Κοκκινοσκουφίτσα (1)

Υπήρξα κάποτε
Μια Κοκκινοσκουφίτσα
Σε δάσος κάπηλο
Με δέντρα κόκκινα, αραιά
Ήχους από σπασμένα καρουζέλ
Ό, τι είχε απομείνει
Ηχώ από χαμένα παραμύθια
Λουλούδια ψεύτικα
Πουλιά χωρίς φτερά
Ολόγεμο δαιμόνια ντουζίνες
Παίζαμε ολημερίς κρυφτό
Μέσα στα δέντρα
Έχανα πάντοτε
Κάθε φορά
Πνίγαμε έναν ακόμη λύκο
Αυτή ήταν η συμφωνία
Τρώγαμε την καρδιά του
Και στη γιαγιά πηγαίναμε
Μονάχα τα γαμψά του νύχια
Τα έβαφε και τα κολλούσε
Στα δικά της
Εγώ φοβόμουνα
Πέταγα το καλάθι στο διάδρομο
Και τοʼ βαζα στα πόδια
Μόνο τα νύχια της
Προλάβαινα να δω
Την ώρα που με χαιρετούσε
Κάθε φορά ολοκαίνουρια
Βαμμένα πράσινα ή κόκκινα
Ή καφετιά
Και τα δαιμόνια στο δάσος
Οι λύκοι που ουρλιάζανε
Μέχρι να ξεψυχήσουν
Ήταν πιο φιλικοί
Μια μέρα ίσως ξεχάστηκα
Ή τʼ αποφάσισα σίγουρα δε θυμάμαι
Άφησα το καλάθι στην κουζίνα
Και περίμενα
Κάτι ξεσκόνιζε η γιαγιά
Παλιές φωτογραφίες
Κι ήτανε γυρισμένη
Τη φώναξα, την ξαναφώναξα
Μα δε γυρνούσε
Πήγα κοντά της
Χτύπησα την πλάτη της
Δε μουʼ πε ούτε κουβέντα
Γυρισμένη
Είχα θυμώσει
Ήμουν παιδί
Μικρό παιδί
Δεν έπρεπε να μʼ αγριεύει έτσι
Να αδιαφορεί
Την τράβηξα με δύναμη
Τη γύρισα ανάποδα
Την κοίταξα στα μάτια
Ήταν
Ήμουν εγώ
Χωρίς τα κόκκινα
Γιαγιά όπως και τώρα
Όπως και πάντα
Υπήρξα κάποτε
Μια Κοκκινοσκουφίτσα γερασμένη
Σε δάσος κάπηλο

`

Θεός

Την ώρα που άνθρωποι σκύβουν

στην ειδωλολατρία λέξεων ελκυστικών

παίζει μπιρίμπα με τʼ αστέρια,

μπαρμπούτι με νεράιδες παραμυθιών,

ράγκμπι, Πρωτοχρονιά, με τους θεούς του Ολύμπου.

Παντοκράτορας κι αναρχικός,

μεσολαβητής στη θεία κοινωνία των σωμάτων,

πάντα με δυο καρπούζια στη μασχάλη.

Ταξιθέτης, γαιοκτήμονας, φοροεισπράκτορας

μετρά διαφυγόντα κέρδη της συνείδησης.

Κυματοθραύστης στων αιώνων τις πλεξούδες,

νυχτοφύλακας σε κατʼ οίκον περιορισμό.

Μετανάστης πρώτης γενιάς,

δεύτερης αγκαλιάς,

τρίτης ισημερίας.

Στις συνιστώσες κοσμοκρατορίες

ξαπλώνει πάντα με αρβύλες.

`

Βάζει σε μια μεριά
Τα μεγαλύτερα αποτσίγαρα
Σκέφτεται μη ξεμείνει μια στιγμή
-Κι είναι πολλές
Με τις πενταροδεκάρες το ίδιο
Σ’ ένα βαζάκι μαρμελάδας αυτός
Κάθε φορά γλιστράνε
Σαν απελπισμένες γυναίκες
Στα τρεμάμενα χέρια του
Να προσφερθούν
Και να τον σώσουν
Από γύρω ίσκιοι ωχροί
Φωνή ανήσυχης καμπάνας
Ακουμπισμένος σε μια βαλίτσα
Παραμιλάει
Τον άκουσα τον ψίθυρο
Τα ψελλισμένα λόγια
Τελείωσε-λέει
Με πόνο τελείωσε
Αυτό που πονούσε πάντα
Με κόπο μάζεψα τις λέξεις
Και τις ξεχώρισα
Σαν χόρτα πικριά
Μέσα απ΄ τα σπασμένα μάρμαρα
Τα πυρπολημένα κτήρια
Την αδιατάραχτη μοναξιά

Τερματοφύλακας

Μερικές καρέκλες είναι άρρωστες .
Μια πόρτα τρίζει από καημό,χρειάζεται λαδάκι.
Μια λάμπα κάηκε, αφού την δύναμή της ξόδεψε
για να διαβάζω εγώ τις νύχτες τα βιβλία μου.

Ποιος είμαι εγώ που ένα πουκάμισο δεν ξέρω να διπλώνω?
Είμ’ ένας άνθρωπος που προσπαθώ το φόβο ν’ αποκρούω .
Παντού πνιγμένες ομορφιές , αδίστακτοι νόμοι,
ψέμματα που κτίζονται για να κρύψουν τον ορίζοντα.

17 Ιαν.2015 (20.45-21.05)

Χιονίζει, παρτάλια ρίχνει

Αθώες λέξεις με υπερασπίζονται.
Λεύκες-λαμπάδες που υμνούν τον ουρανό.

< Κούνια που σε κούναγε> καημένε ποιητή…
Χιονίζει, παρτάλια ρίχνει.
Σ’ αυτή την σιγαλιά μπορείς στον ουρανό ν’ ανέβεις!

Δες πόσο γρήγορα κτυπά η καρδιά τού κουνελιού σου
και πόσο αργά εσύ αποφασίζεις!
Μη περιμένεις απ’ τον χρόνο να σε προειδοποιήσει.

Σημ.παρτάλι, κουρελιασμένο ρούχο ή ύφασμα.
Κομμάτια από ρούχα τα λέγαμε παρτάλια.
Με αυτά μπάλωνε η μαμά μου τρύπια ρούχα μας.
Κι όταν χιόνιζε κι έριχνε μεγάλες νιφάδες,
λέγαμε < ρίχνει παρτάλια>.

18 Ιαν.2015

Tου Αγίου Μαρασκίνου

Ελα αγάπη μου να πιούμε μια piña colada
Φυσικά…για πρωινό
Περίμενες πάλι το χάραμα μόνος
Ξυπνάς πάντα πρώτος για να ορίσεις τα πράγματα

Ελα αγάπη μου να αγκαλιαστούμε κρυφά
Μας παρακολουθεί η αστυνομία των άστρων
Δεν μου ´ λείψες ποτέ στ´ αλήθεια, είσαι πάντα δίπλα μου
Όρισες πως είμαι καταδικασμένη να είμαι ελεύθερη

Και έφυγες
Και είσαι πάντα δίπλα μου

Δυο pines colada είναι αρκετές
Δυο espresso και δυό haig τώρα
Γιορτάζουμε του Αγίου Μαρασκίνου
Τιμής ένεκεν της αγάπης μας

Και όλες τις εθνικές εορτές ανταμώνουμε
Μετά τους ματωμένους χωρισμούς