Ανθολογούμενα στο βιβλίο «Η γεωμετρία μιας αθέατης γενιάς», Ανθολογία ποίησης της γενιάς του ΄90, εκδ. Μανδραγόρας, Αθήνα 2002.
Περί ποιητικής
«La poesie sans poesie»[1]
ο συρφετός των ποιητών που ιδιωτεύουν[2].
Καλύτερα
μια ανάγνωση της «Ιλιάδας» του La Motte[3]
και κατευθείαν, έπειτα, για ύπνο
για μια καλή διατήρηση του πνεύματος,
un elixir de longue vie[4]
χωρίς πολλά πολλά.
«Ecrasez lʼ infame»[5]
φωνάζει εξάλλου ο πατριάρχης του Φερναί[6]
στους φίλους του.
1. «Η ποίηση δίχως ποίηση». Έτσι χαρακτήρισε ο Γουσταύος Λανσόν τους γαλλικούς στίχους του ΙΗʼ αιώνα
2. Οι ποιητικές του ιδιωματικού οράματος
3. Ο Λα Μοτ το 1714 απέδωσε την Ιλιάδα στα γαλλικά. Έβαλε τους θεούς και τους ήρωες του Ομήρου να συμπεριφέρονται με τους τρόπους της καλής συμπεριφοράς των παρισινών σαλονιών
4. Ένα ελιξήριο μακροζωίας
5. «Συντρίψτε την ατιμία»
6.Ο Βολταίρος.
Η ποίηση του Αριστομένους
Ο ποιητής Αριστομένης τον 3ο αιώνα προ Χριστού
έγραψε 52.526 στίχους.
Απ΄ αυτούς βρέθηκαν οι 10.313
ενώ 42.213 στίχοι αγνοούνται.
357 στίχοι θεωρούνται ακαδημαϊκού επιπέδου,
αλλά μόνο 23 είναι ανθολογημένοι
σε διάφορα βιβλία κατά καιρούς.
Ένας στίχος του, ενέπνευσε ένα Ιταλό ποιητή
της Αναγέννησης
κι έγραψε ένα σχετικό μέτριο ποίημα,
ενώ ο ίδιος στίχος μπήκε ως μότο στο διήγημα
ενός σύγχρονου Έλληνα διηγηματογράφου,
που κατηγορείται από τους βιβλιοκριτικούς
για επαρχιωτισμό.
Εωθινό
Θάλασσες ακτές και βράχια
στʼ απαύγασμα ενός φθαρμένου πρωινού
στο σύμπαθο του αυγινού νοτίσματος
με τα μπατζάκια σηκωμένα και ξυπόλυτος
να περπατάς
στο δροσερό αμμοχάλικο,
είναι κάτι το πολύ ανθρώπινο, ξεφεύγει
από τα μέτρα της οποιασδήποτε διδασκαλίας,
πανεπιστημιακής διατριβής
(και το αιρετικότερο;) δεν έχει
καμία σχέση με το χρηματιστήριο.
Γεννιέσαι άνθρωπος,
ευοίωνη εκδοχή, με άριστες προοπτικές,
έχεις τόσα για να μάθεις
αν είσαι δυτικός, ας πούμε
για το «πνεύμα» του χριστιανισμού,
το savoir-vivre,
τον Μικελάτζελο,
το φορμαλιστικό χαμόγελο
της Μόνα Λίζα,
το ίδιο ακριβώς χαμόγελο με το οποίο συναλλάσσεται
μαζί σου η υπάλληλος του bureau de change
και ενίοτε η συντρόφισσά σου
μετά από κάποια χρόνια ανιαρής συμβίωσης.
Αναμένοντας στις στάσεις των λεωφορείων
ατενίζεις ένα πολλά υποσχόμενο
pairi-daeza
με ένα καλλίγραμμο μοντέλο-Χαβανέζα
να σου γνέθει
απ΄ την αφίσα του πρακτορείου ταξιδιών
στον απέναντι τοίχο
εγκλωβισμένος.
Πρελούδιο
Άνοιξε την μπαλκονόπορτα
κι ο καθαρός αέρας
εισέβαλε μες στο δωμάτιο.
Στο πιάνο της, οι παρτιτούρες
ανοικτές, σʼ ένα πρελούδιο του Μπαχ
τα πλήκτρα σκονισμένα.
Μια φευγαλέα ματιά της στον καθρέφτη
της θύμισε την ηλικία της
και φτιάχνοντας πρόχειρα τα άβαφα κάτασπρα
μαλλιά της,
σήκωσε τ΄ ακουστικό του τηλεφώνου,
που ʼχε χτυπήσει δύο φορές
και μία τρίτη καθυστερημένη.
Γράμμα από το Joensuu
«Να φανταστείς ότι ανοίγοντας το βορινό παράθυσρο
βλέπουμε ένα μικρό χωράφι γεμάτο ανεμώνες.»
Τα υπόλοιπα μπορώ να τα φανταστώ.
Τον μουντό ουρανό, τις βροχερές μέρες, την πάχνη
σαν τρυφερό μπαμπάκι γύρω απ΄τους φράκτες, τους
λασπωμένους χωματόδρομους, που οδηγούν έξω απ΄την πόλη
χωρίς ίχνη από κάρα πια. Τους μακρινούς περιπάτους
στη γέφυρα και στην εκκλησία….
Στις λαμπερές συνεστιάσεις των ομοεθνών, όλα είναι ταιριαστά
και βαρετά, σαν να ʼσαι στʼ αλήθεια στην πατρίδα. Τι λείπει;
Ίσως εκείνο το συνταίριασμα των φωνών μας στο ακουστικό
εγώ στη θαλπωρή του καναπέ, κι εσύ στον παγωμένο
τηλεφωνικό θάλαμο, τον σκεπασμένο ως τα μισά με χιόνι.
Έτσι μου τον είχες περιγράψει…
Σπύρος Θεριανός: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε ραδιοακτινολογία. Το 1999 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή «Το εισόδημα στο Μόλυβο».
