Η αφαίμαξη της άνοιξης
Άνθη στις κλειδώσεις
νέκταρ στις αρτηρίες
και φως στις κόγχες των ματιών μου.
Άνοιξη, σε σκότωσα για να ζήσω.
Νυκτερινό συμβούλιο
Η καρδιά μου
είναι
ένα νυχτερινό
συμβούλιο
λυγμοζωσμένων φόβων
και
ελπιδοστολισμένων ανασκαφών
που συγκαλείται
για να
ορίσει
το χρονοδιάγραμμα
της επόμενης
μέρας.
Τα κάστρα
Έτσι είναι η αγάπη,
όπως τα κάστρα
πάντα να παραδίνεται
είτε με σθένος
είτε αμαχητί.
Κανένα κάστρο δεν έμεινε όρθιο,
καμία αγάπη αλώβητη
-γιατί το σαράκι της υποταγής
τα τρώει προπάντων από μέσα-
Μα πάντα για κάθε κάστρο
πάντα για κάθε αγάπη
θα υπάρχει ένας εκπορθητής
που αληθινά θα τα κυριέψει.
Γιατί τότε η άσπρη σημαία
θα είναι σημάδι νίκης και όχι παράδοσης…
Μια ανθρώπινη ιστορία
Περπατάγαμε σε ένα δρομάκι του νησιού. Μπροστά οι γονείς, πίσω τα παιδιά Ξαφνικά μας λέει η Ελένη « Θα τους κρυφτώ! Θα κρυφτώ πίσω από αυτήν εδώ την κολώνα. Εσείς προχωρήστε. Θέλω να δω αν θα προσέξουν ότι λείπω, αν θα με θυμηθούν, αν μ’ αγαπούν…». Δεν γύρισαν. Προχώρησαν τον δρόμο τους. Τα παιδιά γυρίσαμε το κεφάλι ανήσυχα μήπως χαθεί. Βγήκε από την κρυψώνα της αμίλητη και με σκυμμένο το κεφάλι. Με ένα πιο γοργό βήμα μας έφτασε.
Το βράδυ έμαθα από τον πατέρα μου τον διάλογο των γονιών της Ελένης την στιγμή που αυτή κρυβόταν πίσω από την κολώνα.
– «Μη γυρίσεις το κεφάλι, η Ελένη κρύφτηκε πίσω από μια κολώνα», είπε η μητέρα στον πατέρα της. «Αν την αγαπάς μη γυρίσεις. Πρέπει να βρει τον δρόμο μοναχή της.»
– «Δεν κρύφτηκε πίσω από καμιά κολώνα. Απλά εμείς προχωράμε πιο γρήγορα. Όπου να ναι θα στρίψει. Μην ανησυχείς. Άλλωστε κανείς δεν χάνεται όταν ξέρει ότι έχει ανθρώπους που τον αγαπούν. Κανείς δεν χάνεται…»’
– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –
