The Poem-Portrait

 

Gone are the days

when the bandits on Parnassus

were more than the snowfall

and drummers raised high-sounding walls

in the unfortified land.

Now in the palace square

they are laying the carpet weaved

with the fibre of class.

They leave the bandits’ severed heads

on a log-pillow

for the blood that turned out to be medicinal.

People gathered

to wash off evil in the stream of tears.

 

One of King Otto’s guards

in black and a red cloak like an executioner

held by the beard the head of Davelis

showing the crowd how obedient it had become.

Young at the time, the painter Gyzis

chased near the royal garden

a butterfly’s elusive dust

that made its wings iridescent.

He took the last colours

from the sunset’s palette

to paint the dark apparition.

The beautiful head of the chief of bandits opened its eyes

and stared beyond the bounds of his life.

Διαβάστε περισσότερα

nördliches Fenster

 

Am Ende des Festlandes

mit einer Windung

berührtest dudie Vergessenheit

und es schlossendie Meereslider

ein ganzes Leben.

 

Es schneit

in der Seele

und blüht meine Verwüstung.

Ich trage die Erwartung

auf dem nackten Leib

und nehme Platz am Fenster.

Das nördliche der Traurigkeit.

 

*

βορεινό παράθυρο

 

Στην άκρη της στεριάς

μ’ έναν ελιγμό

τη λήθη άγγιξες

κι έκλεισαν τα βλέφαρα της θάλασσας

ολόκληρη ζωή.

 

Χιονίζει

μέσα στην ψυχή

κι ανθίζει η ερημιά μου.

Φορώ την προσμονή

κατάσαρκα

και πιάνω παράθυρο.

Το βορεινό της Λύπης.

Διαβάστε περισσότερα

 

 

 

 

μνήμη

τρελό πουλί

ερωτεύεσαι

όλους τους απόντες

 

memoria

uccello pazzo

ti innamori

di tutti gli assenti

 

∗

 

Γεωμετρία

 

Ήθελα να της μάθω τα σχήματα:

κύβος τετράγωνο το ζάρι κάτω απ’ το τραπέζι

θα σκύψω να το βρω πριν το βάλει στο στόμα της

κουτί παραλληλόγραμμο τα σπίρτα έχουν τελειώσει

θα βάλουμε στραγάλια να παίζεις μουσική

και το αλάτι κύλινδρος με κλειστό καπάκι πάντα

μην κυλίσει η θάλασσα στο πάτωμα.

 

Αδίκως βασανίζομαι:

δεν βλέπει τίποτα

όταν έχει γωνίες.

Όλη μέρα μια μπάλα κυνηγά

μια μπάλα που περνά

και σέρνει τραβά τα μάτια της

μακριά μέχρι όλα τα καλοκαίρια της ζωής της.

 

Στρογγυλό κύκλος

ο ήλιος

το μήλο

η μπάλα η μπάλα

οι πέτρες στη γλάστρα

το σαλιγκάρι στα μαλλιά μου

μια σταγόνα κρασί

στο λαρύγγι του κόσμου

ένας κόκκος νερό

στης ερήμου τα νώτα

στρογγυλό κύκλος

το ζεστό μας μπουμπούκι

το ζουμί των χειλιών μας

που ανοίγουν στον ύπνο

το γρασίδι που φούσκωσε

όταν κουρνιάσαν γατάκια

στα αυτιά και στις ρίζες του

στρογγυλό κύκλος

οι αγκαλιές μας

οι αγκαλιές μας…

 

 

Geometria

 

Volevo farle sapere gli schemi:

cubo quadrato il dado sotto il tavolo

mi piegherò a trovarlo prima che lei lo metta in bocca

scatola rettangolare i fiammiferi sono finiti

metteremo dei ceci tostati per farti suonare musica

e il sale cilindro con il coperchio sempre chiuso

perchè non rotoli sul pavimento il mare.

 

Invano mi tormento:

non vede niente

quando ci sono degli angoli.

Per tutto il giorno insegue una palla

una palla che passa

e trascina tira i suoi occhi

lontano fino a tutte le estati della sua vita.

 

Cerchio rotondo

il sole

la mela

la palla la palla

le pietre nel vaso da fiori

la lumaca nei miei capelli

una goccia di vino

nella gola del mondo

un grano d’ acqua

alla schiena del deserto

cerchio rotondo

il nostro caldo boccio

il sugo delle nostre labbra

che si aprono nel sonno

l’erba gonfiata

quando sono appollaiati dei gattini

alle orecchie e alle sue radici

rotondo ciclo

i nostri abbracci

i nostri abbracci…

 

Διαβάστε περισσότερα

                

 

 

BRUXIST*

 

When your body was athirst

to know where it belonged

you should have come to me.

Before you knew me you knew

that on your body I’d find

others’ touches.

How could you believe

that your infidelity

would not affect me?

You didn’t know where I was

you’ll say

didn’t even know if I existed.

It doesn’t matter.

Before you knew me you knew

that on your body I’d find

others’ touches

if I exist

if every night

I chatter in my dreams

that hungered I love you

on my stolen side.

 

*Bruxism: The unconscious gritting or grinding of teeth in situations of stress

or during sleep.

Διαβάστε περισσότερα

 

 

 

 

Για το ανθρώπινο γένος θα έρθει  μια μέρα

Που σαν δεντρί ματαιότητας  θα το κυριεύσει η ξέρα.

 

Κι ο   γέρο ήλιος  στην απλωσιά  τ’ ουρανού

Κάρβουνο άχρηστο θα γίνει σβησμένου πυρσού.

 

Θα ‘ρθει μια μέρα που του κόσμου η παγωνιά

Σιγή  του πένθους θα γίνει   πολύ βαθιά :

 

Ίσκιος  βαρύτατος   στον πλανήτη θα πέσει

Κι  η Άνοιξη ποτέ πια δεν θα επιστρέψει ∙

 

Σαν μάτι  τυφλό η γη πεθαμένη,

Θα συνεχίσει να γυρνά συνεχώς ταραγμένη,

 

Αλλά μέσα  στο έρεβος, στα τυφλά, μοναχή της

Δίχως «αχ» και τραγούδια, δίχως την προσευχή της.

 

Μόνη με όλα τα όντα της τ’ αγαπημένα

Κουρασμένα  στον κόρφο της και κοιμισμένα.

 

(Μάνα  που  κινείται  ακόμη και με τα πικρά τα  φαρμάκια της

Που   αφήνουν στο  στήθος της  τα πεθαμένα παιδάκια της)

 

Τίποτα όρθιο… Πολιτείες ερείπια,  διαλυμένες

Θ’ ανέχεται πάνω στις πλάτες της τις τσακισμένες

 

Απ’ τα μεγάλα τα ύψη,  κατάμαυρη, το βουνό

Θα την  θωρεί  με το βλέμμα του το φθονερό

 

Ίσως κι η θάλασσα άλλο δεν θα ‘ναι από ‘να σκληρό

Κομμάτι πάγου, μέσα  και  έξω   εντελώς σκοτεινό.

Διαβάστε περισσότερα