Στράτος Φουντούλης, Νότες εκ Βαθέων

XX

όπως λαμποκοπούν εκείνα τα άγρια μέταλλα που τη λάμψη τους αρπάζει η ματιά από μια μόνο γωνία, έτσι κι εγώ είμαι σίγουρος πως κάποτε είχα την ικανότητα να πετάω χαμηλά παρουσία πλήθος μαρτύρων που τώρα λένε ότι τους διαφεύγει το γεγονός. βλέπετε

όλο αυτό το πλήθος, κάποτε, δεν ήταν στριμωγμένο σʼ εκείνη την στενή προβλήτα έτοιμο προς αναχώρηση…

*

XXII

κάποιοι μιλούν για πολλά χρόνια που πήγαν χαμένα, μερικοί ακόμη προσδιορίζουν ακόμα και τον αριθμό. ξέρω όμως κάπου ένα χωριό, υπνήλεο στην κοινή λογική, όπου τα πάντα κινούνται σαν φευγαλέες αναμνήσεις. κάθε πρωί οι κάτοικοί του μαζεύονται σε έναν διαμορφωμένο χώρο, εκεί όπου τελειώνουν οι κήποι. αρχίζουν την ημέρα τους συζητώντας για τον ξανακερδισμένο χρόνο. εντύπωση μου έκανε η γεύση του κρασιού που μου προσέφεραν, λίγο πριν την πρώτη μου κουβέντα.

*

XXXII
το λιμάνι ζει εξελίξεις˙ συμφωνίες. δεν ενοχλείται από ανθρώπου επαφή. συλλέγει γκρίζα σκοροφαγωμένα σύμβολα. η συνάθροιση ανθρώπινων αποβλήτων δεν του είναι πρωτόγνωρη. η μέθοδος της κολακείας έχει μόνιμα αγκυροβολήσει στα σπλάχνα του και την συμπονά, κι όταν έρθει δειλινό, νιώθει στη πλάτη του τα χρώματα που απλώνονται αργά και τυλίγουν μʼεκείνο το φωτεινό μοβ τις λαμπαδιασμένες στέγες, βλέπει πλεούμενα που ξεκινούν προς το ανεκπλήρωτο. γνωστό είναι άλλωστε ότι έχει πάντα πλεονέκτημα στην τελευταία ειρωνική ματιά προς την απεραντοσύνη.

XXXVI
μʼαρέσουν οι μικρές παλιές πλατείες. οι στιγμές πετάγονται μπροστά μας σε κάθε γωνιά γεμάτη γνώριμες εικόνες που πιθανόν δεν έχουμε ζήσει. οι κουβέντες αρπάζονται στη τύχη, προσφέρουν την σπάνια ευγένεια μέσα στο γενικό ξεχαρβάλωμα. μʼαρέσουν οι μικρές πλατείες που όλα συνεχώς αλλάζουν μέσα, αφήνοντας το έξω, το φανερό, σαν ένα

παμπάλαιο πολύτιμο κοχύλι. τακτοποίησε λοιπόν τα ελάχιστα προσωπικά σου είδη σε ʽκείνη την παλιά δερμάτινη τσάντα και φύγε από το γραφείο στις τέσσερις ακριβώς.

*

νότα XXXIX
ο ζωγράφος χρειάζεται μια λέξη για να εκφράσει την ψυχική του κατάσταση, έναν όρο για την επιποθούμενη πραγμάτωση του έργου του, γιατί η ομορφιά είναι γιʼ αυτόν διαφορετική˙ γεμάτη ατέλειες, αξιέραστη κι ορατή. χρειάζεται να σκεφτεί κάτι τυλιγμένο θετικά γύρω από τη λέξη θάνατος. σε αντίθεση με τα ευρέως λεγόμενα, το Έργο ξεκινά πάντα από την συμβατότητά του με το θάνατο, δεν γίνεται αλλιώς. εκτός πια

κι αν δεν έχουμε να κάνουμε με Έργο, αλλά με κάτι άλλο˙ συμβατό αποκλειστικά με τυμπανοκρουσίες. δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τενεκέδες.

XLVII
δεν ξέρω αν είναι μόνο μία η αληθινή γενναιότητα, όμως ξέρω ότι θέλει θάρρος νʼ αφήσεις πίσω την όποια σου ταυτότητα, να μην διστάσεις να δεχτείς τις όποιες ηθογραφικές υποστυλώσεις που σου προσφέρονται. η έκθεσή σου πρέπει να επιδιώκεται. δεν πρέπει να ανήκεις σε αυτούς με την έλλειψη ιδιαιτερότητας˙ εκτός κι αν ζητάς μια

σίγουρη οχύρωση. αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε κάτσε και παρηγορήσου με θλιβερές κι ευθύγραμμες διαπιστώσεις. είναι ανώδυνες, δεν χρειάζεσαι καν κεφάλαιο για ασπιρίνη

Στράτος Φουντούλης: Εικαστικός.

Σύντομο Βιογραφικό: Γεννήθηκε το 1954 στην Κάλυμνο, μεγάλωσε στην Νότιο Αφρική και στην Αθήνα. Σπούδασε Γραφικές Τέχνες με τους καθηγητές Δοξιάδη. Δούλεψε στη μεγαλύτερη Ελληνική εταιρεία δίσκων μουσικής για πάνω από12 χρόνια, Σχεδίασε πολλά εξώφυλλα βιβλίων, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Θήτευσε στα ΜΜΕ για πολλά χρόνια (Έθνος, Κεφάλαιο, 7 μέρες ΤV, Τέταρτο, Βραδυνή κ.α.)
Σαν εικαστικός έχει πάνω από 95 ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στο ενεργητικό του. Έργα του υπάρχουν σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες και στις ΗΠΑ. Ελάχιστα κείμενά του έχουν δημοσιευτεί, και εκδίδει στο διαδίκτυο το γνωστό e-περιοδικό Στάχτες (www.stachtes.com) που διαβάζετε. Περισσότερα γι’ αυτόν μπορείτε να μάθετε στις εικαστικές του ιστοσελίδες (www.2stratos.com)
Ζει και εργάζεται στις Βρυξέλλες.