`

Ακριβώς ένα μήνα πριν απʼ το Πάσχα, ο κυρ Διονυσάκης απόχτησε ένα αρνί. Αυτό έγινε κυριολεχτικά στην τύχη.

Μια μέρα, δηλαδή, ο Τάκης ο Μπίμπας, ο φίλος του ο κουρέας και άσπονδος αντίπαλός του στο τάβλι, έβγαλε αυτό τʼ αρνί στον κλήρο για ένα χιλιάρικο. Είδε κι έπαθε να τον πείσει.

Από το Εργαστήρι Τέχνης Χαλκίδας, έργο οκτάχρονου παιδιού

— Βρε, άσε με κάτω, χριστιανέ μου, έλεγε ο κυρ Διονυσάκης. Πρώτο και κύριο, εγώ είμαι άτυχος άνθρωπος.

— Έλα δω. Βάλε το δεκαεφτά και, αν δε σου πέσει, να μου πεις «φτου σου, ρε Μπίμπα!».

— Πρώτο και κύριο, τι να το κάνω εγώ ένα ολόκληρο πρόβατο;

— Αστειεύεσαι; Το Πάσχα έρχεται. Έχεις παιδιά, οικογένεια. Μʼ ένα αρνί έντεκα κιλά θα τρως μια βδομάδα κρέας.

— Άκου δω, φίλε μου, είπε τότε σοβαρά ο κυρ Διονυσάκης. Πρέπει να ξέρεις ότι εγώ ποτέ στη ζωή μου δεν έχω σηκώσει μαχαίρι σε ζωντανό.

O κουρέας γέλασε την ώρα που τσέπωνε το χιλιάρικο.

— Ακόμα δεν τον είδαμε, Γιάννη τόνε βγάλαμε! Άσε να σου πέσει πρώτα, και το σφάξιμο τʼ αναλαμβάνω εγώ.

Και σκύβοντας πάνω στον κατάλογό του καταχώρισε φωναχτά: «Νούμερο 17, Διονυσάκης Γκολφινόπουλος. Άντε, καλή τύχη».

Και τα ʼφερε έτσι ο Θεός.

`

`

Ένα graphic novel, από τους κομίστες Θανάση Πέτρου (εικονογράφηση) και Δημήτρη Βανέλλη (σενάριο), με θέμα την πορεία ενός χρήστη ουσιών από την πτώση στη λύτρωση βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Μ. Καραγάτση, του 1935.
`

`

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ *
“Η Γυναίκα της Ζάκυθος”`

`

Η Γυναίκα της Ζακυθος βρίσκεται σε κατάσταση ψυχικού ολέθρου και σοβαρής ταραχής γιατί ζηλεύει την ωραία αδελφή της και ξεσπά σε ακατανόμαστες ύβρεις εναντίον της μέχρι που χάνει τα λογικά της και πιάνοντας ένα ζωνάρι για να την κρεμάσει, απαγχονίζεται η ίδια! .Οι εραστές της όταν καταρρέει καο απομονωνεται την εγκαταλείπουν καταφθάνουν όμως θορυβημένοι – φορώντας προσωπίδα- όταν μάθουνι το φρικτό της τέλος. Ο Ιερομόναχος Διονύσιος,αφού δεήθηκε για το έθνος
που πολεμάει, σταματει σε ένα πηγάδι κι αναρωτιέται, πόσοι είναι οι δίκαιοι και οι άδικοι γύρω του Τότε έρχεται στην σκέψη του η Γυναίκα της Ζάκυθος με την τερατώδη ασκήμια της, τον χείριστο χαρακτήρα της, τις απιστίες στον άντρα της, το θανάσιμο μίσος προς την αδελφή της και την απερίγραπτη εχθρότητα προς στο εθνος. «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού θεωρείται το μεγαλύτερο κείμενο της λογοτεχνίας. Είναι ένα έργο αινιγματικό με αλληγορικά μηνύματα και γράφθηκε το 1826.

`

*

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Η Γυναίκα της Ζάκυθος

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1
“Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΙΚΡΑΙΝΕΤΑΙ”

1. Εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι λέγω:

2. Ό,τι εγύριζα από το μοναστήρι του Άγιου Διονυσίου, οπού είχα πάει για να μιλήσω με έναν καλόγερο, για κάτι υπόθεσες ψυχικές.

3. Και ήτανε καλοκαίρι, και ήταν ή ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου ή γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.

4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό.

5. Και το είδα ως τη μέση γιομάτο και είπα: Δόξα σοι ο Θεός.

`

Εἰς τὰ 1828 εἰς τὴν Αἴγινα ἐπῆγεν ὁ Γεώργιος Μαυρομιχάλης νὰ ἐπισκεφθῆ τὸν Κυβερνήτη. Ἐφόρεσε τὴν λαμπρότερη ἐνδυμασία του, βουτημένη εἰς τὸ μάλαμα· ἐγελοῦσαν τὰ φορέματά του, ἐγελοῦσε ἡ καρδιά του, διατὶ ὁ νέος εἶχε κλίσιν πρὸς τὸν Κυβερνήτην· τὸν ἔδεχθη αὐτὸς ἀλλὰ τοῦ εἶπε: Δὲν σʼ ἐπαινῶ διὰ τὰ φορέματά σου· καὶ πρὶν πατήσω τὰ χώματα τὰ Ἑλληνικά,καὶ ἀφοῦ ἦλθα καὶ εἶδα τὸ ἐβεβαιώθηκα, εἶναι καιροὶ ποὺ πρέπει νὰ φοροῦμε ὃλοι ζώνη δερματένια, καὶ νὰ τρῶμεν ἀκρίδαις μὲ ἂγριο μέλι·

Εἶδα πολλὰ εἰς τὴν ζωήν μου, ἀλλά σὰν τὸ θέαμα ὅταν ἔφθασα ἐδῶ εἰς τὴν Αἴγινα, δὲν εἶδα τί παρόμοιο ποτέ, καὶ ἄλλος νὰ μὴν τὸ ἰδῆ· προεῖδα μεγάλα δυστυχήματα διὰ τὴν πατρίδα, ἂν ἐσεῖς δὲν θὰ εἶσθε σύμφωνοι μαζί μου καὶ ἐγὼ μὲ ἐσᾶς. Ζήτω ὁ Κυβερνήτης ὁ σωτήρας μας, ὁ ἐλευθερωτής μας, ἐφώναζαν γυναῖκες ἀναμαλιάραις, ἄνδρες μὲ λαβωματιαῖς πολέμου, ὀρφανὰ γδυτά, κατεβασμένα ἀπὸ ταῖς σπηλιαῖς· δὲν ἦτον τὸ συναπάντημά μου φωνὴ χαρᾶς, ἀλλὰ θρῆνος· ἡ γῆ ἐβρέχετο ἀπὸ δάκρυα, ἐβρέχετο ἡ μερτιὰ καὶ ἡ δάφνη τοῦ στολισμένου δρόμου ἀπὸ τὸν γιαλὸν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν· ἀνατρίχιαζα, μοῦ ἔτρεμαν τὰ γόνατα, ἡ φωνὴ τοῦ λαοῦ ἔσχιζε τὴν καρδίαν μου· μαυροφορεμέναις, γέροντες μοῦ ἐζητοῦσαν νὰ ἀναστήσω τοὺς ἀποθαμένους τους, μανάδες μοῦ ἔδειχναν εἰς τὸ βυζὶ τὰ παιδιά τους, καὶ μοῦ ἔλεγαν νὰ τὰ ζήσω, καὶ ὅτι δὲν τοὺς ἀπέμειναν παρὰ ἐκεῖνα καὶ ἐγώ…

Υἱὲ τοῦ Μαυρομιχάλη, διὰ νὰ μὲ τιμήσης ἦλθες εὐμορφοστολισμένος· τὸ ἐννοῶ καὶ σὲ ἀγαπῶ, ὅθεν καὶ σοῦ ἀνοίγω τὴν καρδίαν μου.

Ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα σας ἕνας ὁμογενὴς περισσότερος, δὲν ἤφερα ξένους ὁπλοφόρους, συνοδίαν μου ἔχω μόνον τὴν πειθώ, τὸ φίλεργον, καὶ τίμια γηρατεῖα· ὄχι ἐσύ, ποῦ εἶσαι νέος, ἀλλὰ οἱ πλέον, πλέον γέροντες δὲν ἔχετε γνῶσιν λευκαμένην ἀπὸ παλαιότητα καιροῦ.

Ὡς ψάρι εἰς τὸ δίκτυ σπαράζει εἰς πολλοὺς κινδύνους ἀκόμη ἡ Ἑλληνικὴ ἐλευθερία. Μοῦ ἐδόσατε τοὺς χαλινοὺς τοῦ κράτους· τίνος κράτους; μετροῦμε εἰς τὰ δάκτυλα τὴν ἐπικράτειάν μας, τʼ Ἀνάπλι, τὴν Αἴγινα, Πόρον, Ὕδραν, Κόρινθον, Μέγαρα, Σαλαμίνα.

`

«Το Κάποτε ήσουν καλό παιδί! Αποτελεί δραματούργημα καθαρά μετα-μοντέρνο. Η πρόταση του Ανούιγ οδηγεί μολαταύτα πιο μακριά από την επίφαση της αθωότητας των πράξεων των ηρώων, που συνωστίζονται σε ένα κομμάτι χαρτί. Η μετα-μοντέρνα διαλεκτική ορίζει τα πράγματα σε πλαίσιο κυνικότητας και χλεύης. Τα αρχέτυπα κερματίζονται και υπηρετούν όσο μπορούν με ηθική ολότητα την αισθητική της αμηχανίας. Η πολλαπλότητα του παραλήπτη και του αποστολέα σπάει τη στεγανότητα των τρομερών και ελεεινών επιτρέποντας στην ανάγκη του ανθρώπου να αναμετρηθεί με την τρυφερότητα και με ορισμένο αξιακό κώδικα».

`

«Το θέατρο, ως Τέχνη της άμεσης απόδοσης και ανταπόδοσης, εμφανίζει σχετικά γρήγορα το ευέλικτο σημείο της ρήξης ανάμεσα στο παλιό και στο καινούριο. Στη διαπίστωση αυτή αναγνωρίζουμε συνδηλωτικά τους αρμούς που συνδέουν το πρώτο κείμενο με όλα όσα ακολουθούν τη δηλωτική δυναμική ενός αφηγήματος. Για παράδειγμα, η αφήγηση του Ανούιγ στο Κάποτε ήσουν καλό παιδί! Δεν φανερώνει από μόνη της τη νέα τάση ούτε και το γεγονός ότι ο κόσμος αύριο θα έχει ξεχάσει τις Ερινύες. Γύρω στα 1972 που γράφει το έργο του ο Ανούιγ, