Λίβανος 2006

Δε γνωρίζω που θα βρω μια πεταλούδα
να ξαποστάσω πάνω στον άνεμό της.
Η πίκρα του παγωμένου βοριά
όπου και αν κοιτάξω.
Ορδές βάρβαρων ιδεών
σα να μας κοιτάει ο θάνατος με γλύκα.

Μόλις μια γιαγιά έτοιμη
να ξαποστάσει στο τέλος του Λιβάνου.
Και δακρύζει
στους κεραυνούς του πολέμου.
Λες η ιστορία των παιδιών
που δεν έζησαν να μη μας δίδαξε τίποτα.

Οι γενιές μετρούν με αγνωμοσύνη
την προίκα του μίσους που τους δόθηκε.
Για άλλη μια φορά
θα ματώσει η γη καρπούς.
Που δεν θα μπορέσουν
να αντικρύσουν τον ήλιο.
Ο Άνδρας και η Γυναίκα
θα αναμετρηθούν με την αγάπη τους.
Σπορά σε χέρσα γη.

Και εγώ εδώ με αυτές τις ευαισθησίες θανάτου
μετρώ την απουσία σου έρημος από παρόν και μέλλον.
Καπνίζοντας λέξεις για ελπίδα.

Και εσύ γλαυκό ξημέρωμα στέκεις όρθιο
μη λογίζοντας τον πόνο.
Όμοια νησί που στον αποχωρισμό
κουνάει τα αλμυρίκια του.
Και ο δρόμος μακρύς
η χαρά ιδωμένη με ιδρώτα, διψασμένο μεσημέρι καταμεσής του Αυγούστου.
Γιέ μου- δες πως ξημερώνει
ένας υάκινθος τον ήλιο.
Μη φοβάσαι η θάλασσα θα εκδικηθεί
για ότι της ανήκει.

«Η φθορά του χρόνου», ακρυλικό,Ειρήνη Πέννα

Ανατολικός άνεμος, εξόριστος,

με τη μάσκα του αθώου χτυπούσε τα γυμνά κλαδιά έξω

και την ψυχή της στο περιθώριο.

Ίδιος πάντα ο έρημος δρόμος

και ο τρόμος,

ρεμβάζοντας το γκρίζο

αφτέρουγες λέξεις, ανώνυμοι πόθοι,

χαμηλά το βλέμμα στο σκουριασμένο κλειδί

κιτρινισμένα φύλλα

οι γάτες στο παράθυρο, το πουκάμισο στα μανταλάκια,

ένα πιόνι πεσμένο στη σκακιέρα,

το φιλί, περνά φευγαλέα στα αζήτητα.

Εκείνο το απόγευμα απαιτητικό όσο ποτέ,στο ατελιέ,

η Ελένη παραδομένη σε οίστρο

ελπίζοντας να γλιτώσει από τον πρωτογονισμό

που ξυπνούσε η προδοσία,

ανακάλεσε στη μνήμη την παιδική ηλικία.

Το πατρικό της γιαγιάς με την όμπρα στους τοίχους,

φωτισμένο καράβι,

να πλέει φεγγάρι στα λιόδεντρα.

Στο χέρι, ένα ματσάκι γιασεμιά,

γύριζε τσαλακωμένες σελίδες της ζωής της

μα και πάλι,

στη συνομιλία με τη βροχή το πάθος κέρδιζε,

το πάθος.

Πώς να με βρεις

Γλυκοχαράματα, Σαββατοθαύματα και Κυριακής παιχνίδια.
Στον άσπρο ουρανό ανάβω κεραυνό,
Κορδέλες και στολίδια.

Πώς να με βρεις μες το νερό;
Ψαράκι έγινα χρυσό και σού μιλώ.

Γλυκοξημέρωμα, πρωτοφανέρωμα και άνοιξης τραγούδι.
Στην πέτρα την σκληρή χαράζω μιαν ευχή
Και βγαίνει ένα λουλούδι.

Πώς με δεις μέσα στο φως;
Πλανήτης έγινα σβηστός κι ακολουθώ.

Aπ’ τις ακτές των βλεφάρων σου αγναντεύω τον ορίζοντα.
Μεσ’ απ’ την κόρη του ματιού σου αναλύω την ψυχή σου:
πράσινη, κόκκινη, μαβιά
όλες οι εκδοχές σου είναι φως.

*****

Κόβω μια παπαρούνα απ’ το έδαφος.
Οι χυμοί της απλώνονται στο χέρι μου, κολλάει.
Ακουμπώ το στήθος σου και ορκίζομαι
στη ζωή του χαμένου λουλουδιού: τη ζωή μας.

****

Ρίχνω πάνω μου βενζίνη, ανάβω τσιγάρο.
Η βενζίνη καίγεται, το δέρμα μου όχι.
Άλλη ανάφλεξη δε χωρά
σε ό,τι φίλησαν τα χείλη σου.

#stopthewar(?)

Έσφαξα αρνιά και χοίρους πάνω σε βωμούς
έκοψα κεφάλια εισβολέων, γόρδιους δεσμούς
μπήχτηκα στα σπλάχνα γυναίκας ετοιμόγεννης
και στο χώμα μπήχτηκα της νέας γης
σημάδι της κατάκτησης, της αναπότρεπτης.

Έκοψα τα χέρια των εχθρών που πνίγονταν
και τ’ άπλωναν ν’ ανέβουνε στα πλοία
τα πόδια των φυγάδων που έτρεχαν για να σωθούν
χάραξα τα κορμιά των δεσμωτών
να γίνει η απόδρασή τους μαρτυρία.

Τώρα που αλλάξαν οι καιροί
λένε πως χύθηκε αδίκως τόσο αίμα
κι έχουνε δίλημμα μεγάλο
αν θα με βάλουν στο μουσείο ή αν θα με λιώσουν.
Μα το γνωρίζουνε καλά
πως αν με λιώσουν τώρα, στης ειρήνης τον καιρό
πάνω απ’ το λείψανό μου πάλι θα ματώσουν
– αν θα με κάνουν κόσμημα ή κέρμα
και ποιός θ’ αρπάξει πρώτος της λαβής μου τον χρυσό.

Στο μουσείο θα με βάλουν, σε βιτρίνα
εν πλήρη ασφαλεία, ως τιμή
που υπερασπίστηκα θεούς, πατρίδες και δικούς
μέχρι τη μέρα που θα βρουν εκείνους που ζητούν
θα σπάσουν τη βιτρίνα με λοστούς και θα μ’ αρπάξουν·
τους τελευταίους, τάχα, της ειρήνης τους εχθρούς
μ’ εμένα θα τους σφάξουν.

Οκτώβρης 2019

(Από τη συλλογική έκδοση «Επί λέξει, Η τάξη της Λίνας»
Τάξη κας Λίνας Νικολακοπούλου- Εκδόσεις Φίλντισι, 2020)

Το τελευταίο σκαλί