`

Δείτε ΕΔΩ και Ακούστε αποσπάσματα από τις ταινίες της

`

Το βιβλίο περιλαμβάνει τα ποιήματα και το υλικό της ημερίδας που διοργάνωσε ο Σύλλογος των Απανταχού Νησιωτών «Ο Πάμισος» στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2014/ Γράφουν οι : Ρέα Γαλανάκη, Μάρω Δούκα, Γιάννης Μπακογιανόπουλος, Γιώργος Μαρκόπουλος, Χρήστος Αγγελάκος, Κυριάκος Αγγελάκος, Δημήτρης Κωστόπουλος. Επίσης περιλαμβάνει παράρτημα και εργογραφία. Το υλικό με τα ποιήματα και τις εισηγήσεις στοιχειωθετήκε ψηφιακά με σεβασμό στη μνήμη της και αγάπη από τον Βασίλη Λαλιώτη.

`

ΛYPIKOΣ EΠIΛOΓOΣ THΣ OΔOY ΠATHΣIΩN
AΘHNA 1980
`
Ἄν δέν πεθάνω θάρθω νά σέ βρῶ
ἐκεῖ πού ἀκίνητη κοιτάζεις τίς μικρές λάμψεις τῶν ψαριῶν.
Ἄν θάρθεις θά σέ γνωρίσω
γιατί θά χαμηλώσουν οἱ ξαφνικές ἀστραπές στά μαλλιά μου.
*
Ὀμορφιά σου δέν εἶναι ἡ τρυφερότητα πού μᾶς χαρίζεις
ἡ τρυφερότητα πού μᾶς γεννᾶς ὀμορφιά δική σου.
Xτυπᾶς μέσα μου ὅπως τό αἷμα στίς ἀρτηρίες.
Ὅλοι οἱ νεκροί ἔχουν τή μορφή σου.
`
*

Ὁ ἔρωτας ἀχιβάδα κλειστή στόν κόρφο
ποιᾶς θάλασσας
Ἔ λοιπόν σ᾽ ἀρέσει δέν σ᾽ ἀρέσει ἐγώ θά σ᾽ ἀπαιτῶ.
`
*
Mετρημένος μέ τ᾽ ἀποτσίγαρα ὁ χρόνος
Στόν ὕπνο σου μπάζει ἀπό παντοῦ
Nά σοῦ δαγκώσω τό στέρνο νά ξυπνήσεις
M᾽ ἀγγίζεις ἐκεῖ πού δέν τό περιμένω
Ἡ παλάμη σου μούσκεμα στόν ἱδρώτα
Σ᾽ ἀγαπάω ποτέ σ᾽ ἀγαπῶ
Σάν χασμωδία ἠχεῖ ἤ μουσική
Tί θυμᾶσαι;
`
Σέ χάνω στόν Σούπερμαν στόν Ἀστερίξ στά Kόμικς
σέ βρίσκω ἐντελῶς τυχαῖα στόν Σεφέρη
ἡδονικέ μου Ἐλπήνορα
ἕνα ἐπιφώνημα γιά μένα εἶσαι
κι ἐγώ γιά σένα
μιά πρόταση πού τήν ἐξαντλεῖς καί τήν παιδεύεις.
Ἰσορροπεῖς σάν γλάρος πάνω ἀπ᾽ τή θάλασσα
ὥς δαιμονικό χερουβείμ κατέρχεσαι τά ὄρη.
Ποιός Kιθαιρῶν θά μέ κρύψει;
Tή λυσίκομη κόρη πού ἔκλεψε τοῦ Kύκλωπα
τό μοναδικό μάτι ψάχνω ἐγώ
γνωστός προβοκάτορας τῆς ἀναμόχλευσης τῶν παθῶν
δοκιμάζομαι στή σφαγιαστική σου ἀθωότητα
στήν ἀνυποψίαστη ὑπεροψία τοῦ κάλλους σου.
Ἀπό ποιά θαμμένη νεότητα ἀναδύεσαι πάμφωτος;

`
ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ το «Πλοίο»

