1.

Μικρή αρχή της θλίψης
πώς γιγαντώνεις
στην καρδιά
τυραννικό ζιζάνιο,
πώς πνίγεις
το λουλούδι.

2

Της νύχτας το άρωμα
με το δικό σου.
Χωρίς κρασί μεθώ

3

Περάσαν οι μέρες μας
άδεια κλεψύδρα
αυγή και να σβήνω.

ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΥΘΟΣ

Είναι κρίμα να γίνουμε μύθος τόσο νωρίς
Είναι κρίμα να γίνουμε μύθος
Να μη ζήσουμε ως κατʼ εξοχή θνητοί
Είναι κρίμα να γίνουν οι μικρές μας χαρές
ξένες χαρές
Είναι κρίμα οι λύπες μας
να αποκτήσουν διαστάσεις εξωπραγματικές
Είναι κρίμα να μην παραμείνει κάτι
καθαρά προσωπικό
Να μην κρατήσουμε μια μας ήττα
εμπιστευτική
ένα μας όραμα υπερρεαλιστικό.

Είναι κρίμα να γίνουμε μύθος
ερήμην της δικής μας ψυχής

Κανόνες κυκλοφορίας

Ας περπατήσουμε απ’ το πεζοδρόμιο
Του στοχασμού εννοώ
Γιατί όπως τρέχει γρήγορα η ζωή
μπορεί να μας πατήσει
κι εμείς να προχωρούμε νεκροί

Ανυποψίαστοι

Προφάσεις εν αμαρτίαις

Ο σουγιάς πόθος
έπαψε να χαράζει έρωτες στη μνήμη της
Θα ασκήσει έφεση
Να επανεξεταστούν οι μάρτυρες

Της επετέθη πισώπλατα η μοναξιά

θησέας

η μπετονιέρα ενοχλούσε το απόγευμα με θυμοφθόρες προσταγές κοινοτικοί εργάτες βλαστημούσαν την υγρασία της πόλης προσαρμόζοντας καλώδια στη φλέβα της
βιασμένης γης περπατούσα στο παραπέτασμα της ημέρας πίνοντας αρειμανίως χασίς ενώ το σώμα ηρεμούσε η σκέψη κολυμπούσε στο ασύνειδο σκάμμα με προορισμό τον πλανήτη σκάφανδρο ένας ανυψωτικός γερανός κατασκόπευε τη θέση του στρογγυλού τραπεζιού με κίνηση οβάλ στην επέκταση της καρέκλας ο τίγρης ακριβή
ατυχώς ο καιρός όρισε το πτερόεν ουράνιο κάλεσμα καθώς μες στο λαβύρινθο έπαιζαν παιδιόθεν με ένα άσχημο αγόρι που το ονόμασαν περιπαικτικά μινώταυρο

νοέμβριος

οδοιπορούσε την παλαιά πόλη με στιβαρό βηματισμό ενδεδυμένος άναρχα πειθαρχημένα ποιήματα ανάμεσα σπονδυλικής και εύζωνης ήταν στον τροχό που ʼχε πολεμήσει τον έρωτα και μαρτυρήσει την αγάπη στάθμευε στη μεθόριο ανάβοντας τσιγάρο ενώ ομάδες μιας έσχατης κατηγορίας ίδρωναν το απόγευμα τα δοκάρια των ευθύβολων στόχων κινούσε για τον καφενέ εύκαυλος αφηνιασμένος σεξουαλικός καθώς αλλεπάλληλες κλήσεις σʼ εκείνην παρέμεναν αναπάντητες

Αποβαθρες

1.
Κάθε φορα που εφευγε
ξεκληριζε ολη του την ιστορια
Δεν ηθελε, ελεγε, να συσσωρευονται οι παλαιοι του εαυτοι
να πιανουν τοπο στα σκουπιδια

Ετσι,
Γυμνος από ονοματα – απαλλαγμενος από κάθε προορισμο
περιμενε ολομοναχος στις αποβαθρες των λεωφορειων,
αυτος
κι οι γατες του μεσονυκτιου

2.
Και αδειαζε στο μεταξυ τις πρωτινες του αγαπες
μαζι με ότι ειχε αποκτησει καθοδον – ελπιδες,
χιμμαιρες,
σοφιες
και κανα δυο τυροπιτες,
που προχειρα υπολογιζε να γευματισει στον σταθμο, ωστοσο
προλαβαν να μουχλιασουνε
πριν καν αρχισει το ταξιδι

3.
Τι να το καμει ο ανθρωπος αυτος το παρελθον;
Σαμπως εσταθη ποτε του ικανος για να προετοιμασει ένα μελλον;