`
Χλιαροί και παλλόμενοι , ποίηση: Ναζίμ Χικμέτ, μετφρ.: Γιάννης Ρίτσος

Χλιαροί και παλλόμενοι
σαν το αίμα που πηδάει από μια φλέβα
αρχίσαν να φυσάν οι άνεμοι.
Ακούω τους ανέμους
Αργοπορεί ο σφυγμός
Στις κορφές του Ουλουντζά θα χιονίσει
Και κει ψηλά οι αρκούδες
Μεγαλόπρεπες κι εξαίσιες θα κοιμούνται
Πάνου στ ακόκκινα φύλλα των καστανιών.
Στην πεδιάδα γυμνώνουνται οι λεύκες.
Όπου να `ναι θα κλειστούνε τα μεταξοσκούληκα
Όπου να `ναι θα τελειώσει το χινόπωρο
Όπου να `ναι κι η γη θα ξαναμπεί
μέσα στου τοκετού τον ύπνο.
Κι εμείς θα περάσουμε ακόμη ένα χειμώνα
Ζεσταίνοντας τα χέρια μας στη φωτιά της μεγάλης οργής μας
Και της αγίας ελπίδας μας

`

*********************************************************

Το έργο παρουσιάζεται σε πρώτη εκτέλεση την 11η Οκτωβρίου 2015 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών ώρα 20.30 με αφορμή την 71η επέτειο από την απελευθέρωση της Αθήνας

`*******************************************************

Ενθυμού του Λαού σου τα Τέκνα
και τα έργα αυτών
υπέρ του κάλλους
τα αγωνιζόμενα έργα.
Ενθυμού τους προγόνους
από των πρώτων τον τόπον τούτο
κατοικούντων
έως του Σολωμού και Κάλβου
και Καβάφη
κι ενθυμού Σικελιανόν
και πάντας τους μάρτυρας
τους αγωνιστάς και μαχητάς
τους από παντός βέλους άτρωτον
συντηρήσαντας του ανθρώπου
το ανάστημα.

Ουκ απεσβέτο ύδωρ το λάλον
κι αν η τέφρα για λίγο τα μάτια τυφλώσει
κι αν η τέφρα για λίγο το νου σου θολώσει
επικαλέσου Κύριο τον Λαό σου
Λαό σου τον αγωνιστή
τον αθλοφόρο
τον πανδαμάτορα.

Λαέ μου και Κύριε
βοήθησόν με Λαέ μου
Ανταίε και Σίσσυφε
Λαέ μου Οδυσσέα
Τυραννοκτόνε Λαέ μου
βοήθησόν με. Βοήθησόν με
Λαέ Προμηθέα
γώτισον μου τον νου
κρήνη βρύουσα Συ
κρούνους ιαμάτων
ίασον την ψυχήν μου
οτι ασθενής ειμί
και αμφιβάλλω.
Λαέ μου και Κύριε
βοήθησόν με, βοήθησόν με
Κύριε και Λαέ μου.
`

[απόσπασμα]`

**************************************************************

Χρήστου Λεοντή
ΦΥΛΑΤTΕΙΝ ΘΕΡΜΟΠΥΛΑΣ
Ορατόριο
βασισμένο στο ομώνυμο ποίημα του Γιάννη Νεγρεπόντη
* * *
`

