*
Κοιτάζω ψηλά
Αντί για ουρανός
Τέντα του τσίρκου
*
Ξέρει να βάζει
Στον κρόταφο μόνος του
Το κουρδιστήρι
*
Γκρίζο μέτωπο
Μη διώξεις απόψε
Την πεταλούδα
*
Παρατήρησε
Το έμβρυο στο βάζο
Χαμογελάει!
*
Δελεαστική
Εικόνα απʼτο μέλλον
Η αμνησία
*
Τέλος εποχής
Τʼαγάλματα θάφτηκαν
Μέσα στα φύλλα
*
Όταν έρχεσαι
Κρύβω το χαλασμένο
Μουσικό κουτί
*
Ένας ακόμα
Δρομέας δωματίου
Λιποψύχησε
*
Άλογε φόβε
Πέρʼαπʼτη χαραμάδα
Καλπάζεις ποτέ;
*
Σεμνή κυρία
Μπροστά στο παράθυρο
Λύνει τον κορσέ
*
Απόψε σκέψη
Δεν είσαι το κουβάρι
Αλλά η γάτα
*
Ιεραρχία
Αποδέχομαι μόνο
Μεσʼτην ορχήστρα
*
Ανάμεσά μας
Βαραίνει η ομίχλη
Όμως μου γνέφεις
*
Ξέχνα τον κόσμο
Περίφραξε τον κήπο
Πότιζε κάκτους
*
Τι είναι λέξεις
Ρωτώ κι απʼτο φεγγίτη
Μπαίνουν πουλιά
*
Άλλη μια μέρα
Θα περάσεις σφίγγοντας
Τις παλάμες σου
*
Ο παίζων χάνει
Κι ενώ τα ζάρια γελούν
Κλείνει τʼαφτιά του
*
Ο χρόνος μοιάζει
Στο γυμνό κεφάλι μου
Στενή περούκα
*
Τέσσερις κλόουν
Φορτώθηκαν στους ώμους
Τη νεκροφόρα
*
Δύο κουπιά
Ακουμπισμένα δίπλα
Σʼένα κρεβάτι
*
Εξερχόμενος
Του νέου ποιήματος
Να μην κλειδώνεις
Ονομάζομαι Έφη Ζουμπούλη, γεννήθηκα στη Βαρέζε της Ιταλίας πριν από εικοσιένα χρόνια, μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου και εξακολουθώ να μένω, αισίως διανύοντας το τέταρτο έτος των αρχιτεκτονικών μου σπουδών και παράλληλα γράφοντας χαϊκού και μικρά διηγήματα
ξέρει να βάζει
στον κρόταφο μόνος του
το κουρντιστίρι
……………………………….
γιαπωνέζικα
ποιηματάκια ωραία
τ’αποστηθίζεις…..τα καταφέρνει στα χαϊκού η Έφη…καινούργια χαϊκουίστρια…
…οι Έλληνες τα λατρεύουν μέχρι σωματείο έχουν φτιάξει…5-7-5=χαϊκού…
” Είναι έγκυρο
μόνο ότι δεν είναι
περίπου, Έφη”
Πράγμα που γνωρίζεις καλά ως φαίνεται
Σ΄ ευχαριστώ.
Δύο κουπιά
Ακουμπισμένα δίπλα
Σʼένα κρεβάτι
Πόσες θάλασσες διασχίσαν και με πόσα κύματα πάλεψαν δεν χρειάζεται να το ξέρει κανένας. Περιμένω από την κ Ζουμπούλη και ποιήματα (τα χαϊκού είναι σαν την ιλαρά και τις μαγουλάδες στο πρόσωπο της ποίησης…)
Κάθε φορά που διαβάζω χαικού, δεν ξέρω γιατί αλλά ανεπαισθήτως αυθόρμητα μου ρχονται στο νου μου κάποιοι στίχοι του Νίκου Καββαδία ..σε άλλο πράγμα αναφέρονται βέβαια, αλλά νομίζω ταιριάζουνε γάντι και στην περίπτωση..
