Ι
(γιά τον Pedro Revilla)

Δίνεις το νερό στις πηγές
για να τραγουδάνε
με τις φωνές πού πάντα τη ζωντάνευαν.
Διάφανοι κύκλοι, διαυγείς και τριζάτοι
βράζουν και αναπηδούν στη χαρμοσύνη τους
καθώς όταν πλησιάζεις και προσπερνάς τη
γούρνα τους.
Κάνοντας τες να τραγουδάνε
δίνεις στις πηγές τη σιγουριά
ότι κάθε ροή
αφήνει ένα στίγμα
πού μας εμψυχώνει
να πάμε να αποζητήσουμε
μέχρι να ξαναβρούμε
άλλα τείχη πού ύψωσε ο χρόνος
για να κάνει ανεξάλειπτη τη μνήμη.
Για τούτο λάσπη και νερό, ασβέστης και χαλίκι
υποχωρούν στο πέρασμα σου
για να σηκώσει ένα σου ψυχοφύσημα
μνημεία πού τα ίχνη μας ζωγρούνε.
Ακόμα και το άνθος σʼ αναγνωρίζει
στο χρώμα και το άρωμα του.
Ό,τι είναι αντίκρυ στις κακοκαιριές
ξέρει από σένα για ποιόν με ζήλο φυλάς
δώρα πού κρατάνε
ό,τι το φώς συλλαμβάνει
για να κάνει τον κήπο
μια υπόσχεση για το ότι εξόν από σκόνη
στα λημέρια του είμαστε το τραγούδι:
φτερό και λουλούδι.
Αυτό εδώ το κανοναρχείς,
ξαναγυρίζοντας μας ξέμακρες απλωσιές
όπου αέρας και νερό κορδακίζονται
καθώς στροβιλίζουν στα ψηλά την πόλη
με τις φωνές πού πάντα τη ζωντάνευαν
στους δρόμους και τις πλατείες της,
πού ο έρωτας σου ξαναβρίσκει.

Πασχαλινή ελεγεία

Ανεμοδαρμένο Πάσχα που βγάζεις στους εσταυρωμένους
με όλη σου την αποκαρδιωμένη ωχράδα,
τι απέγινε το σκληρό πρελούδιο του ήλιου;
και το ρόδο η αόριστη προφητεία;
Από τους μαρμάρινους κήπους
ιδού ο ραβδισμένος αμνός
που κορφολογεί μιαν άνοιξη ισχνή
και φωτίζει τα πάθη των νεκρών
ανεμοδαρμένο Πάσχα που δριμύτερα κάνει τα πάθη
.
Κι αν αληθεύει ότι καταπιεσμένο με έφτιαξαν
στους κενούς τούτους καιρούς
για την ανύψωση του αύριο,
πεθύμησα πολύ
εκείνη τη γιρλάντα από άνεμο κι αλάτι
εκείνες τις πλαγιές που γιάτρεψαν
το σώμα μου, αυτή την κρυστάλλινη πληγή·
κι έφαγα πανάχραντο ψωμί
.
Πυρετοί κατά ριπάς ραγίζουν το φως
όλων των πρανών του Πάσχα,
ξεφλεβίζουν το κρυσταλλιασμένο κρασί του μίσους·
δική μου είναι τούτη η ταραγμένη
Ιερουσαλήμ των χιονισμένων καταλοίπων,
τα ψιμύθια στοιβάζονται μες στα
δωμάτια μες στα ορθάνοιχτα κλουβιά
όπου μεγάλα πουλιά κλώσησαν
χρωματιστά αυγά και ρόδινα πεσκέσια,
κι ο ουρανός κι ο κόσμος είναι το ανάξιο αγίασμα
των δικών της ανάλαφρων σιωπών.
Σταυρωμένη στις τελευταίες αχτίδες είναι η σκιά
τα στόματα δεν είναι παρά αίμα
οι καρδιές δεν είναι παρά χιόνι
τα χέρια είναι εικόνες
ασθενικές της νύχτας
που μύθους θύματα κλείνει στο στήθος.

