16 μελοποιημένα ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη από το συγκρότημα «Χείλια Λουλούδια» (Ηρακλής Ιωσηφίδης φωνή, κιθάρες, κοντραμπάσο, Κωστής Λιολιόπουλος κιθάρες, Βασίλης Αβδελάς πιάνο, συνθεσάιζερ, Νίκος Νικολαΐδης μπάσο, Δημήτρης Αφείδης τύμπανα)

Δαιμονολόγιο

Δαίμονες και Δαιμόνισσες
δαιμονίζονται στην ακτή
χαριεντίζονται μεταξύ τους
ετοιμάζουν τα νέα δαιμονάκια

που θα βασιλέψουν
σ’ αυτή τη γη
που είναι πια δική τους
Μακριά στον ορίζοντα
σε μια κόκκινη θάλασσα

μέσα σε ψεύτικους καπνούς
βυθίζεται ένα καράβι.

Φωνή: Τάσης Χριστογιαννόπουλος, Πιάνο: Θανάσης Αποστολόπουλος

«Ο δίσκος περιλαμβάνει δύο κύκλους. Ξεκινά με τις Μπεμπελούνες, επτά τραγούδια του φεγγαριού, που μέσα από τρυφερή και παιγνιώδη διάθεση μιλούν για τη νύχτα, τη μοναξιά, τηναγάπη, αναζητούν τον έρωτα, την ελπίδα, την ευτυχία της συνύπαρξης. Ακολουθούν έντεκα Τραγούδια από τους Τόπους.

Μελοποιημένα ποιήματα από τόπους που έφτιαξε η φύση με “την φλογέρα του αέρα”, με τους “ελαιώνες της θάλασσας”, ή με τις “μικρές κοκκινο σκουφίτσες του ανέμου”, τις παπαρούνες. και τόπους εσωτερικούς, της ψυχής, της ερωτικής προσμονής, της μοναξιάς, των ονείρων.

Τα ποιήματα της Ιουλίτας που διάλεξα, λέει ο Γιώργος Κουρουπός, ένιωσα ότι κυλούν μέσα μου φυσικά, και ότι σχεδόν χωρίς κόπο μπορεί να βγει η μουσική απ’ τον στίχο. Αυτό μπορεί να οφείλεται και στον δικό της τρόπο γραφής, ο οποίος μου φέρνει αυτόματα την αίσθηση της άμεσης μετάφρασης σε μουσική»

Στο τεύχος Νο 83 Μετρονόμου μαζί και το νέο cd του Πάνου Κατσιμίχα, «Το σπίτι με τις ακακίες»

Για μένα η τραγουδοποιία δεν είναι ούτε επάγγελμα ούτε χόμπι, αλλά ασκήσεις αναπνοής, δικλίδα ισορροπίας και τρόπος ζωής. Όταν κοιτάω πίσω στους δίσκους που κάναμε μαζί με το Χάρη είναι πάντα σα να βλέπω να κλείνουν και να ξανανοίγουν οι κύκλοι της ζωής μου, συμπυκνωμένοι σε τραγούδια. Αυτό είναι και το Σπίτι με τις ακακίες. Ένας κύκλος που τον τραγουδάω, ίσως ετεροχρονισμένα, αλλά που σίγουρα, τώρα, ήταν η ώρα του. Εννέα τραγούδια έτσι όπως τα διάλεξε ο προσωπικός μου αλγόριθμος. »

Από τη συνέντευξη του Πάνου Κατσιμίχα στον Θανάση Συλιβό.

Το σπίτι με τις ακακίες

Το σπίτι με τις ακακίες
όλα κυλούσαν σιγά σιγά.
Του Αυγούστου ο αέρας στο μπαλκόνι
έφερνε τα τραγούδια, ψιθύριζε τα όνειρα
έδειχνε την κρυμμένη ομορφιά

Ένα από τα αινιγματικότερα ποιήματα του εμβληματικού William Blake (1757-1827), ο οποίος στην εποχή του χλευάστηκε ως παράφρων, “το άρρωστο ρόδο” διακρίνεται από την σταθερή μεγαλοπρέπεια του Blake και τη μακρόθεν θεώρηση των πραγμάτων από την ποιητή, στο πλαίσιο ανάδειξης της καθημερινής αλήθειας. Ο φυσιμορφισμός, συνήθης στρατηγική του Blake, αποδίδει υπέροχα τις δυναμικές των ανθρωπίνων σχέσεων και σε αυτό το ποίημα, το οποίο δημοσιεύθηκε στα τέλη του 18ου αιώνος.

Τhe sick rose

O Rose thou art sick,

The invisible worm

That flies in the night,

In the howling storm,

Has found out thy bed

Of crimson joy:

And his dark secret love

Does thy life destroy.

Οι Τρελοί Αυτού Του Κόσμου

Όσοι περπάτησαν κρυφά
Στον κεραυνό και στη φωτιά
Πέταξαν όλα τα κλειδιά
Και ‘κάψαν τα χαρτιά τους
Το δρόμο πήραν των πουλιών
Μιλούν την γλώσσα των παιδιών
Και στον αλήτη που γυρνά
Χαρίζουν τα φτερά τους

Οι τρελοί αυτού του κόσμου
Το σκοτάδι και το φως μου
Το σκοτάδι και το φως μου
Οι τρελοί αυτού του κόσμου

Όσοι περπάτησαν κρυφά
Στον κεραυνό και στη φωτιά
Έχουν στα μάτια τους καπνό
Στα χείλη τους ασβέστη.
Κοιμίζουν τ’ αγγελούδια τους
Και μοιάζει στα τραγούδια τους
Σαν “Ωχ αμάν” το “σ’ αγαπώ”
Και σαν “Χριστός Ανέστη”