Εδώ και δύο μέρες έχω βάλει στο μυαλό μου να γράψω μια κριτική, ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα και το ανακάλυψα στο βιβλιοπωλείο «Πολύχρωμος Πλανήτης». Πρόκειται για το πρώτο και ίσως το καλύτερο βιβλίο του πεζογράφου Αλέξη Αρβανιτάκη. Τίτλος του βιβλίου «Γράμματα στο Μάριο». Το βιβλίο πρωτοκυκλοφόρησε το έτος 1982 από τις εκδόσεις του ειδήμονα Γιώργου Χρονά, «Σιγαρέτα». Προφανώς το βιβλίο άρεσε και εξαντλήθηκε γρήγορα. Ακολούθησε η δεύτερη έκδοση, την οποία έχω στα χέρια μου, των άγνωστων σε έμενα εκδόσεων, «Η Άμαξα» το 1985. Οι εκδόσεις κατά την ομολογία του φίλου Γιάννη Γκούμα (ο όποίος εξέδωσε μια ποιητική συλλογή σʼ αυτές τις εκδόσεις με τίτλο «Στην άκρη της γλώσσας») έβγαλε μόνο τρία με τέσσερα βιβλία και μετά έκλεισε.
Ξεκινώ από το εξώφυλλο. Μια ακαλαίσθητη φωτογραφία (σε γρο πλαν), ως προς την εκτύπωση, δυο ερωτευμένων αγοριών που φορούν και οι δύο αθλητικό φανελάκι που ξαπλωμένοι πάνε να φιληθούν ερωτικά.
Το κείμενο – τόλμημα, για τα δεδομένα της εποχής, που την χαρακτήριζαν τα ταμπού και η ομοφυλοφοβικότητα, ήταν μια δυναμική κατάθεση αλήθειας για ένα συγγραφέα 22 χρονών που ήταν τότε ο Αρβανιτάκης, ο οποίος ήρθε κόντρα με το κατεστημένο – το να εμφανιστείς στα γράμματα με ένα gay κείμενο είναι δίκοπο μαχαίρι – όσο και αν διέδιδε ο αείμνηστος Χατζιδάκις ότι στην Ελλάδα πετυχαίνουν μόνο οι ομοφυλόφιλοι ή οι Αριστέροι, και κέρδισε. Αν όχι αναγνωρισημότητα και απανωτές εκδόσεις, τουλάχιστον την αξιοπρέπεια της γραφής. Και δεν είναι καθόλου λίγο, αυτό του το κατόρθωμα.
Το πεζογράφημα είναι γραμμένο με μορφή επιστολών. Κάθε κεφάλαιο και μια ημερομηνία. Κάθε ημερομηνία και μια κατάθεση του απόλυτου έρωτα δύο ανδρών. Καθόλου συνηθισμένου ως προς το απόλυτου. Το να ερωτευτεί κανείς έναν άλλο, ξεκινά από την διαθεσιμότητα του να ψάχνεις τον άλλον. Αν τα βρεις ίσως και να χαθεί. Αν χαθεί μετεξελίσσεται σε αγάπη. Και η αγάπη είναι βραχύβια. Ο έρωτας σωσίβιο για την μειονότητες. Ο αντρικός έρωτας (όπως και ο γυναικείος) τουλάχιστον στην τέχνη κερδίζει στα σημεία. Δες Τσουκαλά και Λαπαθιώτη, Ροζέττη και Σαπφώ. Βίντεο κλιπ της Αρλέτας και στίχους της Νικολακοπούλου. Πίνακες του Τσαρούχη κοκ.
Ο Μάριος απών. Όμως παράξενα παρών. Εντός του. Σε κάθε κύτταρο. Σε κάθε σκέψη. Σε κάθε κίνηση. Στο μικρό διαμέρισμα και στο ξενοδοχείο. Στην πόλη και το ταξίδι. Παντού….
Ο Μάριος εραστής παντοτινός. Μάνα, πατέρας, φίλος, αδερφός, εξομολόγος, τρέλα του μυαλού, και ίαση της ψυχής.
Ο Μάριος «Κολασμένος άντρας» για να παραφράσω τον Μπωντλαίρ.
Ο Μάριος το άλλο μισό.
Ο Μάριος φενάκη
Ο Μάριος του Αρβανιτάκη, και ο Αρβανιτάκης απολαυστικός όσο σε κανένα άλλο έργο του από τα άλλα τρία που ακολουθούν.
