Αγαπημένα μας παιδιά,

Πρώτα απ’ όλα ευχή μου είναι να είστε καλά μαζί με τα αγαπημένα πρόσωπα της ζωής σας!

Τον τελευταίο καιρό βιώνουμε πρωτόγνωρες καταστάσεις που έχουν αλλάξει εντελώς την καθημερινότητά μας σε όλες τις εκφάνσεις της. Δε θα σας κουράσω με περισσότερη ανάλυση πάνω στο θέμα, γιατί ήδη βομβαρδιζόμαστε συνεχώς από τόσες πληροφορίες, έγκυρες και μη. Στόχος μου άλλωστε δεν είναι να σας πληροφορήσω – δεν είμαι ειδική. Απλώς ένιωσα την ανάγκη μέσα από κάποιο κανάλι επικοινωνίας να μιλήσω σε σας τους εφήβους, που, λόγω της ιδιότητάς μου ως εκπαιδευτικού και ψυχολόγου, αλλά και ως μητέρας παιδιών στην ηλικία σας, συμβαίνει να γνωρίζω αρκετά καλά.

Άφησα λίγο τον χρόνο να καταλαγιάσει τις πρώτες μου εντυπώσεις και να ξεδιαλύνει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου, για να μπορώ να σας γράψω συγκροτημένα, με ηρεμία και νηφαλιότητα. Το ίδιο, φαντάζομαι, συμβαίνει λίγο πολύ σε όλους μας. Μετά το αρχικό «σοκ», το ξάφνιασμα, την έκπληξη από τα αναπάντεχα κακά νέα, προσπαθούμε όλοι να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας, να επιστρατεύσουμε τις αντοχές, τις αντιστάσεις μας. Θα το έχετε αντιληφθεί, άλλωστε, ότι σε περιόδους κρίσης, όπως η τωρινή, επιφορτιζόμαστε με περισσότερο άγχος από το σύνηθες που έτσι κι αλλιώς κουβαλάμε στην καθημερινότητά μας, χωρίς  μάλιστα να το καταλαβαίνουμε. Αυτή είναι η άμυνα του οργανισμού μας, με την οποία μας έχει προικίσει η φύση, προκειμένου να είμαστε σε ετοιμότητα να αντιμετωπίζουμε καθετί άγνωστο και εν δυνάμει απειλητικό.

Το άγχος ενδέχεται να επηρεάσει διάφορες όψεις της συμπεριφοράς μας. Άλλοτε εκφράζεται ως ευσυγκινησία, θυμός, κλάμα, ευερεθιστότητα, άλλοτε πάλι μεταμφιέζεται σε σωματικές ενοχλήσεις, αλλαγές στον ύπνο, στις διατροφικές μας συνήθειες κ.α.. Κάθε άνθρωπος, ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία και την ψυχική ανθεκτικότητά του, αντιμετωπίζει τις διάφορες ψυχοπιεστικές καταστάσεις με ξεχωριστό τρόπο. Σε μέτριο επίπεδο το άγχος δεν είναι ανησυχητικό – εφόσον βέβαια μας επιτρέπει να είμαστε λειτουργικοί και δε μας αποδιοργανώνει – ειδικά στην αρχή μιας κρίσιμης κατάστασης που προσπαθούμε να προσαρμοστούμε και να αντεπεξέλθουμε σε αυτήν. Να είστε υπομονετικοί και τρυφεροί με τον εαυτό σας, κατανοώντας πως όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι προσωρινές διαθέσεις που αλλάζουν διαρκώς, παρακολουθώντας τις μεταβολές της ζωής μας. Αν όμως το άγχος σας παραταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα ή γίνει ανεξέλεγκτο, χρειάζεται να ζητήσετε, με γονική συναίνεση βέβαια, υποστήριξη από ειδικό.

Αυτό που πρέπει να θυμάστε είναι πως δεν μπορούμε να ασκήσουμε έλεγχο σε ό, τι συμβαίνει γύρω μας, μπορούμε όμως σχεδόν πάντα να επιλέξουμε τον τρόπο που θα αντιδράσουμε στα γεγονότα. Το κλειδί είναι η σκέψη μας, που συνεχίζει να κυκλοφορεί ελεύθερη και να μην μπαίνει σε καραντίνα. Προσπαθήστε να αντικαταστήσετε τις ανήσυχες, ταραγμένες σκέψεις σας με γαλήνιες και νηφάλιες και θα δείτε πως τα συναισθήματα και φυσικά η συμπεριφορά σας θα επηρεαστούν θετικά. Γιατί, να ξέρετε, οι σκέψεις που κάνουμε έχουν την τάση να πολλαπλασιάζονται αυτόματα, να κυριεύουν το «είναι» μας. Γι’ αυτό, σας προτρέπω να σκέφτεστε το καλό. Μπορείτε να στρέψετε την προσοχή σας στις ευλογίες που υπάρχουν στη ζωή σας, στα απλά, όμορφα πράγματα που υπάρχουν γύρω σας να απολαμβάνετε. Η όποια πικρία αμέσως θα υποχωρήσει. Κρατήστε όσο γίνεται απόσταση από τα γεγονότα και διατηρήστε μια γωνιά της ψυχούλας σας ανέπαφη, για να συνεχίζεστε να ονειρεύεστε και να αγωνίζεστε για τους στόχους σας.

Είναι ανάγκη αυτές τις μέρες να οπλιστούμε όλοι με ψυχραιμία, υπομονή και αισιοδοξία, να προσπαθήσουμε να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, να διαχειριστούμε με επιτυχία τις αλλαγές στην καθημερινότητά μας, υπακούοντας στις οδηγίες των ειδικών, με την πεποίθηση ότι εκείνοι γνωρίζουν καλύτερα από μας, καθώς και με την ελπίδα ότι όλη αυτή η άσχημη κατάσταση θα περάσει και θα επανέλθουμε σύντομα στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής μας.

Να φέρνετε στον νου, επίσης, ότι οι δραματικές ειδήσεις που τραυματίζουν την τρυφερή ψυχή σας είναι μόνο η μια πλευρά της πραγματικότητας, αυτή που φωτίζεται από τους ανελέητους προβολείς της δημοσιότητας. Έχετε κριτική σκέψη και γνωρίζετε πολύ καλά ότι το κακό είναι ευπώλητο, ξεπουλάει γρήγορα, τα κακά νέα διασπείρονται πολύ πιο γρήγορα από κάθε επιδημία, προκαλώντας τον φόβο, τον τρόμο, τον πανικό στην ανθρώπινη καρδιά. Η άλλη η όψη, η αθέατη, που μένει στο σκοτάδι, γιατί δεν πουλάει, είναι η ανάρρωση χιλιάδων ανθρώπων, που ξεπέρασαν την ασθένεια και είναι τώρα υγιείς.

Εννοείται ότι τα καλά αυτά νέα δεν πρέπει να χαλαρώνουν την επαγρύπνησή σας. Είναι επιτακτική ανάγκη να λαμβάνετε όλα τα απαραίτητα μέτρα προφύλαξης και να μη ριψοκινδυνεύετε τη δική σας υγεία και των αγαπημένων σας, που ίσως δε σφύζουν από ζωή όπως εσείς. Εδώ δεν έχουν θέση επαναστάσεις και ανταρσίες. Έχουμε ευθύνη! Προσέχουμε πολύ αλλά, προς Θεού, δεν πανικοβαλλόμαστε. Το άγχος, η αγωνία για το αύριο, η διαρκής ένταση, οι υστερικές εκδηλώσεις, η ανησυχία και ο πανικός βλάπτουν την ψυχική και τη σωματική μας υγεία. Μας καθιστούν τρωτούς και ευάλωτους. Μας αποδυναμώνουν.

