Η Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης «poiein.gr» και το λογοτεχνικό περιοδικό «Οροπέδιο»
σας προσκαλούν την Παρασκευή 26 Ιανουαρίου 2007, στα πλαίσια των εβδομαδιαίων συναντήσεων τους στο “Rue Verte”, σε μια ανοικτή συζήτηση-βραδιά ποίησης με θέμα τη «Διαδικτυακή Ποίηση».
Eλάτε να δώσουμε σάρκα και οστά στο “άυλον”
Διαδικτυακοί Ποιητές…μαζί με τις μούσες και τα ποιήματά σας, στο “Rue Verte”…
Ζαϊμη 13 & Τοσίτσα, από τις 22,30 και μετά.
Με υπότιτλο άλλο το ‘Άυλον” και άλλο το “νάυλον” , που έλεγε και ο μοναχός Παίσιος.
Ευλόγησον.
Με τιμά η ιδιαίτερη πρόσκληση που έλαβα από το Ποιείν, για να παρευρεθώ την επόμενη Παρασκευή ή οποιαδήποτε άλλη Παρασκευή στο club Rue Vert, επειδή όμως παρακολουθώ κάποια σεμινάρια λογοτεχνίας τα πρωινά του Σαββάτου στη Στοά του Βιβλίου, έχοντας πληρώσει γι’ αυτά μόλις 100 ευρώ κι όχι 500 που ζητάνε κάποιοι άλλοι! μάλλον θα μου είναι λιγάκι δύσκολο να σας επισκεφτώ και να συμμετάσχω μαζί σας τη συγκεκριμένη ώρα! Επιφυλάσσομαι για το κοντινό μέλλον!
Απ’ ότι βλέπω είναι κουραστικά τα σεμινάρια της Ποίησης, στη Στοά του Βιβλίου. Γι αυτό κύριε Παστάκα, να είναι ελαφρύ το πρόγραμμα που έχετε στο μυαλό σας να μας παρουσιάσετε στο Rue Vert. Μη ξεχνάτε: υπάρχουν και Ακαδημίες Φιλοσοφίας που οι “φοιτηταί” και “αι φητήτριαι” πληρώνουν και …κουράζονται. Άσχετα αν ο ιδιοκτήτης και η Διευθύνουσα είναι μαχηταί της Αριστεράς και μάλιστα μαχητικοί και μάχονται εναντίον της αναθεωρήσεως του Άρθρου 16. Ο κύριος Μίχος τώρα, εξακολουθεί να “παίζει” με τις λέξεις. Rantebo;y ston Pr;asino Dr;omo, loip;on!
Καθόλου κουραστικά! Ίσα ίσα που δεν επιθυμούμε να ξενυχτήσουμε το προηγούμενο βράδυ, προκειμένου να μην χάσουμε ούτε ένα μάθημα του καθηγητή λογοτεχνίας!
Τι θέμα που έχετε ορίσει (”Διαδικτυακή ποίηση” ) περιλαμβάνει -και εννοεί- τους ποιητές που έχουν ήδη βγάλει κάποιο-α βιβλίο-α και έχουν και παρουσία στο δίκτυο; Ή από τους άλλους;
Δεν υπάρχουν περιορισμοί.
Aπλώς δεν καταλαβαίνω το σκεπτικό του τιτλου ”Διαδικτυακή ποίηση”. Θεωρω πως η ποίηση είναι μία ούτως ή άλλως και πως κακώς κολλάμε τέτοιες ταμπέλες.
