«Not Ideas about the Thing but the Thing Itself»

At the earliest ending of winter,

In March, a scrawny cry from outside

Seemed like a sound in his mind.

He knew that he heard it,

A bird’s cry, at daylight or before,

In the early March wind.

The sun was rising at six,

No longer a battered panache above snow . . .

It would have been outside.

It was not from the vast ventriloquism

Of sleep’s faded papier-mâché . . .

The sun was coming from outside.

That scrawny cry − it was

A chorister whose c preceded the choir.

It was part of the colossal sun,

Surrounded by its choral rings,

Still far away. It was like

A new knowledge of reality.

*

«Όχι ιδέες για το πράγμα αλλά το πράγμα καθ’ εαυτό»

Στο πρώιμο τέλος του χειμώνα,

Μάρτιο μήνα, μια ισχνή φωνή από έξω

Έμοιαζε με ήχο μες στο νου του.

Γνώριζε πως την άκουσε,

Ένα κρώξιμο πουλιού, την αυγή ή πριν,

Στον πρώιμο άνεμο του Μαρτιού.

Ο ήλιος ανέτειλε στις έξι,

Όχι πια ως ένα κακοποιημένο καμάρι πάνω απ’ το χιόνι …

Θα έπρεπε να ήταν απ’ έξω.

Δεν ήταν από την αχανή εγγαστριμυθία

Του ξεθωριασμένου από τον ύπνο χαρτοπολτού …

Ο ήλιος ερχόταν από έξω.

Εκείνη η ισχνή φωνή – Ήταν

Ένας χορωδός του οποίου το ντο προπορεύονταν της χορωδίας.

Ήταν μέρος του κολοσσιαίου ήλιου,

Περικυκλωμένου από χορωδιακούς δακτυλίους,

Ακόμη αρκετά μακριά. Ήταν σαν

Μια καινούργια γνώση της πραγματικότητας.

Ήταν πολύ αργά κι όλοι είχαν φύγει απ’ το καφέ εκτός από έναν γέρο που καθόταν στις σκιές των φύλλων του δέντρου που έπεφταν μπροστά από την ηλεκτρική λάμπα. Κατά τη διάρκεια της μέρας ο δρόμος ήταν σκονισμένος, μα τη νύχτα η σκόνη βάρυνε από τη δροσιά και ο γέρος απολάμβανε να κάθεται μέχρι αργά επειδή ήταν κουφός και τώρα τη νύχτα ήταν ήσυχα κι αυτός ένιωθε τη διαφορά. Οι δύο σερβιτόροι μες στο καφέ γνώριζαν ότι ο γέρος είχε ψιλομεθύσει και, ενώ ήταν καλός πελάτης, ήξεραν πως αν μεθύσει περισσότερο θα φύγει χωρίς να πληρώσει, οπότε τον παρακολουθούσαν από κοντά.

Για μια φορά ακόμη έφευγαν πάνω από το χωράφι του αγγίζοντας τη νύχτα

Ο ουρανός ήταν σκοτεινός. Ο άνεμος έφευγε. Το στάρι άνθιζε παντού και μακριά.

Στο τελευταίο φως έφευγαν κι εκείνοι λυγισμένοι από το βάρος της σιωπής

Ενας ξένος άντρας προχωρούσε μαζί τους. Δεν τον ήξεραν.

Ηταν λυπημένοι γιατί είχε πεθάνει ο Ιησούς.

Ομως ένας τους είπε ξαφνικά: Είναι περίεργο.

Πέθανε για τον εαυτό του. Και πέθανε δίχως νόημα και όφελος.

Ετσι δεν θέλω πια κι εγώ να ζω: έτσι που είμαι μοναχός

Και ένας άλλος έλεγε: μάλλον δεν θάξερε πόσο μας ωφελούσε

Ενας τρίτος έλεγε: Δεν πιστεύω πως θα ξαναρθεί.

Προχωρούσαν λυγισμένοι και βαριά στο λιγοστό το φως

Ενας ξένος προχωρούσε μαζί τους. Δεν τον ήξεραν.