Ηρεμούμε λοιπόν και χαλαρώνουμε, εστιάζοντας τη σκέψη μας σε άλλα θέματα που μας ενδιαφέρουν και ίσως δεν είχαμε ως τώρα καιρό να ασχοληθούμε μαζί τους. Ενημερωνόμαστε κατάλληλα, ώστε να θωρακίζουμε τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας, αλλά αποφεύγουμε την υπερπληροφόρηση ή, ακόμη χειρότερα, την παραπληροφόρηση από κάθε αναξιόπιστη πηγή, που εισβάλλει απρόσκλητη στο σπίτι μας, κατακλύζει τον νου και την καρδιά μας, μας αναστατώνει, μας τραυματίζει και μας αρρωσταίνει. Πιστέψτε με, σας αξίζει, αξίζει σε όλους μας, πολύ καλύτερη τύχη από αυτή.

Ο χρόνος της παραμονής μας στο σπίτι μπορεί να αξιοποιηθεί, για να μας κάνει να νιώσουμε όμορφα, να δημιουργήσουμε, να ψυχαγωγηθούμε, να φροντίσουμε τη φυσική μας κατάσταση, να διαβάσουμε, να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας ή απλώς να ξεκουραστούμε και να μην κάνουμε τίποτε. Δε σκοπεύω να σας δώσω συνταγές, γιατί ο κάθε άνθρωπος αντλεί χαρά από διαφορετικές πηγές και εξάλλου φαντάζομαι σας έχουν δοθεί ήδη αρκετές σχετικές κατευθύνσεις.

Εγώ σκοπεύω να επιμείνω λιγάκι στο ζήτημα της επικοινωνίας, στην πρόκληση να χτίσουμε γέφυρες ουσιαστικής επαφής με τους άλλους. Χρόνος στο σπίτι, επιτέλους, με τους δικούς μας ανθρώπους, να συζητήσουμε μαζί τους, να δεχτούμε και να προσφέρουμε βοήθεια. Να θυμόμαστε ότι δεν έχουμε μόνο δικαιώματα, έχουμε και υποχρεώσεις που τις υπαγορεύει η αγάπη! Η αλληλοϋποστήριξη είναι αναγκαία και αμοιβαία τονωτική. Τα αγαπημένα μας πρόσωπα που ζουν μαζί μας αγωνίζονται κι εκείνα να διαχειριστούν τις αλλαγές που συμβαίνουν, βιώνουν τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες αγωνίες με μας, ίσως και πιο έντονες. Μπορεί να είναι πιο ευέξαπτα και πιο προβληματισμένα, πιο σκυθρωπά απ’ ό, τι συνήθως και να έχουν πιο πολλή ανάγκη για συμπαράσταση. Να μιλάτε μαζί τους για όσα σας βασανίζουν, να είστε υπομονετικοί και ευαίσθητοι ακροατές και να θυμάστε ότι ο πόνος που μοιράζεται μετριάζεται.

Επίσης, θα σας πρότεινα να προτιμάτε να επικοινωνείτε με τους φίλους σας, να τους «βλέπετε» – βοηθούν άλλωστε τόσο σε αυτό τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα- να εξωτερικεύετε, να μοιράζεστε σκέψεις και συναισθήματα, παρά να παίζετε ηλεκτρονικά παιχνίδια, καθώς καραδοκεί πάντα ο κίνδυνος να οδηγηθείτε σε εθισμό από την πολύωρη καθημερινή ενασχόληση με αυτά.

Μια καλή ιδέα, ακόμη, τώρα που δεν μπορούμε να βγούμε έξω, είναι να κάνουμε μια στροφή προς τα μέσα. Κι ίσως- ποιος ξέρει;- ν’ ανακαλύψουμε καινούργιες πτυχές του εαυτού μας, να αναθεωρήσουμε ιδέες μας, να υιοθετήσουμε νέες, να κατασταλάξουμε σε «θέλω», να προσανατολιστούμε σε στόχους, να σκεφτούμε πιο πολύ πάνω στο ποιοι είμαστε, τι θέλουμε από τη ζωή μας, να χαράξουμε τη μελλοντική μας πορεία. Πολλές φορές εκεί έξω έχει πολύ θόρυβο που σκεπάζει τη χαμηλότονη εσωτερική μας φωνή και δεν μας αφήνει να την αφουγκραστούμε. Είναι τώρα μια καλή ευκαιρία να στοχαστούμε και να κοιτάξουμε βαθύτερα μέσα μας.

