`

12 μινιατούρες φτιαγμένες αποκλειστικά από κοντραμπάσο, ηλεκτρικό και ακουστικό, για 12 ποιήματα του Αντώνη Αντωνάκου, Μουσική, παραγωγή, κοντραμπάσο-Ηρακλής Ιωσηφίδης, Mastering: Απόστολος Σιώπης. Το εξώφυλλο είναι ένα κολάζ του Γιώργου Μπογιατζίδη.
`
Για την τιμή των όπλων μόνο

Eίναι πλαστές οι γυναίκες που αγαπούμε.
Τα φιλιά που μας δίνουν.
Το πρωινό που μας ταίζουν.
Είναι πλαστά τα χαρτονομίσματα της αγάπης.
Τα ποιήματα τόσων και τόσων.
Τίποτε δεν μπορείς να αγοράσεις, προλετάριε.
Για την τιμή των όπλων μόνο.
Για να τους μπεις στο μάτι.
Βγάλε τα όπλα σου στον ήλιο.
Και τον πελώριο φαλό σου.
Σφάξτους και γάμησέ τους.
Και ύστερα φώλιασε μες το παχύ ροκανίδι της αυγής.
Μαζί της.

`

`

Ποιήματα (Κική Δημουλά, Ανδρέας Εμπειρίκος, Λίνα Νικολακοπουλου, Βασιλική Νικοπουλου, Τζαλαλαντίν Ρουμί, Γιώργος Σκούρτης και Dylan Thomas), τραγούδι και ηχητικοί λαρυγγισμοί (Κατερίνα Νιτσοπούλου), απαγγελίες (Κική Δημουλά, Λίνα Νικολακοπούλου), μουσικές συνθέσεις (Κώστας Χατζόπουλος) .

`

Ανδρέας Εμπειρίκος, Εχεμύθεια

Με την ριπή του ανέμου στα μαλλιά
Της γυναικός που στροβιλίζεται μες στο σαλόνι
Και παίρνει την ζωή όπως της έρχεται
Και με στολίδια και παιδιά
Που την λατρεύουν κι όλο λέγουν τ’ονομά της
Και με τους άνδρες που σηκώνουν
Όρθιο το χέρι τους στον ουρανό
Μες στην εξαίσια λειτουργία των παλμών τους
Στον στρόβιλο του βαλς που πλησιάζει
Τα στήθη τους στα στήθη της γυναίκας.

`

Θωμάς Γκόρπας, Η ΖΩΗ

Δέκα χιλιάδες μεροκάματα με ήλιο, με βοριά
μʼ αρχή και τέλος του ντουνιά το Μεσολόγγι
μια ρημαγμένη πόλη Ελληνική
σαν το νταλκά
Μια ρημαγμένη ζωή
που πέρασε τα χρόνια της εντόπια
και σε ξένη πάντα κατοχή
Μια ρημαγμένη αγαπημένη
που άσπρισε στα τριάντα της
μια μάνα αβάσταχτα καλή
μια ταπεινή Μαρία
Αμάν αμάν

Και τα παιδιά, αχ τα παιδιά
μαράζι και κρυφή χαρά
που δεν προλάβανε να σʼ αγαπήσουν πάλι
Δέκα χιλιάδες μεροκάματα παραλλαγές του μαύρου
και βουτηγμένα στο αίμα της καρδιάς
παραλλαγές του ίδιου ονείρου
Ελευθερία

`

Με δοκιμάζεις στο νερό και στα βαθιά σου μάτια
και ως αρχαίος άνεμος ελληνικός
περιφέρομαι στα νησιά και στις θάλασσες
και στο σώμα σου
κι από κει στην ερημιά μου…

`
*******************************************************************
Το έργο, που γράφτηκε την άνοιξη του 1987 και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά σε δίσκο το φθινόπωρο του ίδιου έτους με τις φωνές του συνθέτη και της Σοφίας Μιχαηλίδη.  Το έργο ηχογραφήθηκε ξανά τον Ιανουάριο του 2018 με πρωτοβουλία και μερική χορηγία του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, με τις φωνές του Μπάμπη Τσέρτου και της Ειρήνης Καράγιαννη και απαγγελία του ίδιου του ποιητή, Διονύση Καρατζά. Αποτελείται από δώδεκα μέρη όπου η αντρική με τη γυναικεία φωνή είναι σε διάλογο μεταξύ τους αλλά και με τα σολιστικά όργανα. Στις 22 Οκτωβρίου 2017 το «Ως αρχαίος άνεμος» παρουσιάστηκε ζωντανά στο θέατρο του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου, στα πλαίσια του πολιτιστικού μήνα που ήταν αφιερωμένος στον Μίκη Θεοδωράκη.

`

***************************************************************

Από τους δεκάδες κύκλους τραγουδιών που έγραψα στην δεκαετία του ΄80 και παρέμειναν άγνωστοι στο ελληνικό κοινό, ο κύκλος «Ως αρχαίος άνεμος» είναι ο πιο αδικημένος. Και για τον λόγο αυτόν, ο πιο αγαπημένος μου.

Ο σπάνιος λυρισμός της ποίησης του Διονύση Καρατζά σε μορφή ενός φανταστικού διαλόγου με βρήκε σε μια εποχή που επιχειρούσα την έξοδο από το τονικό σύστημα γράφοντας πολύχρωμες μελωδίες σε συνδυασμό με συνεχείς αρμονικές μετατροπίες, έτσι που ο Λόγος, το Μέλος και η Αρμονία λες και ήταν η προέκταση του πόνου της ψυχής και του έρωτα.

Για τον λόγο αυτόν χαιρετίζω την καινούρια έκδοση του έργου αυτού που τόσο πολύ με γοήτευσε το άκουσμά της. Είναι όλοι υπέροχοι!

`

Ο «Ερωτικός Λόγος» του Γιώργου Σεφέρη γίνεται σημείο αναφοράς για το νέο συμφωνικό έργο του Δημήτρη Παπαδημητρίου αποκαλύπτοντας έναν ποιητικό μουσικό κόσμο μέσα από τη δημιουργική φαντασία του. Σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση από ζωντανή ηχογράφηση στην Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση. Με την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ υπό την διεύθυνση του Μιχάλη Οικονόμου.
`
Γ’

Ω σκοτεινό ανατρίχιασμα στη ρίζα και στα φύλλα!
Πρόβαλε ανάστημα άγρυπνο στο πλήθος της σιωπής
σήκωσε το κεφάλι σου από τα χέρια τα καμπύλα
το θέλημά σου να γενεί και να μου ξαναπείς

τα λόγια που άγγιζαν και σμίγαν το αίμα σαν αγκάλη
κι ας γείρει ο πόθος σου βαθύς σαν ίσκιος καρυδιάς
και να μας πλημμυράει με των μαλλιών σου τη σπατάλη
από το χνούδι του φιλιού στα φύλλα της καρδιάς.

Χαμήλωναν τα μάτια σου κι είχες το χαμογέλιο
που ανιστορούσαν ταπεινά ζωγράφοι αλλοτινοί.
Λησμονημένο ανάγνωσμα σ’ ένα παλιό ευαγγέλιο
το μίλημά σου ανάσαινε κι η ανάλαφρη φωνή:

“Είναι το πέρασμα του χρόνου σιγαλό κι απόκοσμο
κι ο πόνος απαλά μες στην ψυχή μου λάμνει
χαράζει η αυγή τον ουρανό, τ’ όνειρο μένει απόντιστο
κι είναι σαν να διαβαίνουν μυρωμένοι θάμνοι.

Με του ματιού τ’ αλάφιασμα, με του κορμιού το ρόδισμα
ξυπνούν και κατεβαίνουν σμάρι περιστέρια
με περιπλέκει χαμηλό το κυκλωτό φτερούγισμα
ανθρώπινο άγγιγμα στο κόρφο μου τ’ αστέρια.