Από το βιβλίο «Το Μέγα Ύδωρ», μετάφραση-πρόλογος Δονύσης Καψάλης, εκδόσεις Άγρα, Αθήνα 2004
[347]
Όταν η νύχτα φεύγει, κι είναι
το χάραμα τόσο κοντά
που τα κενά σχεδόν αγγίζεις-
ώρα να στρώσεις τα μαλλιά,
να ετοιμάσεις τα λακκάκια,
και νʼ απορήσεις τι να ήσαν
τα γηραιά, ξεθωριασμένα
μεσάνυχτα και σε φόβισαν.
[726]
Η Φύση κάνει να διψούμε,
ώστε, πεθαίνοντας μετά,
λίγο νερό εκλιπαρούμε
σε δάχτυλα περαστικά.
Δηλοι την πιο λεπτή για μας
ανάγκη που εν αφθονία
πληροι το μέγα προς δυσμάς
το Ύδωρ, η Αθανασία.
[1695]
Υπάρχει μοναξιά του χώρου
και μοναξιά των θαλασσών
και μοναξιά θανάτου, κι όλες
μοιάζουν εσμοί πρωτευουσών
μπροστά στο πολικό τοπίο
-μια περατή απεραντότης-
εκεί που η ψυχή ανοίγει
και δέχεται τον εαυτό της.
[1763]
Η φήμη είναι μέλισσα.
Έχει κεντρί, έχει τραγούδι-
Α, έχει όμως και φτερά.
Η φήμη είναι μέλισσα.
Έχει κεντρί, έχει τραγούδι-
Α, έχει όμως και φτερά.
Για εμπέδωσή μας….
Πολύ ακριβά πληρώσατε, Μαρία
τη φήμη, πολυτέλεια περιττή
για τρίτη θέση μες τη Σωτηρία
(Κοτζιούλας προς Πολυδούρη). Νομίζω κύριε Αραβανή πως η Ντίκινσον προστατεύτηκε μάλλον από την ανωνυμία (ας μην ξεχνάμε πως δεν δημοσίευσε σχεδόν τίποτα όσο ζούσε) γιατί δεν θ’ άντεχε το κεντρί, κι ας λαχταρούσε τα φτερά.
Κατά τ’ άλλα, αμφιβάλλω εάν μεταφράζεται η ποίηση της Ντίκινσον, η γλώσσα της (ο ρυθμός, οι ιδιωματισμοί) είναι τόσο ιδιόμορφη που δεν νομίζω να μπορεί να προσεγγιστεί σε μια άλλη γλώσσα.
Ωστόσο, ο Καψάλης είναι εκείνος που (λόγω γνώσεων και εκλεκτικής συγγένειας ύφους) μπορεί να μας αποδώσει ό,τι πλησιέστερο σε Ντίκινσον μπορούμε να διαβάσουμε στην Ελληνική γλώσσα.
Εξάλλου, το “υπάρχει μοναξιά του χώρου και μοναξιά των θαλασσών” εκτός που στέκεται θαυμάσια και αυτόνομο, σ’ εμένα τουλάχιστον θυμίζει έντονα το “έχουνε μια παράξενη συγγένεια και τα τρία, παρόλη τη μεγάλη τους στο βάθος διαφορά” του Καββαδία. Οι εκλεκτικές συγγένειες φαίνονται σε κάθε γλώσσα νομίζω.
Μηπως μπορει η Ποίηση να μεταφραστεί στην ίδια της τη γλώσσα επειδη τη συλλαβίζουμε; – στη συγχρονη αναφέρομαι. Υπαρχουνε φρασεις που εξηγούναι λογικά αλλα αμέσως μετά ακολουθούνε υπαινιγμοί που μόνο με την ανεπτυγμένη διαίσθηση και καλλιέργεια μπορείς να νιώσεις αλλα΄όχι και να εξηγήσεις. Περιγράφεται η Μουσική; οχι, ε άλλο τόσο και η ποίηση. Σαν να πατάει τη μια το ενα βήμα στη γη και αμέσως μετά στον ουρανο το επόμενο. Αυτο που εχει σημασία ειναι να αισθανθείς την ποίηση και αυτό ένας καλός ποιητής και μεταφραστής νομίζω πως μπορεί να το αποδώσει