Μα θα μου πείτε, τι νόημα έχουν όλα αυτά σε έναν κόσμο αβέβαιο, συγκλονισμένο και πανικόβλητο που αγωνιά για το αύριο; Θα σας απαντήσω ότι αν ο κόσμος μας μπορεί να εναποθέσει σε κάποιους τις ελπίδες του για το μέλλον αυτές τις κρίσιμες στιγμές, αυτοί δεν είναι παρά οι άνθρωποι με στόχους και όνειρα που δουλεύουν πυρετωδώς στα εργαστήρια ανά τον κόσμο, επιστρατεύοντας τις εξειδικευμένες γνώσεις τους σε κλινικές δοκιμές για την αντιμετώπιση της πανδημίας που πλήττει την ανθρωπότητα.

Ένα ακόμη παράδειγμα, από τη ζωή σας. Αν σήμερα αξιοποιείτε ή πρόκειται να αξιοποιήσετε άμεσα τα επιτεύγματα της Επιστήμης της Πληροφορικής, για να διατηρήσετε την επαφή σας με τη μαθησιακή διαδικασία, την ώρα που τα σχολεία μας παραμένουν αναγκαστικά κλειστά, αυτό το οφείλετε σε εκείνους τους ανθρώπους που οραματίστηκαν μια ιδέα και εργάστηκαν με ζήλο για την πραγμάτωσή της. Όλα τα θαυμάσια πράγματα γύρω μας γεννήθηκαν σε κάποιες εμπνευσμένες στιγμές μοναξιάς, ησυχίας και περισυλλογής, ως σκέψεις στον νου ενός ανθρώπου, που αγωνίστηκε στη συνέχεια για να τις υλοποιήσει. Ας είμαστε ευγνώμονες!

Συνοψίζω, για να μη σας κουράζω, επιστρέφοντας στη δύναμη της σκέψης. Πράγματι οι στιγμές είναι κρίσιμες για όλο τον κόσμο και δεν πρέπει να τις υποτιμούμε. Δεν μπορούμε να ασκήσουμε έλεγχο σε όσα συμβαίνουν εκεί έξω. Μπορούμε να επιλέξουμε, όμως, πού θα στρέψουμε την προσοχή μας, πού θα εστιάσουμε τη σκέψη σας, ώστε να μετατρέψουμε τη δύσκολη αυτή κατάσταση σε ευκαιρία για αλλαγή, για πρόοδο, για εσωτερική ανάπτυξη και ενδυνάμωση.

Προτείνω να είναι επιλογές μας:

Θετική σκέψη και αισιοδοξία και όχι απογοήτευση και απελπισία.

Υπομονή και γαλήνη και όχι άγχος, φόβος και πανικός.

Σύνεση και προσαρμογή, αντί για αδιαλλαξία και απερισκεψία.

Επικοινωνία και όχι απομόνωση.

Σκέψεις υγιείς και όχι νοσηρές.

Ήρεμη δημιουργικότητα και προσανατολισμός σε στόχους, αντί για εσωτερική αταξία, σύγχυση και αποδιοργάνωση.

Έτσι, όταν όλα θα έχουν περάσει, θα βγείτε εκεί έξω ωριμότεροι, ωραιότεροι και δυνατότεροι άνθρωποι. Και θα αγκαλιαστείτε ξανά, θα χαρείτε ξανά, θα ερωτευτείτε! Η ζωή θα κάνει επανεκκίνηση και θα ξαναβρεί τον βηματισμό της προς την άνοιξη που της εγγυάται η όμορφη νιότη σας!

Σας αγαπάμε πολύ και ελπίζουμε σε εσάς!

Υπομονή!

