Τα δύο εξαιρετικά μονόπρακτα του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα Ιάκωβου Καμπανέλλη «Η μυστική ζωή του Γουόλτερ Μίττυ» και «Ο πανηγυρικός» θα παρουσιάζονται σε μία ενιαία παράσταση σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου και ερμηνεία Δημήτρη Φραγκιόγλου από τις 7 Νοεμβρίου στον Πολυχώρο Vault.

Η πρεμιέρα της παράστασης πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 16 Αυγούστου στο Φεστιβάλ Νάξου, στο πλαίσιο του εορτασμού του «Λογοτεχνικού Έτους Ιάκωβος Καμπανέλλης», με την υποστήριξη και την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού και τη συνεργασία του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι ο μονόλογος «Η Μυστική Ζωή του Γουόλτερ Μίττυ», έχει παρουσιαστεί μόνο μια φορά, το 1957 και είναι ελεύθερη διασκευή από το  διήγημα του Τζέιμς Θέρμπερ: «Η μυστική ζωή του Γουόλτερ Μίττυ». Ένα κείμενο απρόβλεπτο, εντελώς διαφορετικού ύφους και περιεχομένου, το οποίο αποδεικνύει για άλλη μια φορά, το ανήσυχο και διαρκώς εξελισσόμενο και πειραματικό πνεύμα του πολυσχιδούς συγγραφέα μας.

Ο Γουόλτερ Μίττυ, έχει βρει έναν τρόπο να δραπετεύει από την ανούσια, μονότονη και βαρετή καθημερινότητά του, με το να γίνεται ο ήρωας των ονειροπολήσεών του. Η πραγματικότητα με τη φαντασία εμπλέκονται και δημιουργούν ένα εξαιρετικό σκηνικό παιχνίδι.

Ο Πανηγυρικός είναι μια πικρή κωμωδία. Ο Δήμαρχος μιας μικρής επαρχιακής πόλης την περίοδο της δικτατορίας, διορισμένος και όχι εκλεγμένος, την ημέρα που θεωρούσε ως τη σημαντικότερη της ζωής του, οδηγείται σε αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.Ο ευερέθιστος χαρακτήρας του και οι ενοχές του τον οδηγούν στην κατάρρευση και τη γελοιοποίησή του.

Παρουσίαση του βιβλίου

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου στις 21:00 στο «Μπαράκι της Διδότου – Πολυχώρος Πολιτισμού»

Απόσπασμα από το βιβλιο, ΕΔΩ: 

Νίκος Φωτόπουλος, «Μέρες αδέσποτες… στο σιδερένιο νησί»- “Όψεις και κοινωνιολογικές προεκτάσεις της ποιητικής του Χρήστου Θηβαίου”, εκδ. Μετρονόμος, 2020

Άλλοθι

Μες στα δίχτυα μου σκαρφαλώνουν
ψάρια ασημιά και μια χούφτα αναπνοή
κι η προσευχή τους που στεγνώνει
σαν ουρλιαχτό σημαδεύει τα αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη

Ό,τι σκότωσα πουλάω
μα αυτό το αίμα με δένει σφιχτά
σ`ένα αρραβώνα ακριβό.
Είμαι ένα σκυλί που γαβγίζει στ`αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Στο βυθό σου ανοίγω πάλι
μαργαριτάρι σου είμαι και αρρώστια
μα η αγκαλιά μου κοράλλι
Όστρακο που`χει δαγκώσει τ`αστέρια
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Στο Θεό μου τραγουδάω
και η φωνή μου τον κάνει Θεό
κι ας τον προσβάλλει η ζωή μου
σφίξε με κι άλλο στη μοίρα σου απάνω
μήπως ραγίσει και πέσει η αγάπη
με τα δυο μάτια μου κοιτάζω ψηλά
με τα δυο χέρια μου γιορτάζω τη λάσπη.

Resto dint
oestino tuoi
e dint a te veco nu munn diverso
vularro via da cca.

Canto a nu Dio ca nun credo o mio
e a voce mia nu sciato addiventa
tengo christ`uocchie ca guardano`n cielo
ma l`anima mia ten ` o culore do chianto.

Τί μένει από τον άνθρωπο αν του πάρεις την αρχή και το τέλος;

Η Θεατρική Ομάδα APUS επιστρέφει με την τραγελαφική φάρσα του Αργύρη Χιόνη «Το Μήνυμα» σε σκηνοθεσία Ανθής Φουντά για ένα νέο κύκλο 8 παραστάσεων.

Άραγε φέτος θα θυμηθούν το Μήνυμα; Εσείς τί λέτε να έγραφε;

Μετά από μια επιτυχημένη σειρά παραστάσεων στο Ανοιχτό Θέατρο Γκράβας (Ιούλιος 2021), το Θέατρο Φούρνος (Οκτώβριος 2022) και το Θέατρο Χώρος (Μάιος 2022), «Το Μήνυμα» του Αργύρη Χιόνη θα παρουσιάζεται από τις 19 Οκτωβρίου και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00 στο Θέατρο Χώρος (Πραβίου 6-8, Βοτανικός).

Ερμηνεύουν οι Αντώνης Κυριακάκης και Γιώργος Πατεράκης.

****************************************************************************************

«Εκείνοι» τους έδωσαν ένα μήνυμα να το μεταφέρουν σε «Εκείνον». Τους είπαν να τραβήξουν ίσια, όμως έχουν χαθεί και δεν μπορούν να θυμηθούν το μήνυμα. Είναι δύο αγγελιαφόροι χωρίς αγγελία. Δύο αγγελιαφόροι χωρίς όνομα. Είναι ο Α και ο Β και έχουν ξεχάσει από πού ξεκίνησαν και πού πηγαίνουν. Περπατούν για εβδομάδες, μήνες, χρόνια ή και αιώνες φτιάχνοντας διαρκώς νέα μηνύματα, τα οποία διαρκώς ξεχνούν. Θα μπορέσουν να θυμηθούν το μήνυμα;

Το έργο είναι ένα από τα τρία και μοναδικά θεατρικά κείμενα που έγραψε ο Αργύρης Χιόνης την περίοδο 1971-1973. Σύμφωνα με τον ίδιο, έμπνευση για το «Μήνυμα» αποτέλεσε το έργο του Franco Sacchetti, Ιταλού συγγραφέα της Αναγέννησης, στο οποίο εντόπισε πρώιμα ψήγματα του θεάτρου του παραλόγου και ειδικότερα ομοιότητες με το έργο «Περιμένοντας τον Γκοντό», του Μπέκετ.

Μια υπαρξιακή φάρσα με σαφείς επιρροές από το θέατρο του παραλόγου. Μια ευρηματική και βαθιά ανθρώπινη παράσταση που χωρά ολόκληρη στα αυστηρά όρια ενός σκηνικού που μοιάζει βγαλμένο από ξύλινο παιχνίδι – γρίφο.

Ο “Γάμος” του Μάριου Ποντίκα πρωτοπαρουσιάστηκε το 1981 στο Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του Κάρολου Κουν.

Ο Μάριος Ποντίκας εμπιστεύτηκε στην Ομάδα Νάμα για τη φετινή περίοδο το έργο του «Γάμος» που ανεβαίνει σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη και καλλιτεχνική επιμέλεια Γιώργου Χατζηνικολάου.

Η παράσταση, θα κάνει πρεμιέρα στις 15 Οκτωβρίου στη Κεντρική Σκηνή του Επί Κολωνώ και θα παρουσιάζεται από Πέμπτη έως και Κυριακή.

Λίγα λόγια για το έργο

Μια νεαρή κοπέλα βιάζεται και ό,τι ακολουθεί είναι οι αλλεπάλληλοι «βιασμοί» της από την οικογένεια, την κοινωνία, τους εκπροσώπους της δικαιοσύνης. Η ίδια βρίσκεται «καθηλωμένη» σε όλη τη διάρκεια του έργου, αμέτοχη και ανυπεράσπιστη, ενώ παρακολουθούμε όλους τους ανθρώπους γύρω της να έχουν λόγο και άποψη γι’ αυτό που της συνέβη και δικαιώματα πάνω στο σώμα της, που γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων. Η υποκρισία οδηγεί στη συμβιβαστική λύση του γάμου της με τον βιαστή της και την ίδια στην αυτοπυρπόληση. Τυλιγμένη ολόκληρη σε επιδέσμους λόγω των καθολικών εγκαυμάτων, παραμένει βουβή μέχρι τέλους στην αίθουσα δικαστηρίου, αρνούμενη να ενδώσει σε οποιαδήποτε συναινετική συμμετοχή της και γίνεται το τραγικό σύμβολο της αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε είδους βιασμό.