Αγαπητή Regina, η Ποίηση είνα ασφαλώς μία και ενιαία. Ωστόσο όμως έχει μια σημασία ο τρόπος που εμφανίζεται ένας ποιητής. Όπως η εποχή, η σχολή, ένα ρεύμα… Το Διαδίκτυο, είναι ένας “τόπος” όπου μπορούν να διαχέουν τα ποιήματά τους άνθρωποι, που κάτω από άλλες περιστάσεις δεν θα τους είχαμε γνωρίσει. Γι αυτό και η συνάντηση της Παρασκευής, που πήραν την πρωτοβουλία να οργανώσουν, ο δικτυακός τόπος poiein.gr και το λογοτεχνικό περιοδικό ΟΡΟΠΕΔΙΟ, είναι μια ευκαιρία μοναδική να γνωριστούμε και να “παντρέψουμε” τα ψηφιακά με τα έντυπα…
Πρώτη κάνατε το διαχωρισμό αυτοί και οι άλλοι…Νομίζω οτι τα πράγματα είναι απλά και ευκολοκατανόητα. Η Διαδικτυακή ποίηση αφορά τα διαδικτυακά περιοδικά και ιστολόγια στα οποία δημοσιεύονται κείμενα, στο μεγαλύτερο μέρος τους αδημοσιεύτα σε έντυπη μορφή. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Το σκεπτικό λοιπόν είναι να γίνει μια συζήτηση για αυτούς χωρίς αυτό να σημαίνει οτι δεν “χωράνε” στη βραδιά και όσοι δεν ασχολούνται με το διαδίκτυο.
kleon, δεν είναι το μέσο που χαρακτηρίζει τα ρεύματα. Είναι οι τάσεις. Εαν τυχόν ήταν το μέσο θυμήσουν πως υπήρξε κάποια εποχή που ο έντυπος τύπος έκανε την πρώτη του επανάσταση και οι εφημερίδες ή τα περιοδικά ξεπετάχτηκαν σαν μανιτάρια. Δεν είδα ποτέ κανεναν ως σήμερα να μιλάει για ”εφημεριδιακή ποίηση”.
Αυτή είναι και όλη μου η διαφωνία. Οτι δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις ως διαδικτυακή ποίηση κάτι το οποίο απλώς είναι ποίηση και θα πρέπει να χαρακτηρίζεται σύμφωνα με άλλα μέτρα.
Τώρα όσο αφορά στον τόπο που λέτε, στον κοινό τόπο δηλαδή, ναι θα συμφωνήσω. Υπάρχει ο κοινός τόπος αλλά ξαναλέω δεν θα πρέπει αυτός να χαρακτηρίσει το είδος της ποίησης που απλώνεται μέσα σε αυτόν. Υπάρχουν άνθρωποι -δυστυχώς – που μόνο το μέσο τους αρκεί για να χαρακτηρίσουν κάτι ως παραλογοτεχνία ή παραλογοτεχνίζον.
Γιατί η διαδικτυακή ποίηση, κύριε Μίχο, να περιμένουμε να είναι καλύτερη; Είναι ξεκομμένη από τη ζωή; Ή μήπως η “άλλη” ποίηση, του τυπογραφείου, δεν έχει τα χαρακτηριστικά που περιγράφετε;
Ανεξάρτητα με το αν η λογοτεχνία είναι διαδικτυακή ή έντυπη (κι όμως στην Ελλάδα μόνο η έντυπη θεωρείται έγκυρη, κι εδώ πιστεύω πως συμβάλλουν οικονομικοί παράγοντες, κυρίως γιατί το νετ είναι τσάμπα και δεν συμφέρει κανέναν επιχειρηματία) υπάρχει ποίηση που κινείται, που έχει να επιδείξει κάτι το διαφορετικό το νεοτεριστικό, το καινούργιο, το διαφορετικό από όσα ξέραμε, ή να αναδείξει τα νέα ταλέντα του χώρου, που σήμερα κάνουν την πρώτη τους εμφάνιση δειλά δειλά μέσω του νετ! Ίσως αυτό να εννοούν και οι φίλοι μας στο Ποιείν!
