`

LESSON

For ten years the Achaeans
stormed Troy —
as spermatozoa storm an ovum
as souls storm the sun
and bats the moon — as
for ten years the Achaeans
stormed Troy.

And on the tenth, the lucky
leap year
that wretched wooden horse
forced its way in like a penis
and the Achaeans conquered Troy.

So what?

BILIETO (Iraklion), Nos. 7-8, July 2005 – June 2006.

`

*

CIRCE

She reckoned it would do her good to get out. So she opened the fridge
unhooked her flesh, put in on
glanced at herself in the moon
hanging by the mouth of the cave
and proceeded downhill.
— Where is she going?
— She’s coming to throw acorns at you, mates!

BILIETO (Iraklion), Nos. 7-8, July 2005 – June 2006.

`

Το κορίτσι/ η κραυγή

Στην ακτή είναι ένα κορίτσι. Το κορίτσι έχει μια οικογένεια.
Και η οικογένεια ένα σπίτι. Το σπίτι έχει δύο παράθυρα και μια πόρτα…
Και στη θάλασσα ένα θωρηκτό διασκεδάζει
κυνηγώντας τους πεζούς στην ακτή:
τέσσερις, πέντε, επτά
πέφτουν στην άμμο, και το κορίτσι γλιτώνει για λίγο
γιατί ένα χέρι από ομίχλη
κάποιο χέρι θεϊκό τη βοήθησε, φώναξε: Πατέρα,
Πατέρα! Σήκω να φύγουμε, η θάλασσα δεν είναι για ανθρώπους σαν κι εμάς!
Δεν απαντά ο πατέρας της, πεσμένος πάνω στη σκιά του
στο ξέσπασμα της απουσίας

Αίμα στις φοινικιές, αίμα στα σύννεφα

Η φωνή την παίρνει και τη σηκώνει ψηλότερα και μακρύτερα από
την ακτή. Ουρλιάζει στην ερημική νύχτα,
ο αντίλαλος δεν έχει αντίλαλο.
Κι έτσι γίνεται η αιώνια κραυγή σε κάποια έκτακτη είδηση,
που δεν ήταν πια έκτακτη είδηση
όταν
τα αεροπλάνα γύρισαν για να βομβαρδίσουν ένα σπίτι με δύο παράθυρα και μια πόρτα.

THE BAND

The band marched along the provincial esplanade,
sounding martial airs. A boy of fourteen,
in a wide hat and the proper uniform,
playing the trombone, didn’t notice the turning ahead.

When the band wheeled, the boy continued on
with his wide hat and trombone.

PACIFIC QUARTERLY MOANA (N.Z.), Vol. 5, No. 3, July 1980. Greek and Turkish Poets of Today.
BILIETO (Iraklion), No. 6, 2005.

`

*

MEMORY AGES

I thirst like a parched river.

Your hands, solid stones,
block the riverbed.
A wind, I try prying them with jokes,
now devious, now reckless like a river.

You laugh. Your laughter: two glasses smashing on a desolate shore.
Then you get cross. A shot across the meadows.
Your voice breaks harshly.

If I had died, you wouldn’t have met me.

If you hadn’t left your matches that day
at the station or on the train, you wouldn’t have met me.

Well, had you not left our house
for good that night,
having slipped on your dress, without underwear,
I wouldn’t be a wind now raging with envy.

That’s the way men are:
some mountains, some knives.

And everything ends here,
and here the unforeseen will happen.

Between a final cigarette and night
memory ages,
the voice of a friend fades out
and misunderstanding ceases.

PACIFIC QUARTERLY MOANA (N.Z.), Vol. 5, No. 3, July 1980.

`

Κρυφτό

Κάποιος κρύβεται από κάποιον
Του κρύβεται κάτω απ΄ τη γλώσσα
Αυτός κάτω απ΄ τη γη τον ψάχνει.

Του κρύβεται στο κούτελο
Αυτός στον ουρανό τον ψάχνει

Του κρύβεται στη λησμονιά
Αυτός τον ψάχνει στο χορτάρι

Το ψάχνει τον ψάχνει
Και πού δεν τον ψάχνει
Και με το ψάξε χάνει τον εαυτό του

`
*
Του σπόρου

Κάποιος σπέρνει κάποιον
Τον σπέρνει στο κεφάλι του
Γερά το χώμα πατικώνει

Παραφυλάει τον σπόρο να φυτρώσει

Του αδειάζει ο σπόρος το κεφάλι
Το κάνει ποντικότρυπα
Τρώνει τον σπόρο οι ποντικοί

Μένουν νεκροί στον τόπο

Στ’ άδειο κεφάλι την αράζει ο αέρας
Και παρδαλά αερόπουλα γεννοβολάει

`
«Η μάρτυρας» από το ποίημα της Ευτυχίας Παναγιώτου Μ «Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια», στο βιβλίο «Χορευτές», Κέδρος, 2014, Στίχοι-απαγγελία: Ευτυχία Παναγιώτου, Μουσική: Άλκης Μπλουκίδης, Μίξη ήχου: Nobile Sound , ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

cutting the hand means hospital

in my book i draw a triangle.
on the upper corner: god; on the left one: my cat;
on the right: the pencil.
it’s a magical triangle
because
in one of my memory’s elongations
undesirable
the lines unbend and slacken and move to and fro
and god becomes a black priestess, my cat a panther,
my pencil a fountain pen.

the ravenous panther desires the priestess.
the indelible fountain pen pays him off.
thus the edges disappear
and only the female
is saved
ignorant of power
winning a battle she was unaware of.

a white troupe was my lot.
perhaps a gift of necessity,
with its rod now obliging me to
act the part of a madwoman.
unrehearsed
i abandon myself in something that gallops i throw away my medicines i tear up my miraculous papers, you are a hideout  Grotta Azzura  and something like a line traces another crooked one, there’s something wrong with this shape a diabolic triangle  it cannot be drawn.