Σε μια εποχή που εξακολουθούν να κατακλύζουν τις ειδήσεις θέματα για γυναικοκτονίες, για άνιση και προσβλητική μεταχείριση, σε μια εποχή που δίνονται ακόμη συνεχώς μάχες για το δικαίωμα των γυναικών πάνω στο σώμα τους και τον αυτονόητο σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη, το έργο συνεχίζει να μιλάει εξ ίσου καθαρά και δυνατά στους θεατές, όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν ακονισμένο ξυράφι.

Ο ποιητής Γιάννης Ευθυμιάδης σκηνοθετεί το σκηνικό ποίημα «Αλκίνοος», που ανεβαίνει από 21 έως 25 Σεπτεμβρίου στη σκηνή Ω του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Μια παράσταση που, διατηρώντας την ποιητικότητα του λόγου, επιχειρεί να αποδώσει με ρεαλιστικό τρόπο τις εικόνες της σύγκρουσης, της αέναης πάλης, του ερωτικού παραληρήματος αλλά και της μεταφυσικής αποχώρησης. Κυρίαρχη δύναμη για το ξεδίπλωμα της ιστορίας, τόσο στο ποίημα όσο και στη δραματοποίησή του, είναι η «δύναμη του νου», το φοβερό παιχνίδι που παίζει σε βάρος μας το μυαλό αλλά και η σωτήρια παρέμβασή του. Έτσι που καθένας μας να γίνεται «τέλειο θύμα-θύτης».

Ο ήρωας στο ποιητικό κείμενο «Αλκίνοος» του Γιάννη Ευθυμιάδη, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Νεφέλη (2021), είναι εγκλωβισμένος σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, αναζητά τον βαθύτερο εαυτό του, την καθαρότητα της αλήθειας του. Και φαντάζεται πως αντίκρυ του κείτεται κάποιος άλλος, μια νεότερη, φωτεινή εκδοχή του εαυτού του, η νεαρή του υπόσταση.

Ο ΑΛΚΙΝΟΟΣ (εκδόσεις Νεφέλη 2021) είναι ένα μακροσκελές ερωτικό τραγούδι. Αγγίζει την έννοια του έρωτα τόσο στη φυσική, όσο και στη μεταφυσική του διάσταση, έξω από τον χρόνο, πέρα από τα φύλα, εκεί που τέμνεται το είναι με το μη είναι. Κι απ’ την οξύτατη αυτή ακμή σπινθηρίζει ακατάλυτος κι ακατάβλητος ο έρωτας και γίνεται η υπέρτατη εξουσία. Ξεκινά από σαρκικό βίωμα, γίνεται ψυχική μέθεξη και ολοκληρώνεται ως μεταφυσική απελευθέρωση. Έτσι κι αλλιώς είναι πάντα μια ακατανίκητη δύναμη ανάλογη με τη δύναμη του νου. Παλεύουν συχνά αυτές οι δυο δυνάμεις. Κάποιες φορές σμίγουν. Η «δύναμη του νου» παίζει στον «Αλκίνοο» ένα παράτολμο, επικίνδυνο παιχνίδι που μέσα από την πυριτιδαποθήκη του έρωτα οδηγεί στην έκρηξη, στην απόλυτη αποδόμηση και στη γέννηση μιας νέας επικράτειας, ολόγυρα κι εντός μας.

Η παράσταση πάει ένα βήμα παραπέρα. Ο ήρωας, που ερμηνεύει ο Βαγγέλης Παπαδάκης, πλάθει με την φαντασία του κάποιον άλλο, έναν δεύτερο εαυτό, για να ενωθεί μαζί του και μέσα από την ένωση αυτή, ερωτική και μεταφυσική, να φτάσει στην ουσία της ύπαρξής του, να ξαναγαπήσει το σώμα, το μυαλό και την ψυχή του και ενωμένος μαζί τους να οδηγηθεί στην ελευθερία και τη λύτρωση.