Λένε λοιπόν
“Ἔχουνε μία παράξενη συγγένεια καὶ τὰ τρία
παρ᾿ ὅλη τὴ μεγάλη τους στὸ βάθος διαφορά,
μὰ μεταξύ τους μοιάζουνε πολύ, γιατὶ τοὺς λείπει
ἡ κίνηση, ἡ ἄνεση τοῦ χώρου κι ἡ χαρά.”
Εκεί ακριβώς εστιάζω λοιπόν το πρόβλημα που εντοπίζω στα χαικού..Στην κίνηση,στην άνεση του χώρου και στη χαρά..
Η ανυπαρξία κίνησης τα σπρώχνει να εντρυφήσουνε με την “εξυπνάδα”..
Η στενότητα του χώρου τα αποκαρδιώνει για να βγούνε παρέκει από τις ασφυκτικές συλλαβές των νοημάτων τους ..και η έλλειψη της χαράς τα ομαδοποιεί συνήθως σαν πένθιμα συμπεράσματα μιας και το πένθιμο αφήνει πάντα την τελευταία πιο δυνατή αίσθηση σε σχέση με την χαρά όταν μιλάμε για πολύ σύντομες γραφές..
Παρ όλα αυτά που είπα και που αφορούν τη γενικότερη άποψή μου για τα χαικού, η προσπάθεια της κυρίας Ζουμπούλη είναι αξιόλογη..μερικά μάλιστα είναι και πολύ δυνατά..
Δεν μπορούμε, εύκολα,να μεταφέρουμε γλωσσικές φόρμες από μία τόσο ξένη στο δικό μας γλωσσικό κριτήριο γλώσσα (ιαπωνική). Ούτε και μπορούμε αβίαστα να χρησιμοποιούμε δομές σκέψης (το συντακτικό μιας γλώσσας είναι η κατεξοχήν δομή σκέψης των ανθρώπων που την μιλάνε).
Κι όμως το χαικού έχει πολλούς έλληνες ποιητές που το αγαπάνε και προσπαθούν να εκφρασθούν μέσα από αυτό. Οι πιο πολλοί είναι από την αρχή καταδικασμένοι να πέσουν είτε στην παγίδα της ευκολίας που συνήθως έχει την μορφή μιας ‘ανατροπής’ στον τελευταίο στίχο, είτε στο -χειρότερο- βάσανο μιας ανερμάτιστης ‘καταγγελίας.
Αυτά που διάβασα εδώ μου φανερώνουν ευφυία και ποιητική ευαισθησία, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό για να επικυρώσει μια ποιητική κίνηση από την αρχή καταδικασμένη σε προκρούστεια μέτρα συλλαβών.
“Απόψε σκέψη
Δεν είσαι το κουβάρι
Αλλά η γάτα”
Υπάρχει και η ανατροπή και το παιχνίδισμα της ευφυίας. Υπάρχει ταυτόχρονα και έλλειμα ποιητικής πρότασης ικανής να παρασύρει. Ελκύει και ‘γαργαλάει’ αλλά δεν σκάβει.
“Ο παίζων χάνει
Κι ενώ τα ζάρια γελούν
Κλείνει τʼαφτιά του”
Και το χειρότερο είναι πως όταν λείπει το παιχνίδι της διανοητικής ανατροπής το ”χαικού” εκτρέπεται σε κοινοτυπία…
“Ιεραρχία
Αποδέχομαι μόνο
Μεσʼτην ορχήστρα”
Ιεραρχία δεν σημαίνει έλλειψη ελευθερίας, ίσα ίσα: σημαίνει τη βάση κάθε είδους δημιουργικής δημιουργικότητας. Αν ένας αρχιτέκτονας δεν ιεραρχήσει τις προτεραιότητές του δεν πρόκειται ποτέ να δημιουργήσει…
ΥΓ
Θα ήθελα να διαβάσω και τα μικρά κείμενα. Ίσως εκεί, η ευφυία που εδώ ”πνίγεται”, να λάμπει…
”δημιουργικής δημιουργικότητας”… Πριν πάω να αυτομαστιγωθώ ας παρακαλέσω να σβησθεί…
@4
κ.Μίχο, η άσκηση που προτείνετε μου θιμίζει μια σκηνή απο παλιά ελληνική ταινία όπυυ δύο τύποι προσπαθούν να αφαιρέσουν λέξεις απο ένα σχέδιο τηλεγραφήματος ώστε να μειώσουν το κόστος, με αποτέλεσμα, στο τέλος, να μην το στείλουν καθόλου.
