Ό ὑπολογιστής

Ὅλους μᾶς μαζεύει γύρω του
ὅπως ὁ παπποὺς μου
παλιὰ στὴν Λευκάδα
ὅταν μᾶς ἔλεγε ἱστορίες
δίπλα στὴ σκαμνιὰ..

Οἱ τυχοδιώκτες

Στὸ πρακτορεῖο,
ἐκεῖ ποὺ μεταμφιεσμένη σὲ ὄνειρο
τριγυρνᾶ ἡ ἥττα,
ἐκεῖ συχνάζουν
ντυμένοι τυχοδιώκτες.

Ηδονική και άφθονη

Οι δυο πρασινοελιές που ‘χεις για μάτια

αναρριγούν στη θύμηση του τέμπο εκείνου

Τότε που η ζωή

απλόχερα δινότανε

ηδονική

Τότε που τα φρούτα οι ώριμοι καρποί

σηκώνανε τα πέπλα τους

για να μας σαγηνέψουν

την έναρξη σαν έγνεφε ο Αυγερινός

Τότε που οι νεαροί

τις φιλοφρονήσεις τους ατρόμητα ξεδίπλωναν

σαν τόπια υφάσματα μεταξωτά, λινά και μάλλινα

να μας τυλίξουν στη βαρυχειμωνιά, στ’ αγιάζι

κι έτσι να μας δροσίσουνε

στην κάψα του καλοκαιριού μες στο λιοπύρι.

Τότε που οι άντρες των ονείρων μας

έρχονταν και παρέρχονταν

σαν γάργαρο νερό σε ορεινή πηγή

Τότε η ζήση μάς δινότανε ηδονική και άφθονη

Ώσπου φτάσανε τώρα οι μέρες

που σαν σε πράξη απαλλοτρίωσης

μόνο να την αρπάξουμε μπορούμε.

Κι αυτό που έμεινε

υπό του πλήθους νεαρών το φέγγος

ως γνώση εμπειρική και βίωμα

τούτο, πως ο άντρας της ζωής μας

είναι εκείνος

με τον οποίο πάντα απόλαυση

το νέο ξεκίνημα σημαίνει

Τα αποδέλοιπα

κατά συνθήκην έρωτες

σε δρομολόγια ρουτίνας

ΕΥΤΥΧΩΣ

Ευτυχώς είναι κάτι νύχτες ακόμα
που ΄χουν τη γλύκα των τσιγάρων
των πρώτων εφηβικών μας πάρτι
και που δεν θες να κοιμηθείς
γιατί έχεις καιρό να δεις τέτοιον ουρανό

ΧΑΜΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ

Το μόνο που θυμάμαι είναι αυτό το χαζό αστείο
που δεν βρήκα το θάρρος να σου πω
και το χαμόγελο σου που τελικά δεν το είδα ποτέ
ίσως να ‘ναι και καλυτέρα έτσι
γιατί το φαντάστηκα τόσο καλά
που τώρα πια το ‘χω πεντακάθαρα μες το μυαλό μου
όχι δεν έχω τόσο ισχυρή φαντασία
μα ξέρεις
σε σκεφτόμουν ένα πρωί κοιτώντας τη θάλασσα
και τα καΐκια στα βαθιά μοιάζουν τόσο πολύ
με χαμένα χαμόγελα

Τις φθινοπωρινές νύχτες του Οκτώβρη
Όταν ξάφνου το πούσι σκεπάζει σαν νυφικό πέπλο τον ορίζοντα
Τούτες τις βραδιές αρέσκεσαι να σεργιανίζεις.
Με το μισοτελειωμένο σου τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλη σου
Ενώ διασχίζεις τα πλακόστρωτα καλντερίμια της νωχελικής μας πόλης.
Αυτές τις στιγμές καρδιά μου εγώ σε νοσταλγώ.
Ποιο το νόημα να γυρνάς σε κρύες νύχτες σαν τον Μορφέα;
Σαν φτάσεις στις τελευταίες τζούρες και σαν ο καημός λιγοστέψει
Λογίσου πως μια ψυχή για σένα αγρυπνεί.

*

Χαμένος στα βιβλία της γραμματικής.
Ξέπεσα τυχαίως στα σημεία στίξεως.
Κι ενώ βυθιζόμουν στα γράμματα.
Το μυαλό μου σάστισε και σκέφτηκε.
Πολλοί αγάπησαν την άνω τελεία.
Πάντα υπάρχει κάτι που θέλουν να αναλύσουν.
Όλοι λάτρεψαν την παύλα.
Ο εγωισμός τους μεγάλος σαν είναι πάντα διακόπτουν.
Με το κόμμα γίνανε όλοι φίλοι καρδιακοί.
Όλο λόγια θέλουν να προσθέτουν.
Το κενό τους άδοξα να συμπληρώνουν.
Μα εγώ ο δύσμοιρος από λόγια χορτασμένος.
Την τελεία την αγάπησα.

Πανσέληνος

… και η πανσέληνος αυτή
βουβή και δίχως λάμψη,
δεν θα μπορούσε να ‘ταν αλλιώς·
η διάρκεία σου έχει πάψει,
όχι όμως και ο δικός μου πόθος
που δίχως άλλο απέμεινε μόνος.

Ανάσα

H Ανάσα σου,
είναι αυτή που τώρα αναβιώνει
και μου θυμίζει πόσο καυτή ήταν·
η απώλειά της με παγώνει
εναντίον μου σ’ αυτό όλο το σύμπαν,

περνούσε από το στόμα μου,
κατέβαινε και άνθιζε στα σωθικά μου,
οι πεταλούδες στροβιλίζονταν,
μήνυμα ότι ήσουνα κοντά μου.

Αυτή χάθηκε, το σώμα πάγωσε, οι πεταλούδες
έγιναν κάμπιες, το στόμα ξεράθηκε,
το σώμα λαθράκιασε, το μυαλό μαράθηκε.
Μόνη η ανάσα έμεινε σαν γλυκεία ανάμνηση.