεηλατούν και να καταστρέφουν τον εθνικό πλούτο, για να κερδοσκοπούν οι μεσάζοντες και να ανταγωνίζονται σε νεοπλουτισμό οι επιτήδειοι. Ομως αυτά που γίνονται στη Ζαχάρω δεν είναι μοιραία ούτε αναπόφευκτα». Από την πλευρά του ο δήμαρχος Ζαχάρως υποστηρίζει ότι ο δήμος θα σεβαστεί το ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον της περιοχής. «Πάμε να ομορφύνουμε τον τόπο και να διώξουμε τους καταπατητές και όχι να τσιμεντοποιήσουμε».
Σε κάθε περίπτωση, οι καταπατήσεις και οι αυθαιρεσίες δεν είναι καινούργια υπόθεση στο παραλιακό μέτωπο της Ηλείας. Οπως επιβεβαιώνει ο τέως προϊστάμενος της ΚΕΔ Ηλείας, κ. Νίκος Παπαβασιλείου, ολόκληρη η παραλία της Ζαχάρως, αλλά και τμήματα άλλων γειτονικών περιοχών είναι καταπατημένα, ενώ οι τελευταίες κατεδαφίσεις αυθαιρέτων έγιναν το 1987. Ο ίδιος ο κ. Παπαβασιλείου δέχθηκε ιδιαίτερη πολεμική από πολιτικούς παράγοντες του νομού και τελικά απομακρύνθηκε από τη θέση του…
Προστατευόμενος παράδεισος από θίνες, λίμνη και δάσος
Σύμφωνα με τον επίσημο κατάλογο του ΥΠΕΧΩΔΕ για τις περιοχές Natura, η επίμαχη ζώνη, δηλαδή η παράκτια περιοχή της Ζαχάρως, είναι ιδιαίτερης σπουδαιότητας «καθώς αποτελεί πολύ σημαντικό οικοσύστημα, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα, λόγω του συνδυασμού παράκτιου δάσους, θινών και λίμνης».
Ολόκληρη η περιοχή της Natura είναι παράκτια, καλύπτει έκταση 31.270 στρεμμάτων και περιλαμβάνει, εκτός από την επίμαχη ζώνη, το πευκοδάσος της Στροφυλιάς, τη λίμνη Καϊάφα, τις θίνες που εκτείνονται μεταξύ της αποξηραμένης λίμνης Αγουλινίτσας και του χωριού Κακόβατος, τον λόφο Ελληνικό (ή Σταυρός), τον αρχαιολογικό χώρο της περιοχής του Καϊάφα, τα σπήλαια των Ανυγρίδων Νυμφών και τις ιαματικές πηγές του Καϊάφα.
Oπως σημειώνεται στον κατάλογο Natura του ΥΠΕΧΩΔΕ, στην παραλία αναπτύσσονται θίνες με κυρίαρχη τη φυτοκοινωνία Ammophila arenariae. Πίσω από αυτές τις θίνες αναπτύσσονται και πάλι σταθερές θίνες. Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκει καταφύγιο η απειλούμενη χελώνα Caretta caretta, καθώς και δύο ακόμα είδη χελωνών, οι Testudo hermanni και Mauremys caspica. Προστατευόμενη είναι και η θαλάσσια περιοχή του κόλπου της Κυπαρισσίας και η παραλία του, στην οποία επίσης βρίσκει καταφύγιο η Caretta caretta.
Υπουργείο: επενδύστε τώρα, τα δικαιολογητικά… αργότερα
Στο σκεπτικό της «ανάπτυξης» με κάθε τρόπο, παρά τις εξαγγελίες για ολοκληρωμένα σχέδια και προσεκτικές κινήσεις όσον αφορά έργα και επενδύσεις στις πυρόπληκτες περιοχές, είναι και η απόφαση της 31ης Αυγούστου του 2007 του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών (ΦΕΚ 1292) που απαλλάσσει τους μελλοντικούς επενδυτές στις πυρόπληκτες περιοχές από την υποχρέωση της προσκόμισης μιας σειράς δικαιολογητικών, μεταξύ των οποίων και η μελέτη περιβαλλοντικών όρων. Ετσι, σύμφωνα με την απόφαση, μπορεί κάποιος να ενταχθεί τώρα στον επενδυτικό νόμο και να επιδοτηθεί, εφόσον βρίσκεται σε πυρόπληκτη περιοχή, αλλά να προσκομίσει τα υπόλοιπα δικαιολογητικά αργότερα… πριν από την πρώτη δόση της ενίσχυσης.