Θα ήταν πάντως εδιαφέρουσα άσκηση για τα περισσότερα ποιήματα που γράφονται σήμερα!
“θυμίζει” βέβαια κι όχι “θιμίζει”…
Τα θερμά μου συγχαρητήρια για τα χάι – κού σου. Είναι πανέμορφα, έξυπνα και τηρούν τις προδιαγραφές 5-7-5 συλλαβών (εκτός από 1ή2, που όμως δεν έχουν ΚΑΜΙΑ επίπτωση). Κάποια από αυτά ζήλεψα και θα ήθελα να τα είχα γράψει. Αυτό είναι και το κριτήριό μου. Και η μέθοδός μου είναι το ξαναδιάβασμα. (Αφού και η επιτυχία στο ξαναγράψιμο είναι το …ξαναγράψιμο). Βέβαια ζήλεψα και ότι στην ηλικία σου κάθεσαι και γράφεις ποιήματα. Είσαι η νεολαία που χρειάζεται η Ελλάδα. Είσαι η ελπίδα της. Παιδί μου, είσαι ένας θησαυρός. Και το χάι- κου είναι πολύ δύσκολο είδος. Δεν τολμώ να σου κάνω κριτική. Ο Ρίλκε λέει: “Η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για ν’ αγγίξεις ένα έργο τέχνης”. Και οι φτασμένοι λογοτέχνες πρέπει να δείχνουν γενναιοδωρία, αφού το ότι έφτασαν στις κορυφές της ποίησης το οφείλουν στις πλαγές που πάτησαν και που είναι γεμάτες από τα… σώματα ελασσόνων ποιητών. Και όταν κι εσύ φτάσεις ψηλά- που θα φτάσεις- να θυμάσαι πάντα ότι ανάμεσά μας υπάρχουν ποιητές που δεν έχουν γράψει τίποτα και άλλοι που έχουν γράψει τόμους και δεν είναι ΤΙΠΟΤΑ!
Με μεγάλη τιμή σε σένα και στα έργα σου, σου εύχομαι καλή συνέχεια και σε ευχαριστώ που μοιράστηκες τη χαρά της ποίησης μαζί μας. Άρις Αντάνης
http://symferousanyxta.blogspot.com/
3 ΤΥΝΗΣΙΑΚΕΣ ΕΥΧΕΣ (5-7-5)
Από την Βουλή
θα απογειωνονται
ελικοπούλια
Με υπουργίσκους
Σαουδική Αραπιά
η και το Κατάρ
Η διαφυγή
των βολεμένων
απηγορεύθη
19.01.2011
χαίκου – μεδούλι λέξεων και σκέψεων
υπέροχά
ό,τι διάβασα σ’ αυτήν την ανάρτηση με χάι κου
μ’ άφησε ξερή.
να αναγνωρίζω, ίσως για πρώτη φορά,
ελληνικά χάι κου.
ανεπιτήδευτα.
ξεκάθαρα.
μετωπικά, σα σύγκρουση, κι όχι σαν κουρδιστήρι:)
τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια και καλή συνέχεια.
Ο Γιώργος Πατιός
τα καλοπροαίρετα
ούτω πώς έφη
Η ευφυΐα
όπου εδώ “πνίγεται”
στα μικρά λάμπει
καλησπέρα ,
θά προτιμούσα μέσα στό :
Κοιτάζω ψηλά
Αντί για ουρανός
Τέντα του τσίρκου
τό
Κοιτάζω ψηλά
Ο ουρανός
Τέντα τού τσίρκου
ή
Κοιτάζω ψηλά
Τέντα τού τσίρκου
Ο ουρανός
υποκειμενικά είναι βέβαια όλα ,μά έχω τήν δική μου αίσθηση ότι τό χαικού δέν σκέπτεται (ούτε -πρός θεού ”δημιουργει”) ,μά αποτελεί τήν απόπειρα εμφάνισης μιάς ακαριαίας παρατήρησης μιάς καθόλα απαρατήτητης εικόνας τής καθημερινής πραγματικότητας .
Δέν χρησιμοποιεί φαντασιακά ή συμβολικά τά ”αντικείμενα” γιά νά εκφράσει υποκειμενικά αισθήματα ηθικές ,ιδέες,καταστάσεις ή σκεψεις
μά αντίθετα ξανασυναντά στά αντικείμενα τήν ‘σημαίνουσα”δυναμή τους βιώνοντας τήν πνευματική καί ποιητική διάσταση τού κόσμου .
Καί τής ζωής .
δέν επεεξηγεί δέν τό έχει ανάκη όπως δέν εξηγεί ένα άγαλμα η έστω ένα τοπίο.
Δέν είναι εύκολο νά μιλά κανείς γιά αυτά ειδικά κάποιος μέ πολύ μακρινή σχέση μαζί τους ,ούτε γιά τίς βαριές προυποθέσεις πού απαιτούν από
τήν ζωή ώστε νά μπορέσει νά ακουμπήσει τό βλέμμαπροσεκτικά επάνω στήν σιωπή .
Δηλαδή στήν ύπαρξη .
Τό όντως ζών.
Γιατί κατά τήν ταπεινή μου γνώμη ,κατ’εξοχήν τό
χαικού δέν είναι τίποτε άλλο παρά ένας κύκλος
πλανητών λέξεων γύρω απο τό κέντρο τής σιωπής .
Δέν τον πολιορκεί ούτε ,πολύ περισσότερο, δέν
αποπειράται την παραβιαση τού καθρέφτη ,εξαπολύοντας για ακόμη μία φορά τόν μινώταυρο πάνω στόν κόσμο.
Κι η Αριάδνη ακόμη κοιμάται στή Νάξο ,καί τό μαύρο πανί ταξιδεύει ακόμη αόρατο μέσα στή νύχτα μας ,γιά τό Σούνιο .
Καί πιάνει νά ξημερώνει .
Μέσα στά χαικού πού διάβασα ,όντως υπάρχουν κρυμμένα χαικού, καλά χαικού , τουλάχιστον έτσι όπως τά αγαπώ εγώ .
Πράγμα πού πιθανόν δέν ενδιαφέρει καί κανέναν .
Δέν χρειάζεται βιάση , ούτε πολυγραφία ,ένα καί μόνο χαικού είναι σέ θέση νά μας αποκαλύψει τήν ποιητική δομή τού κόσμου τού αντί-κοσμου καί τού μή κόσμου μέσα στή ζωή .
Χρειάζεται σκουριά .
Σας ζητώ συγνώμη γιά τό θάρρος καί γιά τήν ίσως ξάστοχη παρέμβαση από έναν άνθρωπο , απλό αναγνώστη ποιημάτων .
Γιάννης Α
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ HAICU (2X(5-7-5))
Για το δημόσιο χρέος και τα swaps απόκρυψης μέρους του, όπως πολύ εύστοχα και σχεδόν ποιητικά είπε τ. στέλεχος του Υπ. Οικονομικών :
“ Φέρναμε έσοδα
του μέλλοντος στο παρόν
και τις υποχρεώσεις
και του παρόντος
τις στέλναμε στο μέλλον”
Quelle decantance! *
* ηχητικά 5 συλλαβές
ενδιαφέρον