ΙΔΡΥΜΑ
Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης

• ΄Ιδρυση – μικρό ιστορικό
Το ΄Ιδρυμα “Τάκης Σινόπουλος – Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης” είναι νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου και διέπεται από τις διατάξεις του ν.δ. 2039/1939 και του ιδρυτικού του Προεδρικού Διατάγματος.
Συστήθηκε από το Δήμο Νέας Ιωνίας το 1995, με βάση τη δωρεά προς αυτόν του σπιτιού που έμενε ο ποιητής Τάκης Σινόπουλος από τη σύζυγό του Μαρία Ντόττα – Σινοπούλου και ενός μέρους της βιβλιοθήκης του από τη σύζυγό του και τα αδέλφια του Παύλο Σινόπουλο και Μαρία Γεωργίου Σινοπούλου. Τα υπόλοιπα βιβλία του ο ποιητής τα είχε δωρίσει εν ζωή στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Στη δωρεά δεν περιλαμβάνονται ούτε τα χειρόγραφα του ποιητή, ούτε τα πνευματικά δικαιώματα επί του έργου του, ούτε άλλο περιουσιακό στοιχείο.
Ο Δήμος Νέας Ιωνίας αποδέχθηκε τη δωρεά αυτή, γιατί ήθελε να τιμήσει τη μνήμη του ποιητή, που έζησε και δημιούργησε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του σ΄ αυτό το σπίτι.
Το σπίτι – ένα παλαιό και σε κακή κατάσταση ισόγειο προσφυγικό κτίσμα της δεκαετίας του 1930 – αναπαλαιώθηκε με σεβασμό στην αρχική του μορφή και έλαβε τη σημερινή λειτουργική για τις ανάγκες του Ιδρύματος μορφή του επί δημαρχίας Πέτρου Μπουρδούκου.
Με φροντίδα του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του Ιδρύματος και προσωπικώς του ποιητή Βασίλη Στεριάδη, που ήταν τότε Πρόεδρος, διατηρήθηκαν και παραμένουν όπως ήταν κατά το χρόνο του θανάτου του ποιητή και της Μαρίας Σινοπούλου, το γραφείο του, οι βιβλιοθήκες του και το γνωστό για τους φίλους του καθιστικό.

Ερχόταν ένα φως.
Κι από το Μάρτη μήνα ερχόταν η άνοιξη
στην κάμαρα που μίλαγε με πείσμα ό Φίλιππος.
Το πάτωμα παλιό σανίδι σε παλιό σανίδι. Απάνου στο
τραπέζι ένα κερί. Και τα χαρτιά του σα
φτερά πουλιών.
Κοίτα να καταλάβεις φώναξε. Τίποτα δεν είχαμε.
Μήτε κρεβάτι μήτε κάθισμα. Το σπίτι ένα παλιό
σαράβαλο. Παντού αέρας φύσαγε σε θέριζε.
Η μάνα μου στα κάρβουνα. Κακό χειμώνα Θάχουμε .
είπε ό πατέρας, μια μαύρη συλλογή το μούτρο του.
Από την τρύπα αυτή κοιτάζαμε τον ουρανό. Και το
πρωί πηγαίναμε στα δέντρα. Εδώ γεννήθηκα.
Εδώ μεγάλωσα. Λοιπόν αυτά μου χρειάζονται
για την οργή μου και την περηφάνεια μου.
Για να κρατήσω και να κρατηθώ.
Δεν έχω Θεούς. Και δε φοβάμαι.

ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΑΚΗ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟ

Πρόσκληση

Ό Δήμος Νέας ‘Ιωνίας και το ‘Ίδρυμα
«Τάκης Σινόπουλος
Σπουδαστήριο Νεοελληνικής Ποίησης», σας προσκαλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας τις εκδηλώσεις πού διοργανώνουμε, το Σάββατο και την Κυριακή 27 καί 28 Μαΐου 2006, προς τιμήν του ποιητή Τάκη Σινόπουλου με αφορμή την συμπλήρωση 25 ετών από τον θάνατό του.

Ανάγνωση και Οινοκατανάλωση:
η επιστροφή του κομβίου

«Για το άνοιγμα της θύρας πατήστε το κομβίον», διάβαζα και δεν το πίστευα. Είναι αλήθεια πως είχα πιει αρκετά ούζα στο παραλιακό ουζερί, Σάββατο μεσημέρι, κι επέστρεφα με το προσφιλές μου όχημα μεταφοράς το Τραμ, προς τα Ιλίσια πεδία των Αθηνών, όπως αποκαλούσε το προάστιο της Νέας Σμύρνης ο αγαπητός Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου, αλλά και πάλι κόλλησα. Μήπως ήθελε να πει «πόρτα» και «κουμπί»; Ίνα ανοίξετε την θύρα πατήσατε το κομβίον ή Δια το άνοιγμα της θύρας πατήσατε το κομβίον, ή Για το άνοιγμα της πόρτας πατήστε το κουμπί;
Η ΤΡΑΜ ΑΕ, έχει τοποθετήσει αυτή την επιγραφή σε κάθε άνοιγμα πόρτας των συρμών της, χωρίς να το έχω αντιληφθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που είμαι από τους πιο τακτικούς επιβάτες της εδώ κι ένα χρόνο. Πρέπει επίσης να προσθέσω πως είμαι από τους τύπους που διαβάζουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς, όταν δεν χαζεύω τους επιβάτες και το τοπίο. Ο Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου με έβαλε να διαβάσω την κριτική που του έγραψε ο Μισέλ Φάϊς στον «Ελεύθερο Τύπο», ένα μικρό κείμενο σε μέγεθος γραμματόσημου, που ο μακαρίτης Ασλάνογλου το φύλαγε με αγάπη στο πενιχρό του πορτοφόλι σαν κειμήλιο. Τον είχα συναντήσει όπως κι άλλες φορές στο τρόλεϊ νούμερο 10, Σταδίου-Παναγίτσα, μια από τις αγαπημένες του διαδρομές στην πόλη, τακτικός επισκέπτης της αδελφής του στο Παλιό Φάληρο. Στο λεωφορείο επίσης ο διευθυντής στο Δαφνί Παναγιώτης Βαρδής, με τον οποίον συναντιόμασταν κάθε πρωί στις 8,30 στην πλατεία Κουμουνδούρου με κατεύθυνση το ευαγές ίδρυμα, με έβαζε να διαβάζω Λακάν στο πρωτότυπο αν και δεν γνώριζα γαλλικά, ενθαρρύνοντας με λέγοντας πως η γλώσσα δεν είναι ανασταλτικός παράγοντας για την ανάγνωση. Ο ίδιος διάβαζε τη PRAVDA, στα ρωσικά χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα και χωρίς να είναι κομμουνιστής. Μερικά χρόνια αργότερα ο Γιάννης Πατίλης μου πρότεινε να διαβάσω τον Όμηρο στο πρωτότυπο χωρίς να γνωρίζω τα αρχαία ελληνικά, με το επιχείρημα πως σε ένα μήνα ενασχόλησης με τα έπη, και χωρίς τη χρήση λεξικού, ο οποιοσδήποτε μπορεί να καταλάβει την ομηρική γλώσσα.