`

Αδέσμευτη

Όλο της το κορμί μια Κασταλία διφορούμενη
σαν ποταμόπλοιο ακυβέρνητο κόντρα στο ρέμα,
σα λαβωμένος άγγελος γερμένος σε φορείο,
ακατανόητο για όσους έστω και μια φορά
άγγιξαν ένα στάχυ που παρέπλεε
ψιλόλιγνο μες τις ριπές του ανέμου.

Έσταζε πάνω της αραιό, μόνιμο το φθινόπωρο
βαθειά εναγκαλιζόμενος ο χρόνος τη φθορά
δρεπανιφόρος φώναζε: «Υπερέχω».
Τα βήματά της νότισαν κι έπειτα
τίναξε για πάντα τα μαλλιά της,
νυχτιάτικη καταιγίδα, το δίλημμα επιλέγοντας.

Έκρυβε πάντα τη ζωή της σαν άστρο φυλαχτό, θυμάμαι.
Με ακοή συλλαβιστή
έπαψε πια να την ορίζει ο χρόνος, κι έμαθε πως
μʼ ένα φιλί στο μέτωπο χωρίζει εύκολα
η αγάπη απʼ το όνειρο.

Μπορώ να είμαι αλλιώς

Καθώς απ’ το γυρτό μπαλκόνι τ’ ουρανού
Κυλούσε ο ένας ήλιος μετά τον άλλον
Ως την κορυφή της σηκωμένης μου μύτης
Τις κορυφές του στήθους και των χειλιών,
Αμέσως άσπρισε ένας πόθος σε χνούδι νεότητας.

Μπορώ να είμαι απλώς η σουρικάτα σου
Τεντωμένη σε χορδή από τον ουρανό δεμένη
Με μάτια μύγδαλα στους ορίζοντες της γης
Όλους τους ήλιους να φανατίζω στην ουρά μου.
Αν σου φανεί μονότονη η υψομετρία της ερήμου
Και μοναχικό το απόβραδο της σπηλιάς

Απ’ τις οάσεις την πιο αγαπημένη σου να βρεις
Και να με τοποθετήσεις μέσα κεκλιμένη
Ανατολική ανάκλιντρη Οδαλίσκη σου
Ανάμεσα σε κρόσσια σε παγόνια σε βεντάλιες
Ανάμεσα σε σένα και σε ήλιους σφηνωμένους σε
Κηροπήγιο ορειχάλκινο ή χρυσό ή σ’ επιθυμώ

Κράτα το πλάι μου τη νύχτα
Πολυτιμότατο φως φανάρι
Ότι νέος πόθος θα γεννηθεί
Από στιγμή σε στιγμή φωτός.

Ο ΓΑΤΟΣ

Ο γάτος μου ο κανελής
που τον φωνάζω Μπέμπη
τα ποντίκια κυνηγά
κυνηγά στον ύπνο μου
κυνηγάει και στον ξύπνιο μου
τα ποντίκια μου
κυνηγιούνται απ΄τον γάτο μου
στον ύπνο και στον ξύπνιο μου
εγώ
έχω ένα γάτο
ή καλύτερα
κάποτε στο σπίτι μου υπάρχει ένας
μα το ξεχνώ
και αυτό
είναι ένα ποίημα για αυτόν
για να μη ξεχνώ
για την μελί
χιονοστιβάδα
που σπινθηροβολώντας κατεβαίνει
τον αυχένα τον δικό σου
για αυτό
να μην ξεχνώ
να μην ξεχνάς

`

Αγαλματοποιός

Γεννήθηκε με χάρισμα
σμιλέματος
και τράφηκε με γάλα
απʼ τους μαστούς της Ερατώς
και της λύρας.

Έπλαθε αγάλματα.
Ιδέες θεϊκές
μαρμάρινο πάθος
όλο στητές καμπύλες
αιχμές πολεμικές
ορμή και σφρίγος
κύματα ουράνια επάνω σε μια πέτρα.

Αγαλματοποιούσε
με μούσα την Πενία
κι έμοιαζʼ η Ερατώ
σαν να ʽταν Μελπομένη.

Στα είδωλα αυτά
έλειπε η πνοή
του δημιουργού.

Αληθές

Υπερέχει, πάσας στυγνής εξουσίας,
τʼ αληθές ανθρώπινο δάκρυ.

`

*

Μαύρα Φυλαχτά

[Γεθσημανή Σπύρογλου]

Ημιχορδές θαλάσσιες
τʼ αργά βήματά τους
καθώς κατηφορίζουνε τάφους υγρούς
γυναίκες της Ανατολής, μαυροντυμένες,
μʼ ολοένα βαθύτερες πτυχώσεις στα βλέμματα
να δέχονται τα σπλάχνα τους
φως που ανέθρεψε μια ζεύξη αστερισμών
και φύλαξε τη λάμψη του
επάνω στο αειθαλές μαύρο.

Ρωσθέλιον, προ των βημάτων,
γνώριμη παλλιλογία σκέψης και ήχων
σχεδόν δυσεύρετη τελετουργία
σε κόσμο που χαράζει εποχές πάνω στʼ αμόνι•
βίος που πήρε σχήμα και κυβερνήθηκε
από την ίδια εκείνη ύλη
που φτιάχνονται οι οβίδες.

Κι αυτές, με δάκρυα στα μάτια
να ραίνουν τάφους φωτεινούς
υψώνοντας αινιγματικά τα χέρια στον ουρανό
ζητώντας μιαν απλωμένη γαλήνη,
χαμόγελο στιγμής.

Έρημος
η λαξεμένη πέτρα.
Κι όπως είναι χωμάτινες
πώς να βαστάξουνε
μια κυανή υδατογραφία.