Οπως αναφέρεται στο άρθρο 1 της εν λόγω Υπουργικής Απόφασης, «για την υποβολή αιτήσεων των επενδυτικών σχεδίων του Ν. 3299/2004 όπως ισχύει, που θα υλοποιηθούν στις χαρακτηριζόμενες ως πυρόπληκτες περιοχές, απαιτούνται μόνο τα γενικά δικαιολογητικά όπως ορίζονται από το άρθρο 1 της υπʼ αριθμόν 33017/25-7-2007 απόφασης του υπουργού Οικονομίας και Οικονομικών».
Τα δικαιολογητικά, η κατάθεση των οποίων αναβάλλεται, είναι τα λεγόμενα «ειδικά δικαιολογητικά» τα οποία σχετίζονται με το είδος της επένδυσης. Ωστόσο, στις περισσότερες επενδύσεις ορίζεται ως «ειδικό δικαιολογητικό» και η μελέτη περιβαλλοντικών όρων που σύμφωνα με την νέα απόφαση δεν χρειάζεται να κατατεθεί αρχικά.
Προκειμένου βέβαια για μια μεγαλύτερη επένδυση, όπως μια ξενοδοχειακή μονάδα, η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) κρίνεται στη συνέχεια απαραίτητη. Το πρόβλημα είναι ότι, όταν ο επενδυτής έχει κάνει συγκεκριμένες ενέργειες, όπως π.χ. να μισθώσει μια έκταση, δημιουργούνται σαφώς συνθήκες πίεσης ώστε να εγκριθεί η επένδυση ακόμη κι αν δεν πληροί τους περιβαλλοντικούς όρους.
Από καθημερινή 16-9-2007 http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_16/09/2007_241466
κ. Παστάκα, δημοκρατία έχουμε. Αυτή τη δημοκρατία υπηρετούμε και υπερασπιζόμαστε όλοι μας. Συμφωνώ με αυτά που λέτε. Άλλωστε έχουμε ακούσει όλοι για την σοφία του λαού στις επιλογές του. Επίσης έχουμε ακούσει και για την βλακεία του λαού σε άλλες επιλογές του. Ας μην είμαστε λοιπόν τόσο φύσει καταθλιπτικοί γιατί αυτό μου φαίνεται πως επηρεάζει αναπόφευκτα και τη θέση μας. Άλλωστε οι επιλογές μας στην κάλπη δεν είναι ούτε μόνο 2, ούτε 5, ούτε 10… Είναι γύρω στις 20…
κ. Ράπτη με βρίσκετε σύμφωνο σε όσα γράφετε, εκτός από δυο σημεία:
Κατ’ αρχήν κάνετε ένα μέγα λάθος. Δεν έγινε απαξίωση της πολιτικής εκ μέρους του ποιειν αλλά των πολιτικών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα, ελπίζω να το καταλαβετε όταν ξαναμελετήσετε τα πόστ. Γιατί βεβαίως και πάνω από όλα η πολιτική, σε όλους τους τομείς, αλλιώς είμαστε γυάλινοι.
Το δεύτερο είναι οι επιλογές. Δεν είναι στην κάλπη, ούτε είναι 20. Είναι στην κάθε μέρα και είναι 2000..Ευτυχώς.
Εμένα Σπυρο μου τίποτε δε με βρίσκει σύμφωνο.
Όσοι γεννήθηκαν ( όπως εγώ ) στο τακτοποιημένο διπολικό κόσμο δυσκολεύονται να αντιληφθούν την ιδιότυπη εκρηκτικότητα του παρόντος μίγματος , πόσω μάλλον την απόλυτα ασταθή ιδιοσυστασία των μελλούμενων…
Κε Ράπτη ….
