Θέατρο Άττις-Νέος Χώρος (Λεωνίδου 12, Μεταξουργείο) Παρασκευή – Σάββατο στις 21.00 και Κυριακή στις 20.00 / Τελευταίες Παραστάσεις έως Κυριακή 17 Απριλίου

Τις Κυριακές 3, 10 και 17 Απριλίου μετά το τέλος της παράστασης, θα ακολουθήσει συζήτηση του σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπου με το κοινό

Ο κεντρικός ήρωας του διηγήματος του Φραντς Κάφκα «Αναφορά σε μια Ακαδημία» είναι ο πίθηκος Rotpeter. Μια ομάδα κυνηγών της εταιρείας Χάγκενμπεκ τον πυροβόλησε σε μια ζούγκλα της Χρυσής Ακτής, καθώς πήγαινε με την αγέλη του να πιούν νερό. Δέχτηκε δύο σφαίρες με αποτέλεσμα τον ευνουχισμό του. Κατόπιν, τον αιχμαλώτισαν, τον μετέφεραν στο πλοίο τους και τον έκλεισαν σε ένα κλουβί. Αυτός, σε κατάσταση σοκ, έχοντας χάσει τη μνήμη της ως τώρα ζωής του, πάσχισε να διαφύγει. Τότε άρχισε να παρατηρεί αυτούς που ήταν γύρω του, τους εξαθλιωμένους και από-ανθρωποιημένους σκλάβους/ναύτες της εταιρείας Χάγκενμπεκ και προσπάθησε να τους μιμηθεί. Οι άνθρωποι με τη σειρά τους, παίζοντας με το άγριο ζώο, άρχισαν να το βασανίζουν. Οι ναύτες έχοντας αποδεχθεί την καταπίεση που υφίστανται αυτοί οι ίδιοι, με χαρακτηριστική άνεση την ασκούσαν με τη σειρά τους σε ένα ήδη τραυματισμένο και ανήμπορο άγριο ζώο. Όταν το καράβι έφτασε στο Αμβούργο ο Rotpeter μπορούσε να διαλέξει ανάμεσα στο ζωολογικό κήπο και το βαριετέ (μουσικό θέατρο). Διάλεξε το βαριετέ. Ολοκλήρωσε την εκπαίδευσή του στην ανθρώπινη συμπεριφορά και πλέον παρουσιάζει ως περφόρμανς την ίδια τη διαδικασία του βίαιου εξανθρωπισμού του.

Συνέντευξη στη Γιούλα Σαρδέλη

Ο ποιητής, δοκιμιογράφος και μεταφραστής Δημήτρης Κοσμόπουλος γεννήθηκε στο Κοντογόνι (Παπαφλέσσα) Πυλίας στην Μεσσηνία το 1964. Έχει εκδώσει 11 ποιητικά βιβλία και 3 βιβλία δοκιμίων. Έργα του έχουν μεταφραστεί στις κυριότερες ευρωπαϊκές γλώσσες και στα αραβικά. Έχει τιμηθεί με τα εξής βραβεία: Βραβείο Έλληνα λυρικού ποιητή «Λάμπρος Πορφύρας» της Ακαδημίας Αθηνών (2005), Διεθνές Βραβείο «Κ. Π. Καβάφη» για το σύνολο του ποιητικού του έργου (2013), Μεγάλο Βραβείο «Ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών (2018) και Βραβείο «Ζαν Μωρεάς» για την καλύτερη ποιητική συλλογή του 2018, το ποιητικό του βιβλίο Θέριστρον (2019). Τους επόμενους μήνες πρόκειται να κυκλοφορήσουν η μετάφραση των ποιημάτων του Γουίλιαμ Μπάτλερ Γέητς, η μετάφραση των ποιημάτων για την Ελλάδα του Γεωργίου Γόρδωνος Λόρδου Βύρωνος και 12 ύμνοι του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού σε δική του μετάφραση. Παραλλήλως κυκλοφόρησε πριν λίγο,από τις εκδόσεις Ερατώ ο Βαρδιάνος στα σπόρκα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη σε δική του επιμέλεια και επίμετρο. Μας μιλά για την πιο πρόσφατη ποιητική του συλλογή, τα Pixels, που κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Κέδρος. Πρόκειται για ένα συνθετικό ασματικό ποίημα για την συνθήκη της πανδημίας, ήδη μεταφρασμένο σε τρεις γλώσσες.

– Κύριε Κοσμόπουλε η νέα εκδοτική σας απόπειρα, το νέο σας έργο βγαίνει σε μια περίοδο όπου όλος ο πλανήτης διανύει πολύ δύσκολες στιγμές. Τι μπορούμε να ελπίζουμε για το μέλλον, διαβάζοντας παράλληλα την συλλογή σας;

Η δοκιμασία του κόσμου σήμερα είναι πρωτόγνωρη, διότι δεν πρόκειται για μιά απλή έκφραση της λοιμικής νόσου, όπως αυτές που ταλάνισαν τον ατελή εν τέλει κι αδύναμο άνθρωπο σε προηγούμενες εποχές. Πρόκειται για κάτι πολύ πιο ισχυρό, αενάως μεταλλασσόμενο και ύπουλο. Σίγουρα, δε, έχει να κάνει και με τον βιασμό που έχει επιφέρει στην φύση και στο περιβάλλον ο μεθυσμένος από τις δυνάμεις του σημερινός άνθρωπος, ο οποίος τελεί υπό εικονικό παραλήρημα. Δεν είμαι μελλοντολόγος, κυρία Σαρδέλη, για να προβλέψω τί θα γίνει στο μέλλον. Ούτε οι ίδιοι οι περινούστατοι επιστήμονες το μπορούν. Αναλίσκονται στον αγώνα για να βρουν τα αντίδοτα. Η πραγματικότητα σήμερα μπλέκεται με την εικόνα της, την οποία προσλαμβάνουμε είτε από την εικόνα του υπολογιστή είτε από την οθόνη των κινητών τηλεφώνων. Να, όμως, που ο θάνατος και η απειλή του επελαύνουν με τον πιό μαύρο και απειλητικό τρόπο. Ο θάνατος, τον οποίο επηρμένη από τα τεχνολογικά της επιτεύγματα η ανθρωπότητα –την τελευταία ειδικά πεντηκονταετία του μηδενισμού και της απολυτοποιήσεως των οικονομικών μεγεθών- τόν είχε απωθήσει στα αζήτητα, ζώντας την κίβδηλη μακαριότητα του παροντικού τίποτα, του παραγεμισμένου με προϊόντα. Ένα είναι βέβαιο, ότι η δοκιμασία που περνούμε διαρρηγνύει ήδη την αποχαυνωτική συνθήκη του τηλεοπτικού μας τώρα, με τον θάνατο ν’ αγγίζει πιά την δήθεν πανίσχυρη καθημερινότητά μας. Εν τέλει, τα ίδια τα πράγματα μάς οδηγούν αναγκαστικά στο να βρούμε μιάν απάντηση στο μυστήριο του θανάτου –που συνιστά ταυτοχρόνως και το μυστήριο της ζωής: από το έχειν να πάμε στο είναι, στο ποιοί αληθινά είμαστε και ποιό είναι το νόημα του βίου μας. Με κίνδυνο να χαρακτηρισθώ επικαιρολόγος, αναμετρήθηκα στο εγχείρημα αυτής της ποιητικής σύνθεσης με την ποιητική διαχείριση των παραπάνω ερωτημάτων. Η σοβαρή κριτική, ευτυχώς, το κατενόησε -και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, όπου το βιβλίο έχει ήδη μεταφραστεί σε τρεις ευρωπαϊκές γλώσσες.

Το  ποιητικό έργο του Γιάννη Ρίτσου «Οι γειτονιές του κόσμου», που παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία Νάντιας Δαλκυριάδου την καλλιτεχνική περίοδο 2019-2020 και επέστρεψε στις 7 Νοεμβρίου 2021 για λίγες παραστάσεις, επανέρχεται από τις 6 Μαρτίου στο Θέατρο Βαφείο – Λάκης Καραλής.

Η ποιητική συλλογή του Γιάννη Ρίτσου «Οι γειτονιές του κόσμου» γράφτηκε από το 1949 ως το 1951 κατά τη διάρκεια της εξορίας του ποιητή στη Μακρόνησο και στον Αη Στράτη. Εκδόθηκε το 1957, είναι αφιερωμένη στον Μάρκο Αυγέρη και περιλαμβάνεται στον Τόμο Ε «Τα Επικαιρικά». Ο Γιάννης Ρίτσος ανασυνθέτει μια ολόκληρη δεκαετία κρίσιμη για την παγκόσμια ιστορία (1941–1951). Η κατοχή, η αντίσταση, η απελευθέρωση, τα Δεκεμβριανά, ο εμφύλιος είναι τα θέματα για αυτό το «τραγούδι», όπως το χαρακτηρίζει ο ποιητής. Ένα «τραγούδι» γραμμένο με την συγκινησιακή φόρτιση της εμπειρίας και την βαθειά γνώση της Ιστορίας του Ανθρώπου.

Στον πρόλογο του ποιήματος ο Γιάννης Ρίτσος σημειώνει:

«Η ποίηση πρέπει να ‘ναι

ένας οδηγός μάχης κι ευτυχίας

ένα όπλο στα χέρια του λαϊκού αγωνιστή

μια σημαία στα χέρια της ελευθερίας»

«Αν κάποιος θα ‘θελε να διαβάσει την ιστορία του αιώνα, θα την έβρισκε ακέρια στην ποίηση του Ρίτσου», γράφει η Χρύσα Προκοπάκη («Εισαγωγή» Ανθολογία Γιάννη Ρίτσου,  Κέδρος, 2000).

Η Εταιρεία Θεάτρου ΠΑΙΚΤΕΣ και η σκηνοθέτις Μαρία Σάββα συνεχίζει την προσέγγιση της μικρής φόρμας, του διηγήματος στο θέατρο. Το έργο «Όνειρο ή Εφιάλτης; Ξυπνήστε! Έξι μικρές ιστορίες του Άντον Τσέχωφ» θα παρουσιαστεί μόνο για 15 παραστάσεις, από τις 27 Δεκεμβρίου 2021 έως τις 26 Ιανουαρίου 2022, κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη (9:00μμ) στο θέατρο Φούρνος (Μαυρομιχάλη 168, Αθήνα, τηλ: 2106460748).

Η παράσταση βασίζεται σε έξι μικρά διηγήματα του Άντον Τσέχωφ που συγκαταλέγονται στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας: «Θέλω να κοιμηθώ», «Ο θάνατος ενός δημόσιου υπαλλήλου», «Τα στρείδια», «Ο πόνος» «Το ρομάντσο του κοντραμπάσο» και «Το βιολί του Ρότσιλντ», που ανεβαίνουν για πρώτη φορά στη θεατρική σκηνή.

Ο Άντον Τσέχωφ, ένας από τους σημαντικότερους διηγηματογράφους, αν και περισσότερο διάσημος για τα θεατρικά του έργα, δημιουργεί συναρπαστικές ιστορίες όπου συνυπάρχουν το τραγικό και το κωμικό στοιχείο, η λυρικότητα και η ποίηση, το γκροτέσκο και η φάρσα.

Τα 6 αυτά διηγήματα αποτελούν το πρώτο μέρος μιας ερευνητικής προσέγγισης των διηγημάτων του Άντον Τσέχωφ, με κοινό χαρακτηριστικό το στοιχείο της παραίσθησης που εκδηλώνεται ως απάτη των αισθήσεων -αποτέλεσμα της ψυχολογικής κατάστασης των ηρώων. Μια ακραία στιγμή θα τους οδηγήσει στην αφύπνιση ή την τρέλα.