Λίγο ακόμα…

Εγκάρδια

Έφη Μπουκουβάλα- Κλώντζα

φιλόλογος-ψυχολόγος

Στις «καλές» εποχές τα social media κατακλύζονταν από faceApp που δημιουργούσαν μιαν εικονική προοπτική του γηραιού μέλλοντος μέσα στην ανεμελιά και την ψευδαίσθηση της αιωνιότητας.

Αυτές τις μέρες γεμίζουν με χειροποίητες φωτογραφίες παιδικής ηλικίας, ένας βιωμένος χρόνος στον οποίο επιστρέφουμε για να βρούμε ένα μπράτσο.

Όσοι επιστρέφουν ενσυνείδητα στο παιδί που υπήρξαν, έχουν κάνει ήδη ένα σημαντικό βήμα- αν και νωρίς- στην αναζήτηση του χαμένου χρόνου της ενήλικης ζωής τους.

Όσοι επιστρέφουν στο παιδί που δεν υπήρξαν ποτέ, έχουν τη μοναδική ευκαιρία, την ευλογημένη στιγμή μέσα στην τραγικότητά της, να τακτοποιήσουν τις θυρίδες της ζωής τους συμπληρώνοντας τα ένσημα του χρόνου τους.

Όσοι αισθάνονται ανάπηροι να αυτοβιογραφηθούν, μπορούν να βρουν διέξοδο μιλώντας για την εποχή τους και όχι για τη ζωή τους, όπως έκανε ο Τόμας Μαν εξομολογούμενος: «Μπορεί να μην αγάπησα αρκετά τη ζωή μου για ναμαι ένας καλός αυτοβιογράφος».

Όσοι, τέλος, συμμετέχουν απλώς στη συλλογική επίδειξη ιδιωτικότητας,  ας θυμηθούν τα λόγια του Μίλλερ όταν μιλούσε για τον Ρεμπώ αυτοβιογραφούμενος: «Ο καινούριος άνθρωπος δεν θ’ αναφανεί παρά όταν θα έχει σταματήσει ο πόλεμος ανάμεσα στην ομάδα και το άτομο. Τότε θα θαυμάσουμε τον ανθρώπινο τύπο στην πληρότητά του και το μεγαλείο του».

Όπως και να έχει, η επιστροφή στην πραγματικότητα γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη

`

Εκδίδομαι. Με την ανοχή όλων. Σε οίκους ένοχους, εκδοτικούς και άλλους οίκους.
Εκδίδομαι, όπως ένα αυγό εκδίδεται στο τηγάνι του, ένας συγγραφέας εκδίδεται από
τον εκδότη του, ένας νταβατζής εκδίδεται από την πόρνη του, ένας χειρωνάκτης
εκδίδει το έργο του, ο φούρναρης εκδίδεται στους πελάτες του και τα άλευρά του,
ένας μαθητής εκδίδεται σε αριθμούς, 15 οροθετικές εκδίδονται σε μανταλάκια, τα
σώβρακα εκδίδονται από νοικοκυρές στα μπαλκόνια τους, ο μανάβης εκδίδει φρούτα
σε τιμές ευκαιρίας, ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ και στον Κωτσόβολο, εκδίδονται εργαζόμενοι για
540ευρώ τον μήνα χωρίς ασφάλεια. ΧΡΥΣΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Έναν άνθρωπο τον
καταλαβαίνεις από τα δόντια του. Πωλούνται δούλοι. Μαύρη εργασία, κίτρινη
εργασία, λευκό εμπόριο. Μια ταμίας, εκδίδεται πίσω από τις σακούλες του
supermarket, όσο εσύ χαζεύεις το θυμωμένο πάνω στα πλήκτρα της μηχανής
χτύπημά της. Σε πλαστική σακούλα ζωσμένη βροχή, εκδίδεται και το ντελίβερι
καβάλα πάνω στο μηχανάκι, το ποδήλατο ή το πατίνι του. Εκδίδομαι. Όπως ένα
πλαστό διαβατήριο στο βρώμικο σαλόνι χαμερπούς ξενοδοχείου. Με την σύμφιλη
γνώμη όλων. Το άγρυπνο μάτι του ήσυχου γείτονα, που φτάνει μέχρι την μάντρα της
δικής του αυλής, το ορθάνοιχτο, εποπτικό μάτι που τα ξέρει όλα, αλλά και το
μονόφθαλμο του ηδονοβλεψία.
Εκδίδομαι. Κάθε ξημέρωμα που κρατάω τιμόνι. Κάθε φορά που ανάβω τα φώτα
πορείας και χύνομαι στις λεωφόρους. Πεταλούδα της νύχτας, της πίσω όψης του
τζαμένιου παρμπρίζ με την θέση του συνοδηγού άδεια. Ζητάω επιβάτη. Μου λες δεν
είμαι πελάτης. Όμως εγώ προστασία θέλω. Γιατί ο μόνος προστάτης που γνώρισα
βρίσκεται ανάμεσα στα πόδια μου και μου θυμίζει το «όταν έγινα γυναίκα» κάθε
φορά που κατουράω όρθια. Εκδίδομαι. Με τη σύμφιλη γνώμη όλων. Κάθε φορά που
τραβάω στην άκρη της εθνικής με αλάρμ το φορτηγό ή κάθε φορά που κάνω στάση
σε δημόσια τουαλέτα ή βενζινάδικο και μένω με την κάνουλα στο χέρι και πρέπει
κάπως να συστηθώ˙