Ερμηνεία: Δώρα Βλάσση, Λάκης Χαλκιάς, Γιώργος Ρωμανός

`
Ο Βασίλης Λαγός, απόφοιτος του Ιονίου Πανεπιστημίου και με συμμετοχές σε μουσικά projects διαφορετικών ειδών της jazz, πειραματικής ηλεκροακουστικής, avant-garde jazz, ελεύθερου αυτοσχεδιασμού , afro-jazz και metal, συναντά την ποίηση του Γιώργου Δάγλα, τον Μάρτη του ΄15, στα Εξάρχεια, στο βιβλιοπωλείο όπου παρουσιαζόταν η συλλογή του ποιητή “Καντάδες για ενα δαίμονα”. Έχοντας ο ίδιος πολύχρονη εμπειρία στην σύνθεση ορχηστρικής μουσικής αλλά όχι στην μελοποίηση , παρα μόνο στο πλαίσιο της jazz με αγγλόφωνο στίχο, επιχειρεί για πρώτη φορά να φτιάξει μουσική για ελληνικό στίχο και δη για μία ποίηση εξεγερτική, με εκρηκτικό περιεχόμενο, που θίγει μέσα σ’ ένα πλαίσιο ψυχεδελικό κοινωνικοπολιτικές σαθρές νόρμες, τορπιλίζοντας τες. Ένα στίγμα που ο ίδιος θέλησε να αναδείξει, καταθέτοντας ενορχηστρωτικές προτάσεις και επιχειρώντας μία ιδιάζουσα σύνδεση ειδών, με σκοπό την επίτευξη της αισθητικής εντύπωσης εκστατικών στιγμιοτύπων. Έτσι προέκυψε ο δίσκος “Καντάδες για ένα δαίμονα”, με την στήριξη του Δημήτρη Βασιλειάδη και της Botherside records. Το quinteto που σχηματίστηκε με σκοπό την πραγμάτωση αυτών των συνθέσεων, αποτελείται απ’ τους Γιάννη Παπαδούλη (ντράμς), Ντόρα Βλάσση (φωνή), Αλέξη Δελή (κοντραμπάσο), Σπύρο Νίκα (σοπράνο και άλτο σαξόφωνο).

`

Ο Γιώργος Δάγλας γεννήθηκε στην Ιθάκη το 1958, όπου και τελείωσε το Ναυτικό Λύκειο, χωρίς ποτέ να μπαρκάρει. 1977, Αθήνα. Προλαβαίνει ζωντανούς τους τελευταίους ρεμπέτες. Ακούει τον Ρούκουνα και πίνει ούζο με τον Γιάννη Κυριαζή. 1980, άγριες διαδηλώσεις-καταλήψεις. Δουλεύει κομπάρσος με τη μεσολάβηση της Κατερίνας Γώγου. Με τον Άσιμο στο υπόγειο της Αραχώβης. Γράφει στο “Ιδεοδρόμιο” του Λεωνίδα Χρηστάκη. Παράλληλα βιοπορίζεται ως βιομηχανικός εργάτης, ταβερνιάρης και υπάλληλος γραφείου τελετών. 1982, εκδίδεται η «Μέρα των Φωταγωγών» στον Ελεύθερο Τύπο. 1985, αποσύρεται στην Ιθάκη. Εκδίδει την τοπική εφημερίδα “Άγονη Γραμμή”, διορίζεται στο νοσοκομείο και παντρεύεται. 1992, παραιτείται από δημόσιο και συζυγικό βίο και φεύγει στη Θεσσαλονίκη. Γράφει, πίνει, χάνεται. 1999, εκδίδεται το “Μαύρο Χιόνι” στις εκδόσεις Ελλέβορος (Άργος). 2004, επιστροφή στην Ιθάκη. Το 2015 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Φίλντισι το ποιητικό του βιβλίο «Καντάδες για ένα δαίμονα»

`

Ποιήματα από το έργο του στο Αρχείο του Ποιείν, ΕΔΩ

(Πηγή φωτογραφίας:ΕΔΩ)

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: «Ρωτώ να μάθω την αλήθεια»
Οι αντοχές μου μαδούν μες στα χρόνια
Σκύβω, μαζεύω την ερημιά
Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια
Κι όλο μου λένε παραμύθια

Τα παιδιά μου κηδεύω τα βράδια
Μες στους αιώνες καρτερικά
Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια
Κι όλο μου λένε παραμύθια

Τη ζωή μου κοιτώ και δειλιάζω
Πόσο δεν άλλαξε πουθενά
Κι όλο ρωτώ να μάθω την αλήθεια
Κι όλο μου λένε παραμύθια

Σε δουλειά, συντροφιά και αγάπη
Έσκυψα, πήρα τη μοναξιά
Κι όλο σε σένα που με συντροφεύεις
Μιλώ και δεν καταλαβαίνεις

Έλα κάτσε κυρά μου εδώ πέρα
Μου λέει κάποια από μακριά
Κόβει η αλήθεια, κόβει και θερίζει
Κι όποιος την βρει τον βασανίζει

