(φωτογραφία του Ηλία Προβόπουλου)

Ο Κώστας γύρισε από την επίσκεψη στο σπίτι του Ντίνου Χριστιανόπουλου και μας βρήκε σε ένα ταβερνείο που τρώγαμε όλοι μαζί: είχαμε ανέβει καμιά δεκαριά ποιητές να παρουσιάσουμε το πρώτο τεύχος του ΑΛΜΑΝΑΚ ΠΟΙΕΙΝ, την ετήσια έκδοση του ηλεκτρονικού «ποιείν» μαζί με τον Σπύρο Αραβανή και ένα γκρουπ στενών φίλων (Λειβαδάς, Πανταζής, κλπ), και μας ακολούθησε και ο Κώστας. «Σου το χρωστάω, Σωτήρη, που με έφερες στην Θεσσαλονίκη μετά από 25 ολόκληρα χρόνια»!
Κιμπάρης άνθρωπος ο Κώστας (ο γόης, όπως τον αποκαλούσα, με το γάμα κεφαλαίο), δεν έπαψε να με ευχαριστεί για τα επόμενα χρόνια: θέλεις για την παρότρυνσή μου να μεταφράσει τους Γάλλους στο «ποιείν» (που συγκέντρωσε μετά σε έναν καλαίσθητο τόμο: «Μεταφράσεις από τα Γαλλικά, εκδόσεις Ποιήματα των φίλων, 2013), θέλεις για την όμορφη παρέα σε κουτουκάκια, παρουσιάσεις και πάρτι στον Β΄όροφο, εκεί στη Νέα Σμύρνη από τα οποία δεν παρέλειπε ποτέ να έρθει με το μπουζούκι του… Κιμπάρης άνθρωπος ο Κώστας, να βγάζει όμορφα «βιβλιαράκια» φίλων με προσωπικό μόχθο και καμία απολύτως αμοιβή. Κιμπάρης απέναντι στα κορίτσια, να τα χαρίζει βιβλία που ως δια μαγείας έβγαζε από την τσάντα του.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΝ

Το κατεπείγον επιθυμώ να σου εκθέσω,

ετούτο το άξαφνο λαμπύρισμα της συνείδησης

την ώρα που η ανάμνησή σου

χτυπάει τα φτερά της και χαροπαλεύει.

Αντ’ εσού θυμάμαι άλλα ανθρώπινα πλεούμενα

κάποια φτιαγμένα από ξύλο,

άλλα από fibre glass και κάτι λίγα ( των ωκεανών)

από σίδηρο.

Κανένα όμως δεν με ταξιδεύει πιά

μόνο η πιρόγα μου πλέει

μέσα στα χαλάσματα

της επικοινωνίας με το είδος μου..

Έτσι λοιπόν,

το κατεπείγον επιθυμώ να σου εκθέσω

αυτή την παραζάλη της διαρκούς πληρωμής

για λίγη συνεύρεση με το οικείο.

Ατέλειωτη η οφειλή του αόρατου χρέους,

δυσβάσταχτος ο ήχος των κουπιών

πλάφ – πλάφ μέσα σε τούτη τη θάλασσα

του αιώνα,

σχίζει τη θύμηση σου στα δύο – στα τέσσερα

μιά διαρκής διαίρεση ….σε κομμάτια

μήπως και κάποιο με αφουγκραστεί.

Στο κατεπείγον που σου εκθέτω

δεν αναμένω απάντηση.

Είναι για αυστηρώς προσωπική χρήση!
`

ΠΕΡΙΓΥΡΟΣ

Η   ώρα  κέρινο  ομοίωμα επιταφίου
λιώνει
Κάποιος είναι σκεπασμένος με λουλούδια
νεκρός.
Πρασινο μαντήλι στο  κεφάλι
σκεπάζει τη σχισμή που αποδομεί
                        το έσχατο όνειρο
νέφος θανάτου αραχνούφαντο.
  
ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Το πεπρωμένο μου
είναι ένα μαύρο
συκώτι γεμάτο
στάχτες
Κάπου-κάπου  μεταμορφώνεται
το χειμώνα κυκλάμινο
το καλοκαίρι τριαντάφυλλο
Το πεπρωμένο μου
είναι κατάστιχτο
από τις εμμονές μου.

ΑΣΑΝΣΕΡ ΚΑΤΟΠΙΝ ΑΙΤΗΣΗΣ

Οι υπόνομοι σου επιτρέπουν
να δεις το κενό
μα δεν σε αφήνουν
να πέσεις
ο καπιταλισμός σου επιτρέπει
να πέσεις
μα δεν σε αφήνει
να δεις το κενό
όλοι έχουμε ίσες ευκαιρίες
στην πτώση
μα άνισες στον πνιγμό
που και που αναβλύζουν
από το υπέδαφος
ρομαντικά
άσματα
πνιγμένων

ΒΟΡΕΙΟΑΤΛΑΝΤΙΚΑ ΤΟΥ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ή ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΠΟΥ ΕΙΔΑ

Είχαν εφεύρει τότε
μια άνοιξη παλιά σχεδόν αρχαία
και ερχόταν πλήθος από το μέλλον
οι ειδικοί
οι εμπειρογνώμονες
οι χειρούργοι αρχαίων εγκλημάτων

έφτυναν ιδρώτα
έβαζαν επιδέσμους στα αγάλματα

έτσι επουλώνονται
έλεγαν
οι πληγές της ιστορίας

Βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2008. Μαζί με τον καλό φίλο μου Δαυίδ και την τότε κοπέλα μου Ηλιάννα, έχουμε βγει να γιορτάσουμε το όνομά μου στο ροκ στέκι της πόλης, Wild Rose, ανυποψίαστος ακόμα για το τι με περίμενε. Μουσική από τα παλιά πυροβολεί ανελέητα την καρδιά μου, σε μια συγχορδία από σφηνάκια και κίτρινη τεκίλα. Ο χαμηλός φωτισμός δένει ιδανικά με το επόμενο κομμάτι,τον Μεξικάνο από τους Babe Ruth που σε μια διασκευή από γουέστερν κάνουν την ατμόσφαιρα τόσο σκοτεινή όσο η πύλη της Κόλασης που θα ανοίξει σε λίγη ώρα στην χώρα. Λίγο μετά τις 3 φεύγουμε για το σπίτι μου, με encore το Μανιφέστο από τα Μωρά στην Φωτιά, τραγουδώντας δυνατά στα σοκάκια της πόλης: ”Ταξιδεύουμε για νέα εποχή,ταραταρα,και θα ψάχνουμε για πάντα,κάτι που δεν βρίσκεται ποτέ!”
Στο σπίτι βάζω στο pc, τα κλασικά κομμάτια που αρέσουν στους δύο μας, μπαλάντες των 80’ς, από Foreigner, κλπ. Στη μία το μεσημέρι σηκωνόμαστε, η Ηλιάννα έπιανε δουλειά σε λίγη ώρα στο Πανεπιστημιακό. Πηγαίνω στον φούρνο της γειτονιάς, παίρνω δύο σοκολατένια κρουασάν και 2 τυρόπιτες για να φάμε. Περίεργη ατμόσφαιρα. Ένας ήλιος απειλητικός και ο δρόμος γεμάτος μπάτσους ακόμα πιο απειλητικούς. Γυρίζω σπίτι, της λέω γέμισε ο δρόμος αστυνομία, ναι μου λέει, σκοτώσαν χτες το βράδυ ένα νέο παιδί στα Εξάρχεια. Έγινε χαμός στην Αθήνα. Σοκαρισμένος από την είδηση, δεν της λέω τίποτα και αφού κολατσίσαμε λίγο την πήγα μέχρι την στάση του λεωφορείου. Θα τα πούμε αύριο, μου λέει, πέρασα υπέροχα.