Επιθεώρηση Ποιητικής Τέχνης

Κατηγορία

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Μεταφραστικό Εργαστήρι

Arthur Rimbaud, Από τα «Illuminations» (απόδοση: Νεοκλής Κυριάκου)

BAΣΙΛΕΙΟ
Ένα ωραίο πρωϊνό, σ΄ένα τόπο πολύ γλυκό, ένας άνδρας
και μια γυναίκα πανώριοι φώναζαν σε μια δημόσια πλατεία.
“ Φίλοι μου, θέλω τούτη να γίνει βασίλισσα! “ “ Θέλω να
γίνω βασίλισσα!” Γελούσε η γυναίκα κι έτρεμε. Μιλούσε στους
φίλους της για αποκάλυψη, για μαρτυρία αδιάψευστη. Λιποθυμούσε
ο ένας πάνω στον άλλο.
Στην πραγματικότητα υπήρξαν βασιλείς όλο το πρωϊνό όπου τα
κόκκινα μαντήλια υψώθηκαν στα σπίτια, κι όλο το απόγεμα, καθώς
περπατούσαν δίπλα στους κήπους με τους φοίνικες.
Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Johann Wolfgang von Goethe, «Προμηθεύς» (Μετάφραση: Παναγιώτης Δ. Τσάμης)

Κάλυψε τον ουρανό σου, Ζευ,
γιομάτο σύννεφα,
και βασίλευε, σαν παιδάκι,
που των γαϊδουραγκάθων τες κεφαλές θερίζει,
πάνω στες βουνοκορφές και στες βελανιδιές.
Μακριά όμως απ’ τη γη μου
μείνε
κι απ’ το σπίτι μου, που δε το ‘χτισες εσύ,
κι απ’ το τζάκι μου,
που για τη ζέση του
με ζηλεύεις.

Δε γνωρίζω τίποτε γελοιοδέστερο
κάτω απ’ τον ήλιο από σας, Θεοί.
Με μασκαρέματα
από θυσίες
τρέφεται τη Μεγαλειοσύνη σας,
και θα λιμοκτονούσατε, αν δεν
υπήρχαν ζητιάνοι και παιδιά
ανόητοι γιομάτοι ελπίδες.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Χλόη Κουτσουμπέλη, Τρία ποιήματα από το βιβλίο «Η γυμνή μοναξιά του ποιητή Όμικρον», εκδ Πόλις, 2021 (μετάφραση στα γερμανικά: Κατερίνα Λιάτζουρα / Katharina Liatzoura)

 

ΟΙ ΠΕΝΤΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ

Προπαντός όχι με πνιγμό. Ο θάνατος. Ίσως με μήλο

στο κεφάλι, ενώ ο γηραιός Γουλιέλμος σάς σημαδεύει

με το βέλος. Ή με πιστόλι. Αν ξέρετε σε ποιο μέρος

ακριβώς βρίσκεται η καρδιά. Αν έχετε καρδιά.

 

Αγαπήστε πολλά κορμιά. Μπορεί ποτέ να μην εμφανιστούν

στην ποίηση ανάγλυφα, θα θυμάστε πάντα όμως τον ήχο

που έκαναν τα ελατήρια των στίχων στο σκοτάδι.

 

Μη φοβηθείτε την αρρώστια. Να τρέχετε πάντα

πιο γρήγορα από αυτήν. Έστω και αν αυτό σημαίνει

να κολυμπήσετε σε κρύα νερά για δέκα λεπτά

προσπαθώντας μάταια να πνιγείτε.

 

Αποφύγετε τις επιστολές και όλα τα γραπτά τεκμήρια που

θα υπονοήσουν μια ρομαντική αγάπη που το ύψος και

το βάθος της δεν θα φτάσετε ποτέ.

 

Μη διστάσετε ποτέ να δηλώσετε αυτό που είστε.

Παραδεχτείτε τη φτώχια, την πνευματική σας ένδεια,

τη σύφιλη· ποτέ όμως ότι είστε ποιητής.

Θα υποφέρετε αιώνια.

 

*

DIE FÜNF RATSCHLÄGE VON KOSTAS KARYOTAKIS

Vor allem nicht durch Ertrinken. DasSterben. Vielleicht mit einem Apfel

auf dem Kopf, während der uralte William auf Sie

mit einem Pfeil zielt. Oder mit einer Pistole. Falls Sie wissen an welcher Stelle

sich genau das Herz befindet. Falls Sie ein Herz haben.

