Ιδαία απεικάσματα  

Οι χοές στέγνωσαν.

Ο ανεμοδείκτης του χρόνου σταμάτησε.

Το πετροβολημένο  χώμα της Ίδης

αναδίδει την κάψα του μεσημεριού.

Ο τόπος θολώνει.

Σχίζεται σε μικρά κομμάτια

παρελθόντων στιγμών.

Κύμβαλα

αχούν βαθιά

μέσα από σκιώδες χάσμα.

Άχρονοι Κουρήτες ανέρχονται, μάχονται

να δώσουν φως

στους καιρούς που ολολύζουν

στους σημαδεμένους ορίζοντες

που σύρει με το άρμα του

ο Κρόνος.

Στα μπλεγμένα κατάρτια

μοναχικής δρυός

οι Ιδαίοι κρούουν τις ασπίδες τους

στο ρυθμό που σήκωσε άξαφνα ο αέρας.

Με πυρρίχια πατήματα, υψιτενή

και ιαχές

ορίζουν την ψυχή τους

ίσαμε τον ουρανό.

Το θάνατο δρασκελούν.

ΓΕΝΟΣΗΜΑ

συντροφιά
Η συντροφιά συχνά αντιστρέφει το ποτήρι της απόγνωσης. Αρκεί να μιλάς το ίδιο ή και λιγότερο απ’ όσο ακούς. Αν ενόσω μιλάς, ακούς μονάχα ένα βόμβο, είναι πιθανό να μιλάς στο ψυγείο σου ή στο κλιματιστικό.

μοναξιά
Νύχτα όταν είναι, η μοναξιά φαίνεται. Έχει σκιά αιχμηρή σαν της μάνας την επίπληξη, και στη μέση ο καθρέφτης της θολώνει. Μα είσαι εσύ που φαίνεσαι εντός της κι όχι αυτή γύρω σου. Όσο κι αν θολός.

ο πόθος
Τον πόθο όταν σκέφτεσαι, σκέφτεσαι τη λέξη “πόθος”. Όταν σε αρπάζει ο πόθος, τίποτα δε σκέφτεσαι.

ήταν κάποτε
Ήταν κάποτε εκείνη που αγαπούσα. Εκεί που την αγαπούσα, και τότε που την αγαπούσα, ακόμα είναι.

γλυκό – ξινό
Μια φίλη που έφυγε πια, έζησε αρκετά γλυκά, σαν ένα κέικ με λεμόνι• που και που μονάχα λίγο ξίνιζε. Μα κοντεύοντας στο τέλος, τής έμεινε μόνο η ζάχαρη. Σα μια μπουκιά που τη γυρνάμε  στη γλώσσα και με το σάλιο, όλο και γλυκαίνει.

γλυκό – αλμυρό
Το αλάτι πολύ συχνά αλώνεται απ’ τη ζάχαρη. Ενώ δηλ. έχει εφευρεθεί το παραμύθι της ζαχαρίνης για τους διαβητικούς, η Αλλατίνη αντίστοιχα, δεν είναι παρά μια ακόμη βιομηχανία μπισκότων.

στιγμές
Σε θυμάμαι που ερχόσουν μες στην ταλάντωση και τα μάτια σου ήταν οι πληγές των στιγμών. Μα και οι στιγμές, αυτό το μειονέκτημα παρουσιάζουν• σε κάθε μια περίοδο να επαναλαμβάνονται ως εαυτόν.

ΔΩΔΕΚΑΤΟ

1. την μοναξιά δεν μπορείς να την γεμίσεις με ανθρώπους, γιατί η μοναξιά δεν είναι κενό, είναι εξόγκωμα.

2. για κάθε εξόγκωμα μοναξιάς υπάρχει μια κοιλότητα λαγνείας

3. η ταχύτητα που ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου μπροστά στην θάλασσα καθορίζει αν τα χέρια της θα σε πνίξουν ή θα σε σώσουν

4. η ποίηση είναι μια θάλασσα που βουλιάζεις προς τα πάνω

5. η θεοποίηση είναι ένα περιτύλιγμα που πουλάνε δωδεκάχρονα πακιστανάκια στην κάνιγγος. αν δεν θυμάσαι πως είναι η κάνιγγος μην τολμήσεις να πατήσεις.

6. όταν κοιμόμαστε τις νύχτες, στις ντουλάπες μας κάνουν πάρτι οι αντιφάσεις της επόμενης μέρας

7. από την άλλη, στο μαξιλάρι μας, κάνει πάρτι η ασάφεια του αληθινού μας εαυτού

8. όταν πεθαίνουμε το σύνολο των ερωτικών σκέψεων που έχει παράξει ο εγκέφαλός μας, μεταφρασμένο σε μηχανική ενέργεια μπορεί να κινήσει την αλυσίδα ενός ποδηλάτου για μερικά δευτερόλεπτα.

9. η απόσταση που θα διανύσει το ποδήλατο είναι η απόσταση μεταξύ του «έζησα» και του «έζησα παράφορα»

10. τα τηλεσκόπια είναι το πιο έξυπνο κόλπο των αστεριών για να κοιτάν το μέσα μας

11. το πιο πολύτιμο μέσα μας, κρύβεται στο εξόγκωμα της μοναξιάς μας

12. στο χαρίζω

(Δεν είναι η εποχή των κερασιών, εκδόσεις Χαραμάδα, 2015)

Καρχηδόνα

Η βασίλισσα ξεφλουδίζει

τα μαραμένα της δάκρυα,

στο φυτεμένο παλάτι

ερήμωσαν οι ανάσες.

Οι Μούσες ξεψυχούν

στο μέτωπό της,

στέμμα τυραννικό ο έρωτας,

σκύλος σημαδεμένος στείρος.

“Πρέπει να καταστραφεί

η Καρχηδών” *

γιατί άρρωστος πόθος

ακόμα περιφέρεται.

 *  Κάτων, “Ceterum censeo Carthaginem esse delendam”

από τη συλλογή <<εν ζωή>>, Οκτώβριος 2005