Στον ίδιο βαθμό που η ψυχή μας έχει φτιαχτεί αισθαντική, σ’ ίδιο βαθμό κι η Πολιτεία του Θεού είναι ταγμένη σ’ Αυτόν από τότε που δεν υπήρχε αρχή.

                                                                                    Juliana of Norwich

Ι

Του κορακιού τα μάτια και το μάτι της κάμερας ανοίγουν

Στον κόσμο του Ομήρου, όχι στον δικό μας. Πρώτα και τελευταία

Μεγαλώνουν την γης, την δεκτική

Μητέρα θεών κι ανθρώπων× αν προσέχουν τους μεν ή τους δε

Είναι μόνο περνώντας: οι θεοί κάθονται φρόνιμα, οι άνθρωποι πεθαίνουν,

Αμφότεροι νιώθουν με τον δικό τους μικροπρεπή τρόπο, αλλά Αυτή

Μήτε κάνει τίποτε μήτε νοιάζεται,

Μονάχα αυτή είναι αληθινά παρούσα.

Το κοράκι επί της καμινάδας του κρεματόριου

Κι η κάμερα αλητεύοντας στη μάχη

Καταγράφουν ένα χώρο που ο χρόνος δεν έχει θέση.

Στα δεξιά ένα χωριό καίγεται, σ΄ ένα κεφαλοχώρι στ΄ αριστερά

Οι στρατιώτες πυροβολούν, ο δήμαρχος μπήγει τα κλάματα,

Οι αιχμάλωτοι οδηγούνται μακριά, ενώ σ΄ απόσταση ικανή

Βυθίζεται ένα πετρελαιοφόρο σε μια θάλασσα ανυπόμονη.

Έτσι συμβαίνουν τα πράματα× εις τους αιώνας των αιώνων

Άνθη δαμασκηνιάς πέφτουν πάνω στους νεκρούς, ο βρυχηθμός του καταρράκτη καλύπτει

Κραυγές μαστιγωμένων και στεναγμούς ερωτευμένων

Φυλακές του Μπρίξτον, 1918

[Brixton Jail, 1918]

Επιστολή του Μπέρτραντ Ράσελ

Σύντροφε αγαπημένε,

`

«H λέξη αγνωστικιστής έχει δύσκολη ορθογραφία»,

αναστέναξε ο φύλακας και το ’γραψε

κι είπε ότι θα καταλάβω, μόλις κλειδωθώ μες στο κελί,

πως όλοι οι θεοί είναι Ένας, δίχως αμφιβολία∙

διόλου περίεργο αν το ποταπό μου αδίκημα

απηχεί κάπως την επί του όρους Ομιλία,

αφού το Λόγο αψηφά, την κοινή λογική εξαπατά

με το να λέει πως υπάρχει κι άλλος τρόπος να μετράς∙

`

παράξενο αλήθεια, σ’ αντίθεση με τ’ οργίλο πλήθος

και τις προσευχές του, μετά τη μάχη

πιστεύω πως τα εκατομμύρια των σαβανωμένων

μετράνε μονάχα αν έναν-έναν τους καταγράψεις:

τα μόνα μαθηματικά που ταιριάζουν στους Πολέμους

κέρδος δε γνωρίζουν∙ μονάχα ζημιά,

Με αδελφικούς χαιρετισμούς.

laissez passer

ζητούν ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων

εγώ όμως οραματίζομαι

μια γραμματική στην οποία

τα κεφαλαία θα ταξιδεύουν

ελεύθερα

πέρα από τις τελείες

θα διακινούνται ελεύθερα

από ποιητές

και θα μοιράζονται

ανάλογα με τις ανάγκες

σε όλες τις λέξεις

ως δίχτυ αλληλεγγύης

στα ενδεή πεζά

`

*

laissez passer

man verlangt freien Kapitalverkehr

ich aber träume

von einer Grammatik wo

die Großbuchstaben verreisen

unbehindert

weit weg von den Punkten

werden frei vermittelt

von Dichtern

und aufgeteilt

je nach Bedürfnis

unter allen Wörtern

als ein Solidaritätsnetz

bei bedauerlichen Prosastücken

Σήμερα συμπληρώνονται 11 χρόνια από το θάνατο της Alda Merini

Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω

Μ’ αρέσει το ρήμα νιώθω…

Νιώθω τον φλοίσβο της θάλασσας,

νιώθω τη μυρωδιά της.

Νιώθω τον αχό της βροχής

που σου βρέχει τα χείλη,

νιώθω την πένα

που χαράζει συναισθήματα

σ’ έν’ άσπρο φύλλο.

Νιώθω τη μυρωδιά εκείνου που αγαπάς,

νιώθω τη φωνή του

και το νιώθω με την καρδιά.

Νιώθω είναι το ρήμα

των συγκινήσεων,

που λικνίζεται πάνω στη ράχη

του κόσμου

και νιώθεται…