Ο Γιάννης Νεγρεπόντης (1930 – 1991) γράφει το ποίημα «Φυλάττειν Θερμοπύλας» το 1971, πολιτικός κρατούμενος, μεσούσης της δικτατορίας του 1967.
Μέσα σ’ αυτήν τη σκοτεινιά, ο ποιητής πάσχει να δει μέσα από τις μικρές ρωγμές των λέξεων τη μεγάλη εκείνη εποχή της Αθήνας. Την εποχή εκείνη που «δοξάστηκε το φως» και το «κάλλος το τραγικό»». Η Αθήνα «υπέρλαμπρη και άφατη» που ως Προμηθέας εφώτισεν τον κόσμο με «της ελευθερίας τα έργα» και «τον πολυσήμαντο της ύπαρξης θρίαμβο».
Τώρα, ο ποιητής εξόριστος και Δεσμώτης ο ίδιος στο νησί της Λέρου, αναπολεί την πόλη εκείνη που αποθεώθηκαν τα χρώματα, οι αισθήσεις, η αρετή και το κάλλος. Και ’κει πάνω από τις στάχτες και «τα πρόσκαιρα ερείπια» στον τόπο της εξορίας του, στήνει ο ποιητής το ωραίο άγαλμα «του Κυρίου και Λαού του» δοξάζοντας έτσι τα πανανθρώπινα ιδανικά που η πόλις εκείνη στον κόσμο εκληροδότησεν: Την ελευθερία, την τιμή και την αξιοπρέπεια.

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΕΔΩ

`

Ώρα 12 τη νύχτα

Το χαρτί, το τραπέζι, το χέρι μου.
Περιμένω. Όπου νάναι, θ΄ αρχίσουν να πέφτουν.
Η ψυχή μου, δεν είναι παρά
ένα σπήλαιο σιωπής, που απο πάνω του κρέμονται
αμέτρητοι
φωτεινοί σταλαχτίτες. Πόσοι αιώνες χρειαστήκαν
για να γίνουν δεν ξέρω – είναι τα ποιήματα
που έχω να γράψω.
Ξέρω πως όσα
είναι τα κύματα κι όσα τα αστέρια
είναι τα ποιήματα που έχω να γράψω.

`
*
Ολονυχτία

Δε με κατάλαβες όλη τη νύχτα
ήμουνα πλάϊ σου, προσπαθούσα να κλείσω
τα παράθυρα, πάλευα – όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε
τις παλάμες μου πάνω σου σαν
δυό φύλλα ουρανού, και σε σκέπασα.
Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.

`
«Η μάρτυρας» από το ποίημα της Ευτυχίας Παναγιώτου Μ «Η μάρτυρας τραγουδά την αλήθεια», στο βιβλίο «Χορευτές», Κέδρος, 2014, Στίχοι-απαγγελία: Ευτυχία Παναγιώτου, Μουσική: Άλκης Μπλουκίδης, Μίξη ήχου: Nobile Sound , ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

cutting the hand means hospital

in my book i draw a triangle.
on the upper corner: god; on the left one: my cat;
on the right: the pencil.
it’s a magical triangle
because
in one of my memory’s elongations
undesirable
the lines unbend and slacken and move to and fro
and god becomes a black priestess, my cat a panther,
my pencil a fountain pen.

the ravenous panther desires the priestess.
the indelible fountain pen pays him off.
thus the edges disappear
and only the female
is saved
ignorant of power
winning a battle she was unaware of.

a white troupe was my lot.
perhaps a gift of necessity,
with its rod now obliging me to
act the part of a madwoman.
unrehearsed
i abandon myself in something that gallops i throw away my medicines i tear up my miraculous papers, you are a hideout  Grotta Azzura  and something like a line traces another crooked one, there’s something wrong with this shape a diabolic triangle  it cannot be drawn.

Μία εκπομπή αφιερωμένη στη φιλία και τις ηθικές της αξίες.Κείμενα προς ανάγνωση : ”Αριστοτέλους περί φιλίας” και ”Ομήρου Ιλιάδα”.

Συσσίτιο 27, εκπομπή 14/04/15 by Συσσίτιο 93,6 Fm on Mixcloud

“>Συσσίτιο

Η αχίλλειος πτέρνα της εθνικής μας συνείδησης
Από Σωτήρης Παστάκας

Σε μια εκδήλωση για το «ποιείν» παλιότερα θυμάμαι ένα συμπαθέστατο κύριο που πήρε το λόγο στο τέλος της βραδιάς και με επίπληξε γιατί δεν ανέφερα τον Όμηρο. «Σε κάθε εκδήλωση» μου λέει «θα πρέπει πρώτα να κάνεις αναφορά στο όνομά του και μετά να λες ότι έχεις να πεις».