προσωπικά αδυνατώ πλέον να κόπτω και να ράπτω με τα καθως πρέπει υφάσματα του παρελθόντος , άλλωστε στη γκαρνταρόμπα μου απέμειναν μόνο κουρέλια και μάλιστα εντελώς παράφωνα…
κ. Αραβανη, κάθε πίκρα και κάθε οργή, με τον καιρό πρέπει να δίνουν τη θέση τους στην ψυχραιμία, τη νηφαλιότητα, και κυρίως στο θάρρος των πολιτικών επιλογών και όχι στην “αθωότητα” και την αδιαφορία του “λευκού”. Ας μην υπήρχε καμία αναφορά στις εκλογές, αλλά αφού υπάρχει εδώ και μέρες στο ποιείν, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται μου φαίνεται απολίτικος και αφοριστικός. Σχεδόν καφενειακός (γνωρίζετε πως στα καφενεία, οι γέροι ξεκινούν με το να τσακώνονται για το ποιός έχει δίκιο, αλλά πάντα καταλήγουν στο “όλοι τα ίδια σκατά είναι”) , και αυτό είναι που με θλίβει περισσότερο.
Επίσης, αν οι επιλογές δεν είναι ΚΑΙ στην κάλπη πώς θα συμβάλετε στο να αλλάξουν αυτοί οι “ανίκανοι” πολιτικοί μας;
Το πένθος, όπως θα γνωρίζει καλύτερα ο κ. Παστάκας ως ψυχίατρος, πρέπει να έχει ημερομηνία λήξης, αλλιώς οδηγεί στον γκρεμό.
Δεν είμαι κομματικοποιημένος, και ούτε ποτέ θα υπάρξω πιστεύω. Είμαι απλά πολιτικοποιημένος και έχω γνώμη. Μου αρέσει η ανάλυση και η συζήτηση περι πολιτικής, γιατί πέρα απο αυτό, δεν υπάρχει άλλη επιλογή για τον πολίτη.
κ. Βοα, όσον αφορά τον πρώτο προβληματισμό, τον μοιράζομαι και γω μαζί σας. Όσο για τον δεύτερο προβληματισμό-αδυναμία σας, είναι αρκετά προσωπικός όπως καταλαβαίνω, οπότε δε μου πέφτει λόγος.
Αν πράγματι αντιλαμβάνεστε και υιοθετείτε τον πρώτο μου προβληματισμό αγαπητέ κε Ράπτη , ίσως θα έπρεπε να ανησυχείτε και για τις αδυναμίες μου αλλά και για τη γκαρνταρόμπα σας
Παρόλα ταύτα να σας ομολογήσω ότι εκφράστηκα στας χθεσινάς εκλογάς , συμβιβαζόμενος με το γεγονός ότι το ψηφοδέλτιο δεν είναι χώρος για να αναπτύξω όλες τις βαριάντες του υβρεολογίου μου … έτσι αρκέστηκα να βάλω 2 σταυρούς
Το πένθος, κ. Ράπτη, είναι η μνήμη μας που αντιστέκεται. Δεν είναι αδυναμία. Δεν έχει να κάνει με κλάματα και οδυρμούς. Αυτό δεν καταλάβατε για αυτό και η παρεξήγηση. Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι οτι όλα καίγονται-ξεχνιούνται στο χρόνο ενός τσιγάρου και η καραμέλα είναι: ας είμαστε αισιόδοξοι κτλ. Όχι, λυπημένοι είμαστε, αλλά με πρόταση, κρίση και πίστη στο μέλλον.
Επίσης, το λευκό ή η αποχή είναι πολιτική πράξη, πιο δύσκολη και πιο συνειδητοποιημένη από τη ψήφο σε ένα μικρό κόμμα που δεν ξέρεις ούτε τι σημαίνουν τα αρχικά του. “Το άσπρο χαρτί σκληρός καθρέφτης…” κτλ.
Τέλος έχω παψει εδώ και καιρό να περιμένω τις αλλαγές από τους πολιτικούς-πολιτική και γενικότερα μιλώντας, από τους κατέχοντες την όποια εξουσία, σε όλους τους τομείς. Δεν είναι πεσσιμισμός αυτό. Οι αλλαγές έρχονται εκ των έσω όχι εκ των άνω, εξ’ ου και η πίστη μου στην κάθε μέρα και στην προσωπική προσπάθεια.