Και ένας τους κοίταξε πάνω από τον κάμπο του σταριού και ένιωσε τα μάτια του να καίνε

Και μίλησε: πως υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να πεθάνουν για ανθρώπους

Και αισθάνθηκε μέσα του έκπληξη (καθώς κυλούσαν τα λόγια):

Και πως υπάρχουν πράγματα για τα οποία μπορεί κανείς να πεθάνει

Πράγματα που ο καθένας τάχει, και δεν τα έχει

Γιατί δεν το ξέρει. –Αυτά έλεγε μέσα στο ύστερο φως.

Arnissas Säugling Tochter eines Widerstandkämpfers

Vermisstes Kleinkind in Prags Internat

Schülerin in Belogiannis Dorf

Pubertärer Flüchtling in Italien

Illegale Immigrantin in einem Konzentrationslager in Rom

Heimatlos ohne Staatsangehörigkeit in Malmö

Weltbürgerin nun in Stockholm

Ein Leben siebenmal zerschnitten

Scherben eines matten Spiegels

Sieben zertrümmerte Gesichtsfassaden

Mit so vielen matten Bruchstücken

kurz und klein geschlagen

wo ist das Licht wo

binde deinen Zopf mit Sonnenstrahlen

Spiegel Widerspiegelungen

Glanz Beleuchtungen

verlorene Angelegenheit

Μικρή περιπλάνηση

[KleineWanderung]

Σήμερα περπάτησα στα βουνά. Ο καιρός ήταν υγρός, η περιοχή όλη γκρίζα. Μα ο δρόμος ήτανε μαλακός και κατά τόπους πολύ καθαρός. Στην αρχή φόραγα το πανωφόρι μου∙ σύντομα όμως το ’βγαλα, το δίπλωσα και το έβαλα πάνω στον ώμο. Το ζωηρό περπάτημα στον υπέροχο δρόμο μού πρόσφερε όλο και μεγαλύτερην απόλαυση∙ τη μια ανηφόριζε και, παρακάτω, κατηφόριζε απότομα. Τα βουνά ήσαν πελώρια – μοιάζαν να φέρνουνε γύρο. Ολάκερος ο βουνόκοσμος μου φαινότανε σαν ένα τεράστιο θέατρο. Θαυμαστά φώλιαζε ο δρόμος μες στις βουνοπλαγιές. Έπειτα κατέβηκα σ’ ένα βαθύ φαράγγι, στα πόδια μου βρυχιόταν ένα ποτάμι∙ το τρένο, μεγαλόπρεπο, με προσπέρασε με μεγαλόπρεπο λευκόκαπνό. Σαν ακύμαντο, λευκό ρυάκι περνούσε ο δρόμος μεσ’ απ’ τον γκρεμνό, κι όπως προχώραγα μου φαινότανε σα να στρίβει και να κουλουριάζεται η στενή κοιλάδα γύρω απ’ τον ίδιο της τον εαυτό. Σύννεφα γκρίζα κάθονταν στα βουνά, σα να ξεκουράζονταν εκεί απάνω. Βρέθηκε μπρος μου ένα νεαρό εργατόπαιδο με σακίδιο στην πλάτη∙ με ρώτησε αν είχα ιδεί άλλα δυο παιδόπουλα. Όχι, είπα. Αν έρχομαι από μακριά; Ναι, είπα, και συνέχισα το δρόμο μου. Όχι πολύ αργότερα, είδα κι άκουσα δυο μικρούς περιπατητές να ’ρχονται κατά δώθε παίζοντας μουσική. Ένα χωριουδάκι ήταν εξαιρετικά όμορφο, με χαμηλά σπίτια πυκνοχτισμένα κάτω απ’ τις λευκές πλαγιές του βράχου. Συνάντησα μερικά κάρα, τίποτ’ άλλο, κι είδα και κανά δυο παιδιά στον επαρχιακό δρομάκο. Δε χρειάζεται να δει κανείς και τίποτα εξαιρετικό. Ήδη βλέπει τόσα πολλά…