REUTERS / MASSIMO PINCA 

Εχάθηκαν οι πόλεις,

Εχάθηκαν  τα δάση,

κ’ η θάλασσα κοιμάται

και τα βουνά· και ο θόρυβος

             παύει των ζώντων.

                    Ανδρέας Κάλβος

Χειμώνας του ΄20 καταραμένος

Κανείς εδώ δεν δρέπει δάφνες

Όλα γίνονται κρέας

για την Θεία Πρόνοια

ο άγιος και η ζητιάνα

οι Επτά Πράξεις του Ελέους

οι μανάβηδες

οι πλύστρες, οι ζωέμποροι

το Δωμάτιο αγκαλιάς

στο γηροκομείο Domenico Sartor

Περιφέρεια Κυκλικού Θανάτου

Μπορινάζ, Έττεν, Χάγη, Νιουένεν

Παρίσι, Αρλ

Σαιν Ρεμύ, Ωβέρ

μια κορώνα το κρανίο

Κάτω από τους τροχούς του Γιαγκανάθα**

ποιός σέρνεται με την λύρα στον ώμο

ποιός κρούει τη σιωπή;

Κι ένα πουλάκι κελαηδεί

Αντίο, δαμασμένε κόσμε…

Αναπνέοντας ελευθερία ριψοκίνδυνη

είμαστε οι τελευταίες εξεγέρσεις των κυττάρων

στα ενωμένα νεκροταφεία του ανθρώπου.

23/11/2020

*Στίχος της Όλγας Μπέργκολτς, Τo Ερμιτάζ στην πολιορκία τoυ Λένινγκραντ, Ολυμπία Σελέκου, Ο Πολίτης ,Τεύχος 148 (10/2006)

**Κάτω από τους τροχούς του Γιαγκανάθα, Τζάκομο Τζοϊς, James Joyce, μετ. Αρης Μαραγκόπουλος, εκδ. Τόπος, 2018

Mary Newcomb (1922–2008)

Να λησονήσεις τον κόσμο, να λησμονήσεις λένε

λογής – λογής μαυροπούλια

μαζώχτηκαν στο αγκαθωτό συρματόπλεγμα του συνόρου,

να λησμονήσεις, όλους τους κακοθάνατους,

εκείνους που τους θέρισαν τα βόλια εδώ,

τους έκλαψαν οι ράχες στο Γράμμο και στη Μουργκάνα

και τους θαλασσοπνιγμένους ν’ αστοχήσεις, ακούς;

Πάνε αυτοί διάβηκαν.

Κι αυτούς που τους κατάπιαν τα ρέματα στο έβγα του χειμώνα

και τους φαρμακωμένους στο έμπα του καλοκαιριού

κι όσους ένιωσαν το μαχαίρι στο λαιμό,

για το χατίρι τους έβαψε η παπαρούνα τον κάμπο κόκκινο.

Μυρίζει παραπόνεση ο αέρας στη Βελούνα,

στο Σμόλικα και στη Χιονίστρα κανακεύουν σερπετά,

να λησμονήσεις τον κόσμο λένε τα πουλιά, λαλιά ανθρώπινη΄

κι εκείνους που τους έκλαψαν, όλους,

τώρα σημαδεύει τα νηστεμένα χείλη η ζωή, προλαβαίνεις,

ένας κοκκινολαίμης στο φράχτη

ο σταχτωμένος χρόνος στο κλειδωμένο συρτάρι

το τσίπουρο σε Γιαννιώτικο ασημένιο παγούρι.

ΕΚΤΟΣ ΙΣΤΟΥ

Εσύ που θέλησες να ζεις εκτός ιστού,

κι’ από της πόλης μακρυά τις λεωφόρους,

μη φοβηθείς αγριεμένους σταυροφόρους

που σε καλούν πίσω στο ποίμνιο του Χριστού.

Κι αν ακουστούνε θίασοι και μουσικές,

προσκάλεσέ τους την παράσταση να δώσουν,

επιθυμίες, δεν πειράζει, ας ενδώσουν

σε ηδονές και απολαύσεις μυστικές.

Βρήκες το νόημα του δίσκου της Φαιστού

και της ζωής, μες της Φοινίκης τα εμπορεία,

του Οδυσσέα ξαναγράφεις την πορεία,

εσύ που θέλησες να ζεις εκτός ιστού.

[περιπλάνηση ύδατος]

«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
καθώς τα χείλη μας θα ενώνονται
και τα βλέμματά μας θα συναντιούνται
μέσα από δακρυσμένα μάτια
που ερωτεύονται για πρώτη φορά έναν καθρέφτη

«Έι, ομορφούλα…», θα μου πεις
«δεν φαντάζεσαι πόσο…»
καθώς θα γεύεται ο ένας τα δάκρυα του άλλου
και τα δάκρυα θα γίνονται
λίμνες ποτάμια θάλασσες ωκεανοί
ενώ εσύ θα βυθίζεσαι μέσα μου

«Έι…», θα μου πεις
«υπάρχουμε κι αλλού»
κι εγώ θα ξέρω
πως μέσα σε ένα φιλί σου έζησα για μια αιωνιότητα
και από τα πύρινα ύδατα
δημιουργήσαμε ξανά ζωή

[Σαν παιδί]

Μέσα μου συντελείται σύγκρουση
αγάπης και πόνου·
Έχασα το μάτι μου στο πλήθος,
Καθώς την νιότη μου έκαιγα χορεύοντας.
«Έλα μαζί μου», είπες,
«θα σου δείξω τι αληθινά σημαίνει “Φως”».
Κι εγώ χαμογέλασα
και σου άπλωσα το χέρι μου δειλά,
σαν παιδί που βαδίζει πρώτη φορά στα δυο του πόδια
και νοιώθει φόβο και χαρά μαζί.