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ: Η Σουζάνα σε κατεβάζει

Η Σουζάνα σε κατεβάζει
στο τσαρδάκι της στην ποταμιά,
μπορείς κι ακούς τις βάρκες που περνάνε
μπορείς να μείνεις τη νύχτα μαζί της
και το ξέρεις ότι είναι μισότρελη
αλλά γιʼ αυτό ακριβώς είναι που πήγες
και σε ταΐζει τσάι και πορτοκάλια
που ήρθανε κατʼ ευθείαν από την Κίνα.
Και τότε ακριβώς που θες να της πεις
πως δώρα δεν έχεις να της δώσεις,
σε μπάζει στη δικιά της γλώσσα
κι αφήνει το ποτάμι νʼ απαντήσει
πως ήσουνα ο εραστής της πάντα.

Και θες να ταξιδέψεις μαζί της,
τυφλός θες να ταξιδέψεις
και ξέρεις πως μπορεί να σʼ εμπιστευτεί
γιατί άγγιξες το τέλειο σώμα της
με το μυαλό σου.

Ο Χριστός ήτανε ναύτης
σαν περπατούσε πάνου στο νερό
κι ώρα βιγλίζοντας πολλή περνούσε
από ένα πύργο ξύλινο μοναχικό
κι όταν στα σίγουρα έμαθε
πως μόνο οι πνιγμένοι να τον δουν μπορούσαν
είπε πάντες ναύται γενέσθων
έως αν η θάλασσα αυτούς ελευθερώσει
αλλά ο ίδιος πολύ πριν ανοίξει
ο ουρανός έγινε κομμάτια
εγκαταλειμμένος, σχεδόν ανθρώπινος,
βυθίστηκε κάτω απʼ τη σοφία σου σαν πέτρα.

Και θες να ταξιδέψεις μαζί του,
τυφλός θες να ταξιδέψεις
και σκέφτεσαι να τον εμπιστευτείς
γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου
με το μυαλό του.

Η Σουζάνα σε παίρνει απʼ το χέρι
στην ποταμιά κάτω σʼ οδηγεί
φοράει κουρέλια και φτερά
από παλιατζίδικα του Στρατού της Σωτηρίας.
Χύνεται ο ήλιος σαν το μέλι
στην Παναγιά του λιμανιού
και σου δείχνει πού να κοιτάξεις
μέσα στα σκουπίδια, μέσα στα λουλούδια
υπάρχουν ήρωες μες τα φύκια
υπάρχουνε το πρωϊνό παιδιά
που σκύβουνε για αγάπη
θα σκύβουν έτσι πάντα
ενώ κρατά η Σουζάνα τον καθρέφτη.

Και θες να ταξιδέψεις μαζί της
και θες τυφλός να ταξιδέψεις
κʼ είσαι βέβαιος πως μπορεί να σʼ έβρει
γιατί άγγιξε το τέλειο σώμα σου
με το μυαλό της.

`

«Στο μεταξύ η Ελλάδα ταξιδεύει», στίχοι- μουσική: Γιώργος Ανδρέου: ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ
Και να – ιδού, εγώ
(Ένα παιδί της επαρχίας
Προθέσεων αγαθών)
Το φορτίο των Ελληνικών στη ράχη ζαλωμένος
(Τον Όμηρο κι όλους τους από ʼκεί και δώθε
Ίσαμε τον σακατεμένο ενεστώτα)
Βαρυγκωμώ
(Γαμώ την τύχη μου, το σόι, την πουτάνα μου)
Περίλυπος – που αλλιώς επιθυμούσα να ταχθώ
Στο άλλοτε λαμπρό μα πλέον άθλιο στράτευμα
Ιδού, εγώ
Ο λόγιος, ο δοκησίσοφος, ο σπουδαρχίδης
(Σαμάρι τα Ελληνικά τα Γράμματα στην πλάτη μου)
Ανέστιος
Γραφέας του συρμού ουτιδανός
Που τυραννάει τες λέξεις
Ενώ νομίζει (ο δυστυχής) πως κατακτά
Τα υψηλά νοήματα, τον Παρνασσό

Α φίλτατε – η Πρέβεζα, τι πόλη ωραία, πόσω γραφική
Την έστησε στα ένδεκα ο πυροβολισμός
Έπεσε ο Κώστας Καρυωτάκης

Κι απόμεινα εγώ (αν είναι δυνατόν)
Να λειτουργώ την ετοιμόρροπη εκκλησία

Αποκλεισμένος μʼ έναν-δυο της φύρας μου
Στο συλημένο ιερό
Κι όλο χιονίζει
Όλο σιμώνουν οι εχθροί
Όλο και πιο κοντά ακούμε τα κανόνια