Δε γνωρίζω ποια είναι τα όρια μεταξύ του λογικού και του παραλόγου στη λογοτεχνία, εφόσον το λογικό και το παράλογο καθορίζεται στη ζωή από νόμους συνήθως! Οι κανόνες της ποίησης, για εκείνους που θίγονται από ένα έργο, ποιοι είναι;
Έχετε δίκιο Κε Αραβανή. Και ίσως οι θέσεις μου να προέρχονται από την αίσθηση ότι βάζω μιαν απαίτηση της οποίας είμαι ο μόνος νοσταλγός. Η ποίηση είναι θητεία στο απόλυτο κι όχι πλασάρισμα του ονόματός μας στις ακροαματικότητες. Το έχω γράψει και αλλού. Η θέση μου φαίνεται αντιφατική αφού συχνάζω στο διαδίκτυο ωστόσο τη βρίσκω διαλεκτική, επειδή πιστεύω πως ο χώρος στο μέλλον θα μας δίνει ως πρώτο βήμα ένα μέρος των μελλοντικών ποιητών. Και από αυτή την άποψη η απαίτηση για σοβαρότητα είναι η ίδια όπου αναφύεται γραφή με ποιητικές αξιώσεις. Αν δεν γίνει η ποίηση ένα είδος τόμπολα του Σαβατοκύριακου όπως στην Αμερική. Το ζήτημα είναι να περάσουμε από τον εφυσηχασμό στην καλιέργεια του λόγου, κάτι πραγματικά δύσκολο όταν τα αυτονόητα μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει. Η ποίηση είναι μαστορική και αξιώνει μαθητεία όπως του πηλοπλάστη. Μιά μαθητεία που δείχνει προς τη φωνή μας και δεν παρέχει μαξιλαράκια βεβαιότητας. Και κυρίως μιά μαθητεία που παραμένει εξωθεσμική. Διπλωματούχος ποιητής δεν εφευρέθηκε ακόμα.
Συμφωνώ με όλα όσα γράφετε πλην της μοναδικότητας ως προς την απαίτηση για αυτήν την ποίηση. Είναι παγίδα η μοναξιά, πόσο μάλλον ή ιδέα της μοναξιάς.
Κατ’ αρχήν θέλω να πω ότι έχω διακρίνει στον κο Αραβανή ένα παραγωγικό συζητητή, αλλά γενικώς δεν βιάζομαι να εξαργυρώσω τις υπσχέσεις που μου δίνει. Σαφώς θα τις κάνουμε τις συζητήσεις κάποια στιγμή. Όσο για τη μοναξιά θα σας παρέπεμπα στις πρώτες σελίδες του Μπλανσώ σε εκείνο το βιβλίο του Ο Χώρος της Λογοτεχνίας. Είναι δύσκολο να παραδεχτείς ότι αυτό που πίστευες ότι θα είναι θωπεία στον ναρκισσισμό σου σε μετατρέπει τελικά σε απόρριμα του γραφτού σου. Αυτή είναι η ουσιαστική μοναξιά που σε κάνει να τρώγεσαι με τα ρούχα σου. Η άλλη στην οποίαν πιστεύω αναφέρεστε με άγγιξε κάποτε βαθιά επιβίωσα και μου πήρε μαζί και πολλούς από τους φόβους που κινούν σε δράση τους ομοτέχνους μου. Η ζωή μου στέλενει πάντα αρκετούς και εν τέλει αυτούς που θέλω κάθε φορά…
Μιχογιώρη, το σκυλί σου το λέγανε Λαθούρη, όταν κινούσε από την Αμαλιάδα να πας στην Ανδραβίδα σχολείο. Θυμάσαι μια φορά που σε χάσανε στα χιόνια και σε βρήκε ο Λαθούρης; Ασε τις μετενσαρκώσεις και μη μπερδεύεις τον κόσμο.
Σε όλα τα άλλα συμφωνώ μαζί σου.
Γειά σου Μιχογιώρη
επειδή πιστεύω πως ο χώρος στο μέλλον θα μας δίνει ως πρώτο βήμα ένα μέρος των μελλοντικών ποιητών.
Ελληνική διαδικτυακή ποίηση υπάρχει: Πρόκειται για μιά χαμηλού επιπέδου γραφή αυτοικανοποιούμενη και αυτοικανοποιήμένη
Εχω την εντύπωση Μίχο ότι ειναι λίγο αντίθετα τα παραπάνω. Πως γίνεται μια γραφη που αυνανίζεται να δωσει τους μελλοντικούς ποιητές ή πεζογράφους; ;Ή μήπως οι μελλοντικοί ποιητές-πεζογράφοι θα είναι απλώς αυνάνες; Θα έχουμε το νέο λογοτεχνικό ρεύμα του αυνανισμού;
Και επίσης ποιος είναι αυτός που θα τους αναγνωρίσει καθώς θα εξέρχονται του δικτύου ή θα βουλιάζουν ολο και περισσότερο μέσα σε αυτο;; Εσύ;;
Ένας ένας όλοι θα πάρετε.