.
(από τη συλλογή «Πίσω από το τοπίο»)

Πάσχα του 1952
[Pasqua 1952]

Κρύες είν΄οι βραδιές του Απρίλη και στενάχωρες
εδώ κάτω, στις μεγάλες κάμαρες του σπιτιού μου.
Ο πατέρας μόλις που κινείται, ανάμεσα στο τζάκι
και το μπάνιο. Τον πάμε σηκωτό, τον γδύνουμε,
του λύνουμε τα κορδόνια και τονε βάζουμε για ύπνο.
Λευκές είνʼ ακόμα απʼ το χιόνι οι πλαγιές του Σερίνο.
Μαντρωμένους στα δωμάτιά μας, μόλις που
μας φτάνουν από την πλατεία οι καμπανιές του ρολογιού.
Ο καπνός μάς κοκκινίζει τα μάτια,
υγρά είνʼ ακόμα τα φρεσκοκομμένα ξύλα απʼ το δάσος.
Ο Χριστός θʼ αναστηθεί μεσʼ απʼ της ίριδας τον τάφο:
το ʼπαν οι αγγέλοι, χτυπώντας τα θυρόφυλλα.
Οι μικρούληδες βοσκοί μάς φέρνουμε τα πρώτα
σπαράγγια από τους αγκαθότοπους, ξυπόλυτο το κορίτσι
του κήπου μπαίνει μʼ ένα καλάθι ανθούς από γογγύλια.
Τριάντα χρόνια περίμενα ένα Πάσχα
πλάι στα χαντάκια, τα μούσκλια πάνω στις πέτρες,
βιολέτες ανάμεσα στα κεραμίδια. Μα οι νεκροί
κοιμούνται στις κάσες από ξύλο καστανιάς,
στα δοκάρια πάνω από τους στάβλους και τα χοιροστάσια,
στην κορφή της στέγης πάνω απʼ τα κελάρια και τα κοτέτσια.

ΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΝΗΣΟΥ

Η γεωγραφία συνδιασμένη με τον χρόνο
ισοδυναμεί με τό πεπρωμένο

ΠΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ;

Και το αρχαίο είχε την αρχαιότητά του
πότε όμως;
Σε ποια αρχαιότατα πρωινά
διαλύθηκαν οι αέρινες μορφές
όταν οι ελαφρές κόρες
μπήκαν στο σπίτι
φέροντας προσφορές και χορεύοντας
στο μαύρο φόντο;

Ήριννα, Τελέσιλλα, Πράξιλλα
πού ακουμπήσατε
τα μελένια γλυκά,
πού τo αμυγδαλόγαλα
πού το φλουρί στα γλυκά με το ρύζι;

Σε ποια παραλία συναντηθήκαμε
Μύρτιδα, Νοσσίδα, Κόριννα;

Πού ήσαστε
όταν βρήκα την ανθρωπόμορφη λάρνακα
και την έπιασα από τα χερούλια
όμως, ήταν βραχίονες, και τα μάτια
με κάρφωσαν, με την αλογοκεφαλή
και ο κρατήρας είχε αίγες
μαύρες, προσηλωμένες να βοσκούν αγαύες
και τα κύπελλα είχαν αντιλόπες

και στάθηκα, μπροστά στην στήλη
του τελευταίου χαιρετισμού;

Ο Φοίβος δεν μένει πια εδώ

χαμένη είναι η μπρούτζινη πόρπη
και τα συναισθήματα πού έχουν τοποθετηθεί
σε τεφροδόχα δοχεία αφηγούνται

«με τα πόδια και όχι έφιπποι
μπαίνουμε για την μεταθάνατον ζωήν».

`

Clarification

Men carry a common woman.
To her they entrust what they couldnʼt find in love,
what they didnʼt manage to elicit from other women.
They telegraph words
and translate their longing in wine.
Behind their closed doors
lurks conceit
and a phallic anecdote,
they conceive depth as length,
difficulty as subterfuge.
They die in their sleep,
sometimes even in hospital,
completely alone.