*
Κοιτάζω ψηλά
Αντί για ουρανός
Τέντα του τσίρκου
*
Ξέρει να βάζει
Στον κρόταφο μόνος του
Το κουρδιστήρι
*
Γκρίζο μέτωπο
Μη διώξεις απόψε
Την πεταλούδα
*
Παρατήρησε
Το έμβρυο στο βάζο
Χαμογελάει!

*
Δελεαστική
Εικόνα απʼτο μέλλον
Η αμνησία

*

Τέλος εποχής
Τʼαγάλματα θάφτηκαν
Μέσα στα φύλλα

*

Όταν έρχεσαι
Κρύβω το χαλασμένο
Μουσικό κουτί

*

Ένας ακόμα
Δρομέας δωματίου
Λιποψύχησε

*

Άλογε φόβε
Πέρʼαπʼτη χαραμάδα
Καλπάζεις ποτέ;

*

Σεμνή κυρία
Μπροστά στο παράθυρο
Λύνει τον κορσέ

*

Απόψε σκέψη
Δεν είσαι το κουβάρι
Αλλά η γάτα

*

Ιεραρχία
Αποδέχομαι μόνο
Μεσʼτην ορχήστρα

*

Ανάμεσά μας
Βαραίνει η ομίχλη
Όμως μου γνέφεις

*

Ξέχνα τον κόσμο
Περίφραξε τον κήπο
Πότιζε κάκτους

*

Τι είναι λέξεις
Ρωτώ κι απʼτο φεγγίτη
Μπαίνουν πουλιά

*

Άλλη μια μέρα
Θα περάσεις σφίγγοντας
Τις παλάμες σου

*

Ο παίζων χάνει
Κι ενώ τα ζάρια γελούν
Κλείνει τʼαφτιά του

*

Ο χρόνος μοιάζει
Στο γυμνό κεφάλι μου
Στενή περούκα

*

Τέσσερις κλόουν
Φορτώθηκαν στους ώμους
Τη νεκροφόρα

*

Δύο κουπιά
Ακουμπισμένα δίπλα
Σʼένα κρεβάτι

*

Εξερχόμενος
Του νέου ποιήματος
Να μην κλειδώνεις

Ονομάζομαι Έφη Ζουμπούλη, γεννήθηκα στη Βαρέζε της Ιταλίας πριν από εικοσιένα χρόνια, μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη, όπου και εξακολουθώ να μένω, αισίως διανύοντας το τέταρτο έτος των αρχιτεκτονικών μου σπουδών και παράλληλα γράφοντας χαϊκού και μικρά διηγήματα