Ρούντι μάλον δεν είσαι ο σκύλος μου. Πρόκειται περί συνωνυμίας. Άκου χιόνια στην Ανδραβίδα;.Έχει να χιονίσει από το 1980. Να μου εύχεσαι να ξεμπερδεύω, το πράγμα είναι μπερδεμένο που δεν πάιρνει άλλο.
Ρεγγίνα ευχαριστώ που βάφτισες το ρεύμα. Συ είπας. Να και μια φορά που συμφωνούμε. Οπότε ξέρεις τι γράφεις και χαίρομαι γι αυτό. Άρα δεν χρειάζεται και απάντηση σε τέτοια αυτογνωσία.:)
Μιχο την καλησπέρα μου. Εφόσον γράφω έτσι όπως γράφω μπορείς να ησυχάσεις και να πάψεις τα γαβγίσματα.
(Εξάλλου σκυλί που γαβγίζει δε δαγκώνει. Σκυλί που δαγκώνει όμως γαβγίζει; ) 🙂
α, ξεχασα και ας με συγχωρέσει ο κ. Παστακας για την όποια κατάχρηση του χώρου του. Μίχο, περιμένω ακόμη απάντηση σχετικά με την αντίφαση των λόγων σου που παρέθεσα πιο πάνω. Ή δεν υπάρχει;
Φτύνω, δεν βρέχει. Έφυγες από το ενυδρείο των φόρουμ και δεν κινείσαι άνετα. Πολύ ευγενική σε βρίσκω.:) Η είναι ο φόβος της επωνυμίας;
Μιλάω για το μέλλον, δεν το κατάλαβες ότι η Ελληνική διαδικτυακή ποίηση είναι κιόλας παρελθόν;Λογικό αφού σε τυλίγει. Όταν ακούς μέλλον νομίζεις ότι σε περιλαμβάνει; Οπότε που η αντίφαση; Όταν θα βγαίνουν ποιητές από το διαδίκτυο κάποιοι θα αποτελούν γραφικό παρελθόν. Για μερικούς το βεβαιώνω από σήμερα…
Παρά την ΄”διαμάχη” Μιχογιώρη – Ρεγγίνας, η χθεσινή συνάντηση στο Rue Verte, πήγε πολύ καλά. Εντός των ημερών θα έχουμε πλήρες “ρεπορτάζ”, σε διάφορους τόπους.
Mιχο, ποιο φόβος της επωνυμίας εννοείς;
Έχε επίσης υπόψιν σου πως όταν έχω συνομιλητή που γαβγίζει δεν μπορώ παρά από ένστικτο να είμαι πιο ευγενική. Εξάλλου για τι ευγένειες να μιλήσουμε τώρα όταν έχουμε ως μουσική υπόκρουση αλυχτίσματα;
Κατα τ’άλλα εξακολουθώ να απορώ και για την επωνυμία που αναφέρεις (;) αλλά και για το πόσο ώραια τα συνδέεις όλα μέσα σε αντιφατικές απόψεις.
Μίχο, ο πατέρας μου, μαζί με κάποιους άλλους έστειλε ένα ολόκληρο τρένο ασυνόδευτο στην Αμαλιάδα, το 1948. Μου έλεγε ότι το χιόνι έφτανε το ένα μέτρο στο κέντρο της πόλης. Κι εγώ ήμουν μικρός και το πίστεψα. Κι ότι πίστεψα μικρος, δεν το ξεπιστεύω μεγάλος. Να κάνουμε και κανένα Γαβ…!
Την Παρασκευή θέλω τα νούμερα επισκεψιμότητας.
Ως φίρμα κουβαλάω μαζί μου και γλάστρες.:)
Και γλάστρες επίμονες. Έτσι είναι οι διαδικτυακές…
Νιάου!