 

Schwärmen Sie viele Körper an. Es kann sein, dass diese niemals

in der Lyrik plastisch vorkommen, Sie werden sich aber immer an das Geräusch

erinnern, welchesin der Finsternis die Sprungfedern der Verse machten.

 

Haben Sie keine Angst vor Krankheiten. Rennen Sie immer

schneller als diese. Auch wenn das bedeuten würde

zehn Minuten lang in kaltem Wasser zu schwimmen

vergeblich versuchend zu ertrinken.

 

Vermeiden Sie die Briefe und jegliche schriftlichen Dokumente, die

auf eine romantische Liebe hinweisen, deren Höhe und

Tiefe Sie niemals erreichen werden.

 

Scheuen Sie sich niemals anzugeben das, was Sie sind.

Geben Sie die Armut zu, ihre Seelenarmut,

die Syphilis· niemals aber, dass Sie ein Dichter sind.

In Ewigkeit werden Sie darunter leiden.

 

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι

Herberto Helder, «Πρόλογος» (Μετάφραση από τα πορτογαλικά- επίμετρο: Θεοδόσης Κοντάκης)

Ας μιλήσουμε για σπίτια, για τη σοφή άσκηση μιας δύναμης

τόσο στέρεης και σιωπηλής, ως να γεννήθηκε

σε χρόνους πανάρχαιους.

Είν’ οι αρχιτέκτονες, κείνοι που μέλλεται να πεθάνουν,

μειδιώντας ειρωνικά και μειλίχια στα βάθη

ενός μυστηρίου υψηλού που τους ξαναγυρίζει στο χώμα.

Με μαλακά, ακατάβλητα χέρια.

Καθώς κυλούν οι μήνες, με τ’ όνειρο των τελευταίων καταιγίδων,

φτάνουν τα σπίτια στην αθώα τους ακμή, ν’ αντέχουνε κόντρα

στ’ αμυδρό στόμα που γυροφέρνει πάνω απ’ των λέξεων το έρεβος.

 

Ας πούμε πως ανακαλύπτουμε βατόμουρα, της γεύσης

τ’ απόκρυφο ρεύμα, του κόσμου τον ενθουσιασμό.

Κορμιά ανακαλύπτουμε, ανθρώπων που σώζονται και χάνονται,

και των πηγών σιωπή θαυμαστή –

στοχασμούς μες στις πέτρες για κάτι τι το ουράνιο

σαν τη φωτιά την αρχέγονη.

Διαβάστε περισσότερα
Μεταφραστικό Εργαστήρι, Ραδιόφωνο- Ταινιοθήκη- Θεάτρο Ποιείν

Sylvia Plath, «Μανιτάρια» (μετάφραση: Γιώργος Μουφτόγλου) – 60 χρόνια από τον θάνατό της

 

Τη νύχτα, με πολλή

Λευκότητα, διακριτικότητα,

Εντελώς αθόρυβα

 

Τα δάχτυλά μας, οι μύτες μας

Καθιερώνονται στο πηλώδες έδαφος,

Αποκτούν αέρα.

 

Κανείς δεν μας βλέπει,

Δεν μας σταματά, δεν μας προδίδει·

Οι μικροί σπόροι ανοίγουν χώρο.

 

Μαλακές μπουνιές επιμένουν

Να βαστούν τις βελόνες,

Το φυλλωτό σεντόνι,

 

Και το πλακόστρωτο ακόμη.

Τα σφυριά μας, τα έμβολά μας,

Άωτα κι αόμματα,

 

Απολύτως άφωνα,

Πλαταίνουν τις σχισμές,

Χώνονται μέσ’ απ’ τις τρύπες. Ζούμε

 

Με νερό,

Με ψίχουλα σκιάς,

Μειλίχια, ζητώντας

 

Λίγα ή τίποτα.

Τόσα πολλά από ‘μας!

Τόσα πολλά από ‘μας!

 

Είμαστε ράφια, είμαστε

Τραπέζια, είμαστε ταπεινά,

Είμαστε βρώσιμα,

 

Σκουντάμε και σπρώχνουμε

Παρά τους εαυτούς μας.

Το είδος μας πολλαπλασιάζεται:

Διαβάστε περισσότερα