ΣΑΝ ΣΥΓΝΕΦΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΕΠΛΑΝΙΟΜΟΥΝ
(ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ)
Σὰν σύγνεφο μοναχικὸ ἐπλανιόμουν
ποὺ πλέει πάνω ἀπὸ λαγκαδιές, λοφίσκους,
κι’ ἄξαφνα ἕνα πλῆθος φάνη ἐμπρός μου,
σμάρι, ἀπὸ χρυσολούλουδους ναρκίσσους·
παραλιμνιοί, στῶν δέντρων τὴν ἡσκιάδα,
κυμάτιζαν κι’ ἐχόρευαν στὴν αὔρα.
Ἄπαυτοι ὅπως τ’ ἄστρη ποὺ φεγγίζουν
καὶ τρέμουν μὲς στὸν γαλαξία δίσκο,
ἁπλώνοντο δίχως νὰ τερματίζουν
σὲ λιμνογιάλι ὁπ’ ὥριζε κολπίσκο:
Μὲ μιὰ γοργὴ ματιὰ μύριων θὰ εἶδα
ζωηρὸ χορὸ κι’ οἱ κεφαλές των στρίβαν.
Σιμὰ κύματα ἐχόρευαν· μὰ ἐκεῖνοι
στ’ ἀγάλλιασμα ἐπερνοῦσαν τ’ ὁγρὸ λάμπος:
Ποῦ ποιητὴς πειὸ εὔθυμος νὰ γίνῃ,
παρὰ στῆς χαροποιᾶς παρέας τὸ θάμπος:
Ἀτένισα- κι’ ἄλλο- μὰ δίχως σκέψι
τί πλούτια ἡ θέα των μοῦ εἶχε δρέψει:
Ὅτι συχνά, ὡς γέρνω στὸ κρεββάτι
μὲ πλῆξι ἢ μὲς στῶν λογισμῶν τὴν δίνη,
στράφτ’ ἡ θωριά των ξάφνου στὸ ἔσω μάτι
πού ’ναι τῆς ἔρμης ὥρας ἡ εὐφροσύνη·
καὶ τὴν καρδιά μου εὐθὺς χαρὰ κυριεύει,
κι’ ὁμάδι μὲ τοὺς νάρκισσους χορεύει.
*
ΕΙΝ’ ΑΠ’ ΩΡΑ ΟΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΕΧΕΙ ΔΥΣΕΙ
Εἶν’ ἀπ’ ὥρα ὅπου ὁ ἥλιος ἔχει δύσει,
τ’ ἄστρη ἀνὰ δυὸ καὶ τρία νηοφερμένα,
μήτ’ ἀκόμη τὰ πουλάκια ἔχουν σιωπήσει
σὲ δεντρὰ καὶ θάμνους μέσα φωλεμμένα.
Μιὰ ἢ δυὸ τσίχλες, κι’ ἕνας κοῦκκος μὲ γυρίζει,
κι’ ὁ ἀγέρας μακρυνὸς ὅπου σφυρίζει,
καὶ ὁ ἦχος τοῦ νεροῦ ὅπου ἀναβλύζει,
καὶ τοῦ κούκκου ὁ ἡγεμονικὸς κρωγμὸς
ἀντηχεῖ καὶ γέμει ὁ κοῖλος οὐρανός.
Ποιός θὰ ἤθελε τάχα «νὰ παρελάσῃ»
στὸ Λονδίνο, «δῆθεν κάποιος νὰ περάσῃ»,
ἕνα βράδυ τοῦ Ἰούνη σὰν κι’ αὐτὸ
μὲ τέτοι’ ὡραῖο μισοφέγγαρο ἁπαλό,
καὶ μ’ ἀθῷες εὐδαιμονιὲς γύρω του ὁμάδι;
Ἕνα βράδυ ὅπως εἶν’ αὐτὸ τὸ βράδυ.
Θα σταθώ σκόπιμα στον Κύριο Ευστράτιο Σαρρή, διότι εκείνον τον έχουμε ανάμεσά μας, ενώ ο Σερ Γουλιέλμος ευφραίνεται τις ποιητικές προβολές των πονημάτων του στην ελληνική γλώσσα ή γλώττα απ’ το επέκεινα.
Αν το κείμενο είχε φωνή θα πανηγύριζε, αν τα πνεύματα και οι τονισμοί ήταν αναπνοές θα τις ακούγαμε στο μεταβυζαντινό κοσμοπολίτικο βάδισμά τους στους δρόμους της Πολίχνης.
Κούκ-κος και φωλεμ-μένα, δυο πλούσιες υπερτονισμένες λέξεις στο διπλό τιτίβισμα του πτηνού και του οίκου του.
Ο Κος Σαρρής καταφέρνει το αγγλικό παρελθόν να το καθρεφτίσει στο ελληνικό παρόν και με επιδέξιες μανούβρες να το αναγάγει στις αναδεύσεις των οστράκων και του αστερία της απονενοημένης ελληνικής γλωσσολαλιάς του παρελθόντος.
Αποδίδει έγχρωμα στο σύγχρονο του Λεξάξιου χρόνου όλο το εύρος της διέκτασης, της μετάθεσης, της επένθεσης. Δεν μπορεί παρά να είναι άμεση και ξένη επένδυση στον εκδοτικό οίκο που θα φωλιάσει τον μεταφραστικό του κούκκο.
Μάττει την καρδία
Δράττει τον νου
Λύκους υπνώττει
Κάτροπτον κραδίας
Σαρ-ρή εσάρει
Και τα Συγχαρητήρια είναι η ελάχιστη τιμή για τον Κύριο Σαρρή, σπάνιος μεταφραστής και θεματοφύλακας του πιο ωραίου ήχου.
Αυτού που συγκινεί και φέρνει δάκρυα
Συνοδοιπορικά
Κ.Α.
Ολόψυχα ευχαριστώ την κ. Κασσάνδρα Αλογοσκουφη για τον κόπο της αναγνώσεως και κριτικής, και τους ένθερμους και ευγενείς της λόγους!
Κύριε Σαρρή,
Σε αυτήν την αλληλογραφία που είναι ανοιχτός κώδικας, όλοι μπορούν να τη διαβάσουν, αλλά μονάχα εσείς έχετε τα κλειδιά να την αποκωδικοποιήσετε και να τη φυλάξετε σε ασφαλές σημείο. Έχω να σας πω τα εξής: Συνήθως, σε δημιουργούς νεαρής ηλικίας όταν γράφεται μία κριτική ενέχει το ρίσκο, ο άνθρωπος μεγαλώνοντας να αλλάξει σε σημείο να βρεθεί αντιμέτωπος με τον άνθρωπο που ήταν στη νεαρή του ηλικία, ακυρώνοντας την αρχική κρίση. Τότε, η λέξη προς λέξη στιχομυθία πρέπει να είναι αγκάθινη, μυθολογική, μα καταπραϋντική. Ούτε να στερεί λέξη, ούτε να προσθέτει κάτι περιττό. Η λέξη να ταιριάζει το παρόν, αλλά το μέλλον.
Το μόνο «ευχαριστώ» που μπορώ να λάβω είναι εκείνο που δικαιώνει την κρίση κάνοντάς την προσιτή στην αλήθεια, ότι δόθηκε το σωστό εγχειρίδιο στον σωστό άνθρωπο για να ανοίξει τους φακέλους της ζωής.
Ποτέ και για κανέναν λόγο να μην εγκαταλείψει ο ικανός αυτό αγαπά. Θέλει γαλήνη, έγνοια για τον τωρινό κόσμο και κρησφύγετο στις παρελθοντικές εποχές (για σας 16ος, 17ος, 18ος,19ος αιώνας).
Δε θεωρώ ότι είναι αμαρτία στους σπάνιους ανθρώπους κρι-κρι, είτε πρόκειται για σας, είτε για τους αγαπητούς αναγνώστες που νοιώθουν έτσι, να τους προσφέρουμε ενίοτε σπάνια φλαμανδική βρώμη ή ακόμα και διαλεχτό ένζυμο ή άζυμος άρτο Κοινωνίας. Το κρι-κρι ξέρει να επιβιώνει ακοινώνητο. Μόνο, εκεί, που οι άλλοι φοβούνται, πάνω σ’ έναν ετοιμόρροπο βράχο στο κενό.
Στους οικονομολόγους θα άρεσε μια άλλη οπτική. Λένε η οικονομία σαν τη σκέψη, σα την ίδια τη δημιουργική ύπαρξη έχει τα πάνω και τα κάτω της σα μια κυματομορφή βόστρυχα ή φιδιού. Όταν ο δημιουργός είναι στα φόρτε του, τότε, πρέπει να αποσύρεται στην αποταμίευση οργόνης. Όταν όμως βρίσκεται στο ναδίρ, ας μασήσει αυτή την κριτική, όπως στα μικρά πικρά πύθια, όπως στις γλυκομιλούσες Βάκχες. Πρέπει να μεθύσει ξανά από Απόλλωνα και Διόνυσο και ν’ ανέβει τα όρη και τα βουνά. Κι αυτά τα σκαμπανεβάσματα είναι η άγρια ζωή ενός κρι-κρι και αυτή τη ζωή παρουσίασα μέσω του παραδείγματός σας, Κύριε Σαρρή.
Οπότε την αρχική κριτική φυλάξτε τη στην τσέπη του πιο λυπημένου σακακιού-όλοι βαστάμε ένα τέτοιο- εκείνου που θα φορεθεί σε μέρες ανάποδες, ανθρωπόμορφες και στυγνές.
Όταν θα ξυλιάσουν τα χέρια σας, θα βρουν ξανά τα λόγια την καρδιά και η καρδιά θα ξαναζεσταίνει το πνεύμα… Κι έτσι με αντικυκλικές πολιτικές θα αφήνετε διαχρονικά έργα. Δε θα απορήσω αν τα παιδιά του Φουτούα (Future) κοιμούνται με τις μεταφράσεις σας κάτω από το μαξιλάρι.
Όλοι Ολοταχώς
λοιπόν για το ανθρωπίνως αδύνατο
Κ.Α.