Το ΠΟΙΕΙΝ  εύχεται σε όλους τους συνεργάτες, αναγνώστες και φίλους του Καλή Χρονιά με υγεία και δημιουργία!

`

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

Στο στρωμένο χιόνι φωτίζει.
Στην άλλη πλευρά του βουνού
μι’ άγνωστη χώρα
μου φέρνει κελαρύζοντας την άνοιξη
απ’ τα κόκκινά της σιντριβάνια,
από ποτάμια που πηγάζουν από μέρα παναίθρια·
κι από κει βγαίνουν γυναίκες στο χιόνι
και τραγουδάνε τώρα στον ήλιο.

`

*

Ο ΦΟΒΟΣ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙΣ ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟ ΘΕΟ.

Γιατί είναι Θεός
και αρχίζει με ερωτήσεις
μπορεί να ξεκινήσει απλά
με το πως βρίσκετε σήμερα την θερμοκρασία των νερών τού ποταμού Neckar
ζητώντας ίσως μιά επιβράβευση για το έργο του..
κανείς όμως δεν ξέρει πως τέτοιες κουβέντες εξελίσσονται
κι αν καμμιά φορά φθάσουν
στο Κάιν που είναι ο αδελφός σου
κάπως ταράζεσαι κι ας ήξερες την απάντηση
κι είσαι αυτόματα πότε φονιάς,πότε αδιάβαστος μαθητής
με ένα βάρος στην καρδιά
που πότε με ένα κερί για τούς ζωντανούς
πότε για τούς νεκρούς,
πας να το απιθώσεις
σε ένα βωμό κρίσεως
σαν νεογέννητο παρατημένο
που δεν θα τόθελες να μεγαλώσει στα χέρια σου.

Ο καιρός σήμερα στην πόλη μας εκπληκτικός
ο ουρανός κι η γη
μοιράζονται δίκαια το άρωμα τής μέρας
το ποτάμι πλέει συμπαρασύροντας
αλήθειες και ψέμματα
φλογερές ματιές εραστών
πλην όμως στιγμιαίες,
φτυσιές αστέγων….
Στις όχθες ξενιτεμένα θαλασσοπούλια κι εγώ.
Μετρώ τη θερμοκρασία των υδάτων,
τη βρίσκω κανονική
και πνίγω μέσα μια ιστορία μου.

• 1 •

Κάθε μέρα η ίδια δουλειά,
να ενώνει τα δυο τμήματα
από τη μια η ζωή που αισθάνεται
κι από την άλλη η ζωή που ζει.

Ράβει πρόχειρα τα δυο κομμάτια
-κοφτές βελονιές, σκληρές, ματώνει η βελόνα τη σάρκα-
και βαδίζει τις ώρες.

Τις νύχτες ελευθερώνεται.
Τα όνειρα γνωρίζουν από συνενοχές .

• 2 •

Δεν θα βρεις άκρη
Το ουρανομήκες της αγάπης μου
ευθύνεται για όλα

Κι εκείνο που είδες
και δεν το περίμενες
σύμπτωμα ήτανε
απλώς .

Σεμνή πριγκίπισσα των κατεψυγμένων[1]                                                                                                                                                              

Στην  Όλγα

Σεμνή πριγκίπισσα των κατεψυγμένων,

είναι σταθερές οι ιδιότητες των σωμάτων.

Αέρινα εξελίσσεται η διόρυξη των συναισθημάτων

καθώς αυτή τοποθετεί τα τάπερ στο ψυγείο.

Κόκκινο νύχι και μαλλί οξυζενέ.

Ο λόγος της απλώνεται σαν σε θεατρικό σανίδι.

Η αποθέωση θα έρθει στο λιώσιμο των πάγων.

Χαμηλοβλεπούσα και σεμνή

διπλώνει  τα καιρικά φαινόμενα σε μια βαλίτσα.

Κρατάει πάντα παγερό ραβδί.

Στην πρώτη διαφωνία

γίνεσαι ένα άγαλμα κρυστάλλου.

Στα εργοστάσια εγείρονται άλλες ανησυχίες.

Οι μέλισσες δεν είναι εργατικές.

Αντίθετα, στο κρύο οι εργάτριες

κόβουν λαιμούς πουλερικών,

καθώς πετάνε γύρω τους  μανιασμένα

ορατές οι απειλές απόλυσης.

«Σε δύσκολους καιρούς»,

τους  λέει ο επόπτης,

«είναι σίγουρη η περικοπή μισθών.

Δείξτε επομένως κέφι και χαρά».

Σε άλλη ιστορία

λες με σιγουριά

πως κάποτε

θα φύγεις μακριά της.

Σου λέω ξανά

πως η κατάψυξη δεν έχει ποτέ μια κεντρική αρτηρία.

Όπου κι αν πας,

αυτή θα είναι

η σεμνή πριγκίπισσα των πάγων.

Ψάχνουμε κάπου να βρεθούμε.

Κοτόπουλα κατεψυγμένα χωρίς κεφάλι.

Κάποτε βγάζαμε φωτιές

σαν δράκοι μουλωχτοί

ή ρέαμε σε ορεινά ρυάκια

(σμίξαμε μια φορά στη θάλασσα).

Τώρα παγάκια είμαστε

σε  ψυγείο ξεχασμένο.

Ελπίζουμε σε μια διακοπή του ρεύματος.

[1] Η φράση «πριγκίπισσα των κατεψυγμένων» προέρχεται από δημοσίευμα του κίτρινου τύπου.

ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ

Δια τίτλου
Επί της λαμαρίνας πίπτει η ευθύνη
Σκοτωμένο γατί
Με λιωμένο κεφάλι στο δρόμο
Από το σώμα του
Mεταλαβαίνουμε οι περαστικοί
Πάνω στο σώμα του
Kαννιβαλίζουμε οι διαβάτες