Δυϊκός αριθμός

I
Οθόνες αφής

Είμαι ή πληκτρολογούμαι;

II
Μηχανές αναζήτησης

( Δυοῖν )

Εγώ σ’ εμένα

και τα πολλαπλάσια μου σ’ αυτές.

Θυσία

Γιέ μου, ψυχή της ψυχής μου
Γιέ μου, ζωή της ζωής μου
Τον άνεμο έχω παρακαλέσει
Γοργά τις θάλασσες να διαβεί
Στης άσπλαχνης ξενιτιάς τα μέρη
Το δάκρυ μου βάλσαμο να φέρει
Με ‘κείνο το καμένο σ0υ κορμί να δροσιστεί
Με ‘κείνο η πονεμένη σου ψυχή ν’ αναπαυθεί
Τα χέρια σου δεν ήταν μονάχα χέρια για δουλειά
Πιότερο απ’ όλα του κόσμου μας η ζεστή αγκαλιά
Έ άρχοντα της ξενιτιάς
Τη τιμή τους γιατί δε λογάς
Μη δε είναι ‘κείνα που ζυμώνουν τη μπουκιά σου
Μη δε είναι ‘κείνα που μεθούν τη χαρά σου
Κείνα π’ αρμέγουν το βύζαγμά σου
Κείνα π’ ανθοφορούν το τραπέζωμά σου
Κείνα που νανουρίζουν τα μωρά σου
Κείνα που περπατούν τα γηρατειά σου
Κείνα που λαμπρύνουν την ακράτεια σου
Γιατί δολοφονημένα πίσω τα γυρίζεις
Κόπιασε τα ορφανά στα μάτια να αντικρίσεις

στὴν κόρη μου
Μαλένα

Ἀπὸ τὰ δαχτυλάκια σου
νήματα δέκα ξεκινοῦν
κι’ ὅλος ὁ κόσμος γίνεται
μιὰ ζῶσα μαριονέττα

*

Κοιμᾶσαι
Τὰ παιδικά σου βλέφαρα
σκεπάζουνε τὸ φῶς
νὰ νεωθῇ ξανὰ ἡ αὐγή
σπίθα τῆς ἄλλης μέρας

*

Ὁ κόσμος πνίγηκε
αὐτοστιγμεί
στὸ πρῶτο σου δάκρυ

Με τη σκέψη του Νέστορα

το τραπέζι στρωμένο στη στενή κουζίνα
βλέπει στον ακάλυπτο
στα πιάτα μαυρομάτικα σαλάτα χόρτα
ταραμάς μουσακάς νηστίσιμος
στα ποτήρια σαββατιανό με λίγο σαμιώτικο
κάθομαι ηλιοκαμένος μες στα αγαπημένα μου λινά
φορώ έναν όμορφο παναμά κι ένα κομψό σεβαλιέ
δοκιμάζω λίγο από το ντιπ μελιτζάνας
ακολουθεί η βελουτέ με το καβούρι, τα κρουτόν
και το κυρίως σφυρίδα
πίνω το κρασί μου και αγναντεύω τον όρμο του Ναυαρίνου
σκέφτομαι
καθώς βάζω τα πιάτα στο πλυντήριο
ότι μάλλον θα αποδεχθώ τελικά
την πρόκλησή σου να παραβγούμε
το απόγευμα
από το Νιόκαστρο στη Σφακτηρία