ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ
Η ΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΓΟΝΑΤΙΖΕΙ ΚΙ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ
Το αν γυρίζω κατάμονος στους λόφους
φταίει που είμαι ποιητής;
Αν αποφεύγω το πυκνό και θορυβώδες πλήθος
η ποίηση είναι μια αρκετή δικαιολογία;
Αν απουσιάζω από δεξιώσεις και συναθροίσεις
από αξιώματα και τιμές
αν στέκομαι μακριά από φιλοδοξίες
φταίει τάχα θανάσιμα η ποίηση που με ποδηγετεί;
Και αν πράγματι έτσι πάντα και σταθερά συμβαίνει
η ποίηση είναι εκείνη που με φυγαδεύει
στ’ απόμερα κι ερημικά σκοτάδια;
Η ποίηση – λέει μια φωνή – είναι μόνο μια αλήθεια
– ανυπεράσπιστη κι αυτή – σαν όλες τις αλήθειες.
Η ποίηση είναι μια αλήθεια
που αντιστρατεύεται όλες τις άλλες τις αλήθειες.
Μία φωνή που καταργεί όλες τις άλλες τις φωνές.
Η ποίηση τίποτα δεν δικαιολογεί
Η ποίηση είναι αυτή που όλα τα ανατρέπει
Και εξάπαντος τον εαυτό της πάνω απ’ όλα.
Τον ποιητή της θα σκεφτεί;
Ο Ηλίας Κεφάλας γεννήθηκε το 1951 στο λιλιπούτειο χωριό Μέλιγος Τρικάλων, όπου και διαμένει σήμερα ύστερα από μακρά παραμονή στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και εργάζεται σε υπηρεσία του Δημοσίου. Έχει εκδώσει μέχρι στιγμής επτά ποιητικές συλλογές, τέσσερα βιβλία δοκιμίου, τρία βιβλία πεζογραφίας, μία ποιητική ανθολογία και τέσσερα βιβλία για παιδιά. Ασκεί λογοτεχνική και εικαστική κριτική και συνεργάζεται ενεργά με περιοδικά και εφημερίδες.
Παύλος προς Κορινθίους (και λοιπούς κατοίκους της περιφέρειας)
Ωραίο σαν χρυσόχαρτο από καραμέλα… σκουπίδι-ανάμνηση της γλύκας…
Όχι, σίγουρα δεν θα σκεφτεί τον ποιητή. Αυτή η εγκάρσια ματιά που λέγεται ποίηση έχει προ πολλού διαχωρίσει τη θέση της από τον ποιητή, στον χώρο, αλλά και στον χρόνο.
Γεια-σας. Ο Γιώργος Σαραντάρης είμαι. Δε μπορώ να βρω πια τι θέλει να πει ποίηση. Μου διαφεύγει. Το ήξερα, αλλά τώρα μού διαφεύγει. Αν κάποιος με ρωτήσει αυτή τη στιγμή θα ντροπιαστώ. Γιατί εξακολουθώ να είμαι ενδόμυχα βέβαιος πως η ποίηση είναι μια ουσία απαράλλαχτα, όπως και η ζωή. Και κρύβω, κρύβομαι, κάτι κρύβω, από κάποιον κρύβομαι. Σα ν΄ αρχίζω να γίνομαι τρελλός και να ντρέπομαι…
Η ποίηση , ο αλκοολισμός , τα πάντα σχεδόν , όλες οι ενέργειες- πράξεις- πηγάζουν από την προσωπικότητα μας και γεμίζουν χώρο.Πρόκειται για ανάγκες .Διαφορετικές για τον καθένα. Η ποίηση είναι όπως η τρέλα . Θα εκφραστεί με κάποια κοινά σημάδια και μετά θα πάρει τον δρόμο της.Τον δρόμο κάθε προσωπικότητας .Όπως ο Χριστιανός ψυχωτικός θα αρχίσει να επικοινωνεί με τον Θεό. Ο επιστήμονας θα αρχίσει να παρανοεί πάνω στην επιστήμη του.Η νοικοκυρά θα νομίζει πως ακούει φωνές γιατί της έχουν κάνει μάγια οι γειτόνισσες και πάει λέγοντας…Οπότε για μένα η ποίηση προέρχεται από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και υπεύθυνος είναι πάντα ο άνθρωπος .Δεν είναι αυτοφυής , δεν είναι κάτι το τόσο μαγικό που επηρεάζει τις ζωές μας .
…ο Χριστιανός ψυχωτικός θα αρχίσει να επικοινωνεί με τον Θεό. Ο επιστήμονας θα αρχίσει να παρανοεί πάνω στην επιστήμη του. Η νοικοκυρά θα νομίζει πως ακούει φωνές γιατί της έχουν κάνει μάγια οι γειτόνισσες. Ο Γώγος θα νομίζει ότι έχει βρει την ουσία της ποίησης. Ο Παναγιώτης θα φτιάξει με όλα αυτά ένα ποίημα…
Δεν είναι μαγικό αυτό, κύριε Γώγο;
Είναι φανταστικό Παναγιώτη! Χαίρομαι για μας!
Μραβο κυριε ηλια
ΗΛΙΑΣ ΚΕΦΑΛΑΣ ( Η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ)
Η ΑΘΩΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ
Την Κυριακή θʼ ακούσουμε τη μπάντα
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ
Οι ημέρες κατηφορίζουν προς την Κυριακή με μια επαυ-
ξανόμενη αδημονία. Η ιδέα της Κυριακής προηγείται στον
χρόνο, καθώς η πίκρα του χαμένου καιρού την κατακυρώ-
νει στη μνήμη. «Από το πρωί της Δευτέρας κατά το ξύπνη-
μα, διακρίνω το φέγγος του κυριακάτικου θαύματος», έ-
γραφε ο Φράντς Κάφκα. Παμπάλαιες ώρες της Κυριακής
επανέρχονται στη μνήμη, μοσχοβωλόντας ασβέστη και βα-
σιλικό. Καθαρά, φρεσκοσιδερωμένα ρούχα εγκαταλείπουν τη
ντουλάπα με συγκίνηση. Παπούτσια στιλβώνονται και λα-
μπυρίζουν, χέρια σμίγουν με θέρμη και χάνονται στους δρό-
μους. Υπάρχει μια αθωότητα διάχυτη στην ατμόσφαιρα,
μια τάση να αγαπηθεί ο κόσμος όλος. Το αντίδωρο στον
αυλόγυρο της εκκλησίας τελεί τη δική του μυσταγωγία. Ευ-
χές, χειραψίες, η ζέση των κοινωνικών εκδηλώσεων και,
τέλος, η αίγλη του σπιτιού βασιλεύουν στην ατμόσφαιρα. Το
λευκό τραπεζομάντηλο καταυγάζει στο οικογενειακό τρα-
πέζι. Ο κήπος που χαρίζει τα λουλούδια του στα βάζα του σπι-
τιού λάμπει. Και μέσα από την ακύμαντη αυτή αρμονία α-
ναδύεται το ενάρετο άτομο. Ο ήρεμος άνθρωπος που διάγει
βίον ακίνδυνον και ισορροπημένο, όπου ουδεμία ρήξη επα-
πειλεί τον συναισθηματικό του κόσμο.
Γράφω μια Κυριακή, πρωινό μιας πλούσιας ημέρας με
γλυκό φως. Επάνω από τις στέγες της απέραντης πό-
λης, που απλώνεται αδιάσπαστα, το γαλάζιο του ουρα-
νού, πάντοτε μυστηριώδες, τυλίγει στη λησμονιά τη μυ-
στική ύπαρξη των άστρων.
Μέσα την ψυχή μου είναι επίσης Κυριακή. Και η καρ-
διά μου πηγαίνει σε μια εκκλησία άγνωστη, πηγαίνει
ντυμένη με μια βελούδινη παιδική φορεσιά, με το πρό-
σωπο ρόδινο από τις πρώτες εντυπώσεις, ένα πρόσωπο
που χαμογελά, με μάτια χωρίς θλίψη επάνω σε ένα πο-
λύ μακρύ λαιμό.
FERNANDO PESSOA
Εικόνες συνηθισμένες που, όμως, λόγω της Κυριακής
παίρνουν μια παράξενη στιλπνότητα και μιαν επίσημη λα-
μπρότητα. Οι δρόμοι αντικατοπτρίζουν ένα εσώτερο μυ-
στικό φως, που θαρρείς εκπορεύεται μέσα από τα κατάβα-
θα της ψυχής των ανθρώπων. Στην αχλύ του φωτός αυτού
συνθέτονται εικόνες ενός πολυποίκιλου κόσμου, με συνι-
στώσες ορατές και αόρατες.
Την Κυριακή σα βγούνε πια σεργιάνι
μπράτσο ο μπαμπάς τη μάνα μου κρατά
δίνει δεκάρες κι εύχονται οι ζητιάνοι
κι ο κόσμος ο καλός μας χαιρετά.
ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ
Το χρηστόν της ημέρας επιφέρει καλόπιστη συμπεριφορά
και, ίσως, αμηχανία. Η αμηχανία δημιουργεί συγκατάβα-
ση. Η συγκατάβαση οδηγεί στη συμπάθεια. Εύκολα η συ-
μπάθεια μετατρέπεται σε αγάπη. Και η αγάπη πυροδο-
τείται και εκρύγνυται σε έρωτα. Ο έρωτας δεν είναι παρά
η ορμή της ζωής, το σάλπισμα της ομορφιάς, η βεβαίωση
του κόσμου.
Άσκηση στην ευθύνη της ημέρας
με μια προπαίδεια από Κυριακές
κι είσαι γαλάζια θεέ μου γαλάζια.
Δεν ξέρεις τι σημαίνει αυτό;
Ποτέ δεν διάβασες τον χάρτη των Σποράδων;
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ, Νάρθηξ