Καρφίτσωσες το πάθος σου
στα ξαναμμένα ψαροκάικα της θύμησης.
Έγειρες να ξεκουραστείς,
σε πεθυμιές ανύποπτες ντόπιων κουρσάρων
που δεν έκαναν βήμα από το λιμάνι τους.
Με τι αντάλλαξες αλήθεια τη σιωπή σου;
“Με μία κανονική ζωή”, απάντησες.
Πίσω από τον ώμο σου,
γελούσαν ήδη οι ψευδομάρτυρες
που σύρθηκαν στα δικαστήρια του νου σου.
«Ερήμην σου»;
Σε πρόσταζαν ξανά να απολογηθείς.
Ακόνισες τα βέλη και τα λόγια,
μπερδεύτηκες με τα πλοκάμια και τα δίχτυα του ονείρου
«Ερήμην σου»;
Ακούστηκε πιο δυνατά η ερώτηση.
«Παρακαλώ, απαντήστε!»
Κατέθεσες λάφυρα
τις κοκαλιασμένες σου φτερούγες,
το λασπωμένο σου φόρεμα,
τα γδαρμένα σου γόνατα
Δεν σε πίστεψαν.
Δείλιασες, τα μαρτυρικά όχι κρέμονταν στο στόμα σου
Δεν θα είχε πισωγυρίσματα αυτή η απόφαση.
Ούρλιαξες:
«Ναι , ήμουν παρούσα κάθε αυγή που μαστίγωνα το εγώ μου
Κάθε δειλινό που γκρέμιζα από τα τείχη το όνομά μου
Να ξεχάσω, ν’ αφανίσω τα αποδεικτικά στοιχεία των επιλογών μου».
Αντίλαλος πληγωμένης ηχούς στο άδειο δωμάτιο η απολογία σου.
Αυτή στάθηκε η αβάσταχτη, η ταπεινωτική σου ετυμηγορία.

Σχέδιο, Μπάμπης Ζαφειράτος, 27.IV.2017 (Μολύβι, 29 χ 21 εκ.)

Ο διάβολος / Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Πόθε μου σκοτεινέ, κάνεις κομμάτια το καθρεφτάκι
που έχωσαν στα δόντια τ’ αγοριού
και κυκλωμένος τώρα από παντού,
βγάζει τη γλώσσα του, τη σελήνη.

Ότι αγαπώ η κατάρα το χτυπά
κι εγώ το πνίγω μέσα στη λεκάνη
και βγαίνει πάλι η γάτα η σύφιλη,
και κάνει βάρδια πάνω μου το βράδυ.

Η σάρκα του κελιού μου είναι από θάλασσα,
σ’ αυτήν ξεμολογιέμαι σαν σημάνει,
η ώρα για να βγω απ’ αυτή τη κόλαση
και ο δαίμονας που μου έσπειραν στη ράχη.

Τρελό περήφανο καλπάζει άτι.
Τρελό περήφανο καλπάζει άτι.
Πάνω στο νυφικό σας το κρεβάτι.

Το Διεθνές

Το Διεθνές
στο θέρος
διατηρεί
τον τοπικό του χαρακτήρα.
Λαίμαργα
τρώνε οι κοινοί θνητοί
το κλασικό
καϊμάκι παγωτό.
Ποντάρω
σε όσους
εντοπίσουν
μέσα στο πλήθος
τον τιτάνα Προμηθέα
να συλλογιέται
αφηρημένος
στο γωνιακό τραπέζι
αν άξιζε της μεταβίβασης
η φωτιά
η βάσανος της λογικής
ή μήπως τελικά
θα ήταν πιο σοφό
να πέσει με τα μούτρα
σε κάποιο ειδύλλιο σταθερό
που θα περιελάμβανε
αιώνιες θωπείες
σε θαλασσινές σπηλιές.

Ευχαριστούμε πολύ

όλους τους παλαιούς και νέους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους

οι οποίοι μας στήριξαν και μας στηρίζουν καθημερινα!

[….] Η ποίηση συνεχίζει νά πέφτει απο τους ουρανούς
μέσα στους ανοιχτούς ακόμα δρόμους μας.
Δεν έχουν ακόμα σηκώσει τα οδοφράγματα,
οι δρόμοι είναι ζωντανοί ακόμα, με πρόσωπα,
ωραίοι άντρες και γυναίκες ακόμα περπατάνε,
παντού χαριτωμένα πλάσματα, ακόμα,
στα μάτια ολονών το μυστικό ολονών
εκεί θαμμένο ακόμα,
του Ουίτμαν τ’ άγρια παιδιά εκεί κοιμούνται ακόμα,
Ξυπνήστε, περπατήστε στον καθαρό αέρα.

Lawrence Ferlinghetti

Τα καλοκαίρια

Τόσα φορεμένα καλοκαίρια
Κι όμως αλάργα απ’ την υφή τους
Τις ακριβές πνοές τους

Οι ήχοι μοναχά των φλοίσβων
Που απάγκιο βρήκαν στους κοχλίες
Γειτονεμένοι με της θάλασσας τις γεύσεις

Που ακόμα μες στο στόμα
Φουσκώνοντας ακόμα
Να πιάνομαι να γλιτώνω
Πιάνομαι να γλιτώ
Πιάνομαι να

Απ’ τους πνιγμούς που με βρίσκουν.