`
Εύθραυστον

Εύθραυστος κόσμος χωρίς συνοχή
ραδικανθός που εξανεμίζεται σε κλάσμα χρόνου
ασήμαντου, κονιορτός αγάπης γυάλινης
στο φύσημα ζηλότυπου ανέμου.
Έτσι κι η αγάπη μας
δέντρο γυμνό στο φυλλορόημά του,
της σύμβασης πρόσχημα αναζητά για ρούχο,
προσωπείο εύθυμο στα δάκρυά του.
Το ξέρεις, δεν μπορώ
του πόνου ξεγέλασμα να ντύνω
της καρδιάς την ξέρα ποτάμι να περνώ
τις λευκές μου νύχτες οάσεις να βαφτίζω.
Θα εκραγώ
θραύσματα λέξεις στο άπειρο να γράψω
στο κενό, δακρυσμένοι υπότιτλοι
σε νουάρ του έρωτα ταινία.

`

Β’

Στο υφαντό της μοίρας είμαστε οι κλωστές κι είναι φορές
που του ενός τα χέρια πλέκουν του άλλου το υφάδι

ακόμα κι αν το πνεύμα μου έπαιρνε άλλους δρόμους θα το τραβούσες πάντοτε δικό σου θα το έκανες μπροστά στα πόδια σου

μαζί θα πάμε τυλιγμένοι ο ένας στο λαιμό του άλλου σαν ποτάμια
θα τραγουδάμε κι όταν πέφτουμε στη θάλασσα

με τις πνοές του έρωτα που κύλησαν εντός μας τη διακόσμηση απ’τις βαθιές σπηλιές μας μυστικά που ανταλλάξαμε κι ανέβηκαν τη σκάλα
ας νυχτώνεται ο κόσμος όλος

στον κήπο μας θα παίζουν τα λιοντάρια με τα ελάφια
και θαγεμίζουν τα σταφύλια μας φωτιά

πλάι σε ανίκητες πηγές που αναβλύζουν για να ποτίζονται τα χείλη σου μπρος στην ολότητα

συστρέφεται ο χρόνος όταν σε ψηλαφώ

κάποτε καθώς θα αναλύεται η καρδιά μου τα συντρίμμια της θα ψιθυρίζουν τ’όνομά σου

και θα’ναι ο έρωτας πιστός όσο ο θάνατος

όταν η σκόνη μας θα στροβιλίζεται αγκαλιά στην αιωνιότητα

από ηλιαχτίδες θα περνά σε ανάσες από φιλιά και θα θυμάται

την κορυφή πάντα της αγάπης μας

κι ας έχεις διαλύσει κάθε ματαιότητα όπως σπάει ένα βάζο με πάταγο στο πάτωμα

ζεις σαν τα ομόχρονα βήματα χορού σε πανηγύρι πουοιάνθρωποιξεχνούν τ’όνομάτους κι εγώ εσένα γιορτάζω

με λύρα εκστατική σε μαστορεύω κι απ’τιςστάχτες γύρωμας φοίνικες φτερουγίζουν

ύστερα μπαίνεις θύελλα στις φλέβες μου κι ύστερα βάλσαμο μέθεξη φωτιάς πάνω σε χιόνι παραδείσιο

να με φυσάς για χίλια χρόνια διαμάντια να βυθίζεις λαμπερά μέσα σε ήχους

υποκλίνεται η ψυχή μου στη θέλησή σου

υψώνεται απ’τα πόδια σου που μοιάζουν άγριοι κύκνοι

σε Άνοιξη που ζει στο πρόσωπο σου στα χέρια σου που βγάζω τ’αγκάθια κάθε τόσο

κι είναι που διαπλέω την αγκαλιά σου είναι οι κάβοι που περνώ κι άλλοι τόσοι που κρύβονται στο στήθος

[Ο πίνακας του εξωφύλου είναι μέρος έργου  της εικαστικού Μαρίας Ξενούλη]

`

ΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ (απόσπασμα)
5.
Αυτοί, Κύριε,
Φρόνιμοι είναι.
Προκαταβολή ή έπαθλο
Λίγο κρασί θα λάβουν
Και σήμερα – αφού σχολάσουν.
Τους άλλους, Κύριε,
Τους άτακτους, τους ρέμπελους
Να προσέχει η Χάρη σου.
Σφύζουν οι φλέβες τους
– Κόκκινα ποτάμια –
Θυμωμένοι είναι.
Χρειάζεσαι οκάδες κρασί
Να τους χειραγωγήσεις, Κύριε.

Κι εμένα, αξίωσέ με
Να κοιμηθώ κι απόψε
Κάτω από τον ίσκιο μου
Ήσυχος, Κύριε.

ΟΤΑΝ Η ΝΥΧΤΑ ΧΑΣΕΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΗΣ ΝΥΧΙ

Οι γλάροι μπαίνουν στη ζωή σου
με το έτσι θέλω στο Γέτεμποργκ
Γεμίζουν με παράπονο την πόλη
Τα βράδια κλέβουν λουλούδια
από το χέρι της Κάριν Μπόγιε
Κάθονται στη φωτογραφική μηχανή του Βίκτωρα
Μαθαίνουν για το πρώτο ταξίδι στο φεγγάρι
πριν αρχίσουν το τραγούδι στο λιμάνι
Οι μετανάστες στέλνουν καρτ- ποστάλ
με γλάρους στις πατρίδες τους.
Όταν Ιούνη μήνα
η νύχτα χάσει το τελευταίο της νύχι
όλα τα δευτερόλεπτα διασώζουν φως
Τότε οι γλάροι με βραχνή φωνή
ζητούν από τον ορίζοντα
να φέρει πίσω το σκοτάδι.

NÄR NATTEN SLUTLIGEN FÖRLORAT GREPPET

Måsarna tar sig in i ditt liv
för att de vill det i Göteborg
De fyller staden med sin klagan
stjäl blommor ur handen
på Karin Boye om kvällarna
sitter på Victors kamera
lär sig om första resan till månen
innan de börjar sin sång i hamnen
Invandrarna skickar vykort
med måsar på till sina hemländer

I juni månad
när natten slutligen förlorat greppet
härbärgerar varje sekund sitt ljus
Då ber måsarna med hesa röster
till horisonten
om att få mörkret tillbaka.

[Έργο εξωφύλλου: Έφη Κατσουρού]

`

Μιμίκου και Μαίρης

Στο πάρκο βρήκα μόνο θαμμένη έκσταση
καπνό που μύριζε λιβάνι.
Τη σκόνη των εραστών να αιωρείται
ανάμεσα σε κλαδιά
που γυρτά πενθούν
για εκείνους που χάθηκαν.
Κλαίουσες οι ελιές.
Εκείνος δεν ανέπνευσε έρωτα, δεν τα κατάφερε,
κάθισε απ’ έξω στα σκαλιά και κάπνισε.
Γύρισα μόνη πριν ξημερώσει.
Τέτοια ώρα σβήνουν οι οπτασίες.
Οι ορτανσίες.
Χωρίς ευρήματα – Χωρίς αιωνιότητα.
Δεν του δανείστηκα βροχή.
Δε μπόρεσα να του χαρίσω ήλιο.

Επέστρεψα χθες χωρίς στεφάνια,
με μία φίλη,
φυτέψαμε παιχνίδια για τα παιδιά που δε γέννησαν
ακουμπήσαμε έναν Μίτο για όσους απέμειναν
κι όσους γεννιούνται έρωτες,
δίπλωσα τα λόγια και τώρα ταξιδεύω.-

[ Από την Ενότητα «Άνοιξη» ]