`

το αδιέξοδο

οι κύκλοι που διαγράφουμε καθημερινά γύρω από τους εαυτούς μας
αυτοί πάντα καταλήγουν στη μοναξιά
ή σε κραυγές, δεν έχει σημασία,
είναι θάνατος μόνο

το αδιέξοδο

οι ματαιώσεις που θρέφουν την καθημερινότητα και της προσδίδουν ενδιαφέρον
αυτές πάντα καταλήγουν σε απελπισία
ή σε μια τρύπα στο στομάχι, δεν έχει σημασία,
είναι πόνος μόνο

το αδιέξοδο

ο ναρκισσισμός που φωλιάζει κάθε μέρα στα λόγια των περαστικών
αυτός πάντα καταλήγει σε δολοφονία
ή σε αυτοκτονία, δεν έχει σημασία,
είναι φόβος μόνο

το αδιέξοδο

το επαναστατικό
το υπαρξιακό
το ερωτικό
δεν είναι ουδέτερα, έχουν σημασία

η μοναξιά
η απελπισία
η αυτοκτονία
κείτονται τα βράδια στα ανοιχτά φρεάτια της πόλης

ο θάνατος
ο πόνος
ο φόβος
κρύβονται καλά στους αμφιβληστροειδείς χιτώνες των περιθωριακών

το αδιέξοδο
η μοναξιά
η δολοφονία
φωλιάζουν στα άυπνα σώματα των ανυπότακτων

οι κύκλοι
οι ματαιώσεις
ο ναρκισσισμός
ουρλιάζουν μέσα στα στομάχια των αλκοολικών

αντιλαμβάνεσαι την ήττα;

`

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΕΛΠΗΝΟΡΑ
Από τον ουρανό θέλω το μερτικό μου να αρπάξω.
Ίσως τα φώτα των δρόμων να θαμπώνουν τα μάτια μου
και κάθε του σκότους δρόμος να είναι η μόνη για μένα λύση.
Κόκκινα φώτα στο δρόμο με τις κακοβαλμένες τροτέζες
που μουλιάζουν το άχρωμο δέρμα τους στον ξινισμένο ιδρώτα
της πετρωμένης λεωφόρου που επάνω της ταξιδεύουν τις νότες τους συφιλιασμένοι Αρίωνες.
– Μην με αφήσεις άταφο.
– Πως μπόρεσες να τον αφήσεις άταφο μεθυσμένος από της Κίρκης τα λικνίσματα;

Τραβάω το παραπέτασμα του νεκροτομείου που κουβαλώ στην ψυχή
και αντικρίζω ημερωμένους νεκρούς.
Μέρεψαν στη νωθρότητα του ευαγγελικού παραδείσου που τους υποσχέθηκαν
και άφησαν τη σάρκα τους βορά για τις γλώσσες των ανθρώπων.
Μια ιερόδουλη μυρώνει το νεκροκρέβατο σου
κι εσύ αφημένος στο επερχόμενο προσκυνάς αγιασμένα ξόανα.

– Γιατί με άφησες άταφο;
και το κρανίο μου θρύψαλα στον πάγκο με τα ευνουχισμένα κριάρια
των παγανιστικών ιεροτελεστιών του θεού της μέθης.
– Πως μπόρεσες άτιμε ταξιδευτή;
Φοβήθηκα, τότε που κατέβηκα στον Άδη.
Οι νεκροί ήσαν αλλιώτικοι απʼ ότι τους μνημόνευε ο παπάς της εκκλησίας κάθε Κυριακή
λίγο πριν μοιράσουν μαυροφορεμένες Μοίρες τα κόλλυβα.
Αυτοί ήσαν παγεροί αφημένοι στο νεκροτομείο που τους όρισε ο Εσταυρωμένος.
Καρτερικά ανέμεναν τη λύτρωση.
– Αφού τα κατάφερε Αυτός γιατί όχι κι εμείς;
– Δεν πήρα τα αργύρια. Μʼ αυτά χρύσωσα το σταυρό στο στέρνο μου.
– Πίστεψα σʼ αυτόν μόνο όταν τον πρόδωσα.
Τότε πίστεψα ότι ήταν ένας από εμάς.
– Γιατί τον άφησες άταφο Ιθάκιε;

Μονόλογος

Τελικά είμαι ποιητής ή απλά έμαθα να γράφω έτσι;
Όχι ότι έμαθα.
Απλά λέω ότι μπορεί να υποκρίνομαι,
Χωρίς να το ξέρω.
Ο στρατός των ξεχασμένων ψυχών θα μου πει.
Από όπου περνάει πεθαίνουν τα λουλούδια και τα δέντρα ξεραίνονται.
Δεν κοιμούνται αλλά ούτε και είναι ξύπνιοι.
Τα θλιβερά τους βήματα σκάβουν τα χώματα για αιώνες και στο πέρασμά τους
Ακούγονται τραγούδια του θανάτου.
Οι μορφές τους αλλάζουν συνέχεια και τα πρόσωπά τους άμορφα, σκοτεινά.
Ο δρόμος τους δεν τελειώνει ποτέ. Όταν ξεκίνησαν δεν υπήρχε χρόνος
Και συνεχίζουν και μετά το τέλος του.
Πέρασαν από την κόλαση και τον παράδεισο όμως δεν το θυμούνται και η αιωνιότητα τους περιμένει για πάντα.
Το τέλος και το τίποτα σκότωσαν, όπως και το πάντα, το ποτέ και το τώρα.
Η σιωπή τους είναι το μόνο όπλο, που σκοτώνει όποιον σκεφτεί και μόνο
Την ύπαρξή τους. Αυτοί δεν πολέμησαν ποτέ ούτε και έχασαν από κανέναν.
Δεν ένιωσαν την μορφή του κινδύνου και δεν συνάντησαν ποτέ κανέναν.
Ο στρατός των ξεχασμένων ψυχών θα μου πει.
Ακολουθώ τον αέρα ελπίζοντας πως είμαι μαζί τους και γυρνώ συνεχώς στο ίδιο σημείο. Γιʼ αυτό σίγουρος είμαι πως τους έχω βρει γιατί το παντού και το πουθενά είναι το ίδιο, δεν διαχωρίζεται. Εκείνοι μου δίδαξαν πως παντού είναι το ίδιο αν η αιωνιότητα δεν παρεμβαίνει και διαχωρίζω.
Λέω ότι εδώ δεν είναι εδώ. Είναι απλά εδώ και οπουδήποτε ταυτόχρονα.
Ακόμα καλύτερα : υπερισχύει το πουθενά και τα υπόλοιπα
Τα κρατάμε για την φύση.

`

Γυαλιά ʽʼηλίουʼʼ

Είναι πρωί
Φοράς τα γυαλιά σου
και βγαίνεις έξω, στο φως
Τα γυαλιά σε προστατεύουν απʼτις ακτίνες του ηλίου
Το βράδυ σε βρίσκει στο δρόμο
Καταστήματα γεμάτα φωτεινές επιγραφές
Σε ξεγελούν να μπεις μέσα κ νʼαγοράσεις,
να το διασκεδάσεις λίγο
Οδηγείς προς το σπίτι
Ο δρόμος δεν έχει φως (!)
μόνο σπάνια καμιά λάμπα
Έχεις βγάλει ήδη τα γυαλιά σου.
Είναι βράδυ.
Κ μπαίνεις στο σπίτι
Δεν ανάβεις το φως
Καιρός για σπατάλες; ,σκέφτεσαι
Ανάβεις τηλεόραση ή υπολογιστή,
Κουτιά του φωτός
Κ βγαίνουν από μέσα τους
Μόδες, ομορφιά κ λόγια του αέρα
Τα γυαλιά σου είναι κάπου αφημένα
να τα πάρεις το πρωί.
Γυαλιά που απορροφούν το φως
να μη μπει μες τα μάτια σου
κ εσύ το βράδυ δεν τα φοράς

Απολογισμός

Μου ανέβηκε η ποίηση
γέμισα αποκαΐδια τσιγάρων
(να μην ξεχάσουμε τον άνθρωπο μέσα στις ασυναρτησίες)
πυορροούσες οι κουβέντες μας
μελλοντικό άλλοθι που βασανίζει το παρόν
το ποίημα
να μου πάρουν τώρα θα ʽναι σα να μην υπήρξε
φτου ξορκίζω και ξεφυσάω
σαν χοντρό αλάτι που αργεί να λιώσει στον πάτο της λεκάνης
σωρεύει στα πνεμόνια η σκέψη
δε μονιάζει, εκκρεμεί χωρίς στυλοβάτες
άρρυθμη ερωτεύσιμη ωσάν ηλιοτρόπιο στου θέρους τα μάτια.
Μου ανέβηκε η ποίηση στα ύψη
αργοσβήνει τη σωματικότητα των αρθρώσεων και εφευρίσκει
λεξίμορφα αλεξικέραυνα να στεγάσουν
τα διάφανα τσίνορα
απώλεσαν την όρασή τους και στης Πυθίας τον βωμό
σκαρώνουν χορογραφίες συντακτικές
απόπειρες ουτοπίας αποποιούσας.