Είμαι η Ντέζι και φοράω περούκα

* για το ΦΡΥΝΗ Xenos Project και την Red Umbrella
Μια προσπάθεια κατανόησης των εκδιδόμενων φύλων
Αθήνα, Οκτώβρης 2019

Τους βλέπω πόσο εύκολα προχωρούν σε συγκρίσεις και ταυτίσεις. Με σταθερό πληκτρολόγιο σε τρεμάμενα χρόνια. Πλαισιώνουν μάλιστα με έντονα χρώματα τις άλλοτε ασπρόμαυρες κατάρες.  «Στα χρωματιστά πηγαίνουμε, στα χρωματιστά προχωρούμε. Οι ήρωες προχωρούν στα χρωματιστά…».

Χρειαζόμαστε ήρωες για να (αυτό)ηρωοποιηθούμε μέσα στην κάψουλα τού χωροχρόνου, η οποία μάς γυρνά σε ένα παρελθόν που δεν βιώσαμε, όμως το “ζούμε” σαν να ήμασταν «εκείνοι», ενώ δεν καταφέραμε ακόμα να γίνουμε «εμείς».

Ο οικουμενισμός των δικαιωμάτων δεν συνεπάγεται οικουμενισμό εμπειριών, όπως και ο σχετικισμός των γεγονότων δεν οδηγεί αυτόδηλα σε αναβίωση πράξεων.
Πολεμάμε τον εχθρό, όταν τον μετρήσουμε στο ύψος των περιστάσεων. Διαφορετικά παλεύουμε με δανεικά σώματα γι’ αυτό και στο ταμείο δεν αναγνωρίζεται καμία πίστωση δυνάμεων. Μονάχα πυροτεχνήματα αντιδράσεων μαζικής αυθυποβολής ενός «άλλου».

Γιατί η ζωή δεν είναι η τέχνη της αναδρομικής αφήγησης. Είναι μνήμη που κυλάει γι’ αυτό και δεν χορταριάζει. 

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού οργανισμού «Κάτω απ’ τη γέφυρα» Νίκος Δαφνής  στέλνει μια ανοιχτή επιστολή προς τους αρμόδιους φορείς και το θεατρόφιλο κοινό σχετικά με την απόρριψη επιχορήγησης από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού της παράστασης «Cloud 9», έργο της σπουδαίας θεατρικής συγγραφέως Caryl Churchill. Στην επιστολή που απέστειλε δημοσίως αναφέρει τα εξής:

`

Είναι γνωστό ότι για την περίοδο 2019-’20 είχαμε εξαγγείλει, μεταξύ άλλων, ΚΑΙ την παρουσίαση του «CLOUD 9» της σημαντικής Αγγλίδας συγγραφέως Caryl Churchill.

