Νεύματα στίξης

Στέκεις ακόμα πίσω από ένα κόμμα

Τρέφεις υπεκφυγές σε παράταξη

Η τελεία τελεί υπό διωγμό

–το βάρος του αμετάκλητου πώς να το σηκώσει–

Τ’ αποσιωπητικά κερδίζουν ολοένα έδαφος

–η φασαρία της σιωπής σ’ ένα νεύμα στίξης–

Όλη σου η αλήθεια ψάχνει διακαώς μια μικρούλα, τόση δα παρένθεση για διανυκτέρευση

Κι εγώ, μια μικρούλα, τόση δα αφορμή να τρυπώσω εκεί

σαν πυροτέχνημα

σε ελεγεία σκότους

Στο έαρ πλάνη, ζάλη κάμπων άνισων στοιχειώνει
ετούτα τα χλωρά που γκρίζα υγρασία σκαλίζει
μ’ αλέτρι και με κοπριά ο εργάτης τα ξηλώνει
πριν φως αυγής πηχτό να βγει κι αρχίσει να θερίζει.

Και γω που τρύπες άνοιγα με στομωμένη αξίνα,
όλη τη μέρα γύρναγα χωρίς δουλειά να έχω
και πήρα στο κατόπι της μικρούλα καρδερίνα
αθέλητα ξεμάκρυνα και παραπέρα στέκω.

Απ’ του αγρού την άνανδρη γαλήνη τώρα βγήκα
σε μια βραχώδη έκταση με χώμα σαν αλάτι
εκεί δε βόσκουν ζωντανά, δε ζουν ούτε σκουλήκια,
και τσούζει τις παλιές πληγές, αγκαθωτό δεμάτι.

Στις πέτρες πάνω ξέρασα εφτά πικρές ακίδες
που σφήνωναν τον τράχηλο με αίμα αντί για ανάσα,
απ’ το ακρογκρέμι αντίκρισα σαν πάχνης φυσαλίδες
μορφές απόκοσμες, φρικτές, φορούσαν μαύρα ράσα.

Συμπληγάδες

Ανάμεσα στις
συμπληγάδες του
πρέπει και του
θέλω, αρμενίζω.

Με θάλασσα
φουρτουνιασμένη
να λυσσομανά.

Με αντάρα και
βροχή, ο ουρανός
αστράφτει ολόγυρα μου.

Οι τύψεις
ουρλιάζουν για
τα θέλω μου.

Και το πρέπει
ξεπροβάλλει
σαν βράχος κοφτερός
μπροστά μου.

Όμως δεν έφταιγα
εγώ. Απλά είχε
σπάσει το πηδάλιο.

Και το κορμί
και ο νους θα
έπεφταν σέ λάθος.

Η κούραση μιας γενιάς

Πλέον τον βλέπω σε αποχρώσεις σέπια
καθόλου όμως δε χρειάζομαι βοήθεια.
Θυμάμαι καθαρά που ήταν σίγουρος.
Ατένιζε το καλοκαιρινό τοπίο της Θεσσαλίας
προσμένοντας ν’ ανοίξει όπου να’ ναι η αυλαία
και επιτέλους μετά από τόσα βάσανα
θα ξεκινούσε το μεγάλο χορικό σε δωρική διάλεκτο
προάγγελος κι αυτό της νέας μεγάλης περιπέτειας:
μια νέα reconquista προς τη δύση
μια βακχική εκστρατεία για την Ινδία.
Θυμάμαι καθαρά, ήταν ακμαίος
ακατάβλητος, ανέβαινε βουνά, εξερευνούσε
διάβαζε, έγραφε για τις επόμενες γενιές
κι όλο με κάτι ασχολούνταν: συμμετείχε,
αυτό έκανε, αυτός ήτανε κάποτε ο πατέρας μου.

Πέρασαν δύο χιλιάδες Κυριακές της πλήξης
και η αυλαία παρόλα αυτά δεν άνοιξε.
Τα βιβλικά σημεία, που γύρω εμφανίζονταν συνέχεια
στο τέλος καταφέραν το σκοπό τους.
Πότε κατάλαβε πως πίσω απ’ την κουρτίνα τη βαριά
κανείς δεν είχε στήσει δράμα;
Δεν υπήρξε μια στιγμή επιφοίτησης, δεν είδαμε
μια ηρωική έξοδο προσωπικής εξέγερσης.
Πως πλέον διάβαζε μόνο ρομαντικούς το είχα παρατηρήσει
(Φον Κλάιστ, Χόφμαν και Χαμίσο, απ’ το πρωτότυπο)
δεν ήμουν όμως έτοιμος τη μέρα που μου χάρισε τον Όμηρο
που μελετούσε συνεχώς απ’ όταν ήμουν μωρό.
“Δεν υπάρχει τίποτα εδώ. Πάρτο!
Θα σου’ λεγα να το πετάξεις, όμως ξέρω:
εσύ είσαι καθωσπρέπει και θα φρίξεις”.

Άλλη εξήγηση δεν έδωσε.
Μόνο που τώρα βρήκα στα χειρόγραφά του
ένα σημείωμα για εκείνη την ημέρα
“Να πω στους γιους μου, να μην ξεχάσω να πω στα παιδιά
ο άγγελος, που κάθε παραμονή του Πάσχα
μας έμαθαν να περιμένουμε κρατώντας την ανάσα
(πόσα υπέφερα! Τι μας τραβούσανε παιδιά στις εκκλησίες;)
δεν υπάρχουν χαρμόσυνα νέα για να ‘ρθεί.
Αυτά είναι φαντασίες για χιλιαστές”.

Φουσκάλες μνήμης σε πορτοκαλάδα με ανθρακικό

Πέρασαν χρόνια, δεν θυμάται
αν ήτανε μετά ή πριν.
Ήτανε σε σταθμό λεωφορείων
και προπορεύονταν στο πεζοδρόμιο
φόρεμα μπλε, αν καλά θυμάται, με λουλούδια.

Τα ανακατώνει ο χρόνος όλα,
ασήμαντα ή σημαντικά
και απορεί και δεν πιστεύει
πώς έγινε και δεν θυμάται
όπως θυμότανε πριν λίγα χρόνια
ξεχωριστά συμβάντα της ζωής του.

Και δυστυχώς, φάρμακο δεν υπάρχει για την μνήμη,
που να μπορούν να αναδύονται
φουσκάλες λεπτομερειών,
όπως σ’ ένα ποτήρι πορτοκαλάδα με ανθρακικό.