 `

Για να αντιμετωπίσουμε αυτή την πολυπρόσωπη (και πολυέξοδη) παραγωγή, στα μέσα του Απρίλη υποβάλαμε πρόταση επιχορήγησης στο ΥΠ.ΠΟ.Α.

Η «Γνωμοδοτική επιτροπή θεάτρου» (Γ.Ε.Θ.) που αποτελείται από τους Ειρήνη Μουνδράκη (πρόεδρο), Γρηγόρη Ιωαννίδη, Αντώνη Βολανάκη, Γιώργο Μητρόπουλο, Αντιγόνη Καράλη, Τάκη Τζαμαργιά και Σάββα Πατσαλίδη, απέρριψε την πρότασή μας.

Εδώ, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι ποτέ δεν θεωρήσαμε δεδομένη την επιχορήγησή μας και η Γ.Ε.Θ. (η ίδια Γ.Ε.Θ. που μας εμπιστεύτηκε 10 και 12.000 € τα δυο τελευταία χρόνια) είχε κάθε δικαίωμα να αρνηθεί και τρίτη επιχορήγηση.

Αλλά το «σκεπτικό» της απόφασης, μας έκανε ιδιαίτερα… σκεπτικούς, αφού μάθαμε ότι τα μέλη της Γ.Ε.Θ. «…μελέτησαν προσεκτικά την πρόταση που υποβάλαμε, αναγνωρίζουν και σέβονται την πορεία και την προσφορά μας, αλλά επειδή υπήρξε μεγάλος αριθμός αιτήσεων, πρόκριναν αιτήσεις με προτάσεις που συμβάλλουν δραστικά στην ανανέωση της σύγχρονης θεατρικής δραστηριότητας, με ένα άρτια διαρθρωμένο δραματουργικό ή σκηνοθετικό όραμα και απέκλεισαν προτάσεις των οποίων το όραμα ή ο ανανεωτικός χαρακτήρας δεν ήταν αρκούντως σαφής».

Έτσι, την 4η Σεπτέμβρη στείλαμε μια επιστολή-ένσταση στην υπουργό κυρία Μενδώνη. Η επιστολή έμεινε στο υπουργικό γραφείο 40 μέρες.

Στις 14/10, έφτασε στο γραφείο του Γ.Γ. κ. Γιατρομανωλάκη, από εκεί σε διάφορα συναρμόδια γραφεία και τελικά έφτασε και στα μέλη της Γ.Ε.Θ.

Στις 27/11/19, το αρμόδιο τμήμα του ΥΠ.ΠΟ.Α. μας ενημέρωσε ότι η Γ.Ε.Θ. «μελέτησε με προσοχή το αίτημά μας, αλλά μένει σταθερή στην απόφασή της». Και ακόμη, ότι μας εύχεται… καλή συνέχεια στο έργο μας.

Μ’ αυτή την ανοικτή επιστολή, θέλουμε να ευχαριστήσουμε τα μέλη της Γ.Ε.Θ. (που κάποιοι είναι και αγαπητοί φίλοι) για την ευχή τους.

Θέλουμε ακόμη να τους βεβαιώσουμε ότι στο μέλλον θα προσπαθήσουμε να βρίσκουμε έργα που να συμβάλλουν στη θεατρική δραστηριότητα (αφού το έργο της Churchill δεν συμβάλλει) και να έχουμε όραμα αρκούντως (!) σαφές και ανανεωτικό.

Για τον θεατρικό οργανισμό Κάτω απ’ τη γέφυρα

Νίκος Δαφνής

ΥΓ. Προχτές στη Βουλή καταψηφίστηκε η απαγόρευση των διακρίσεων βάσει φύλου, ταυτότητας φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Είμαστε σίγουροι ότι τα μέλη της Γ.Ε.Θ. διαφωνούν με την ντροπιαστική απόφαση. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε τι θα έλεγαν ΑΝ ΗΞΕΡΑΝ ότι αυτό ακριβώς είναι το επίμαχο ζήτημα του «CLOUD 9» και της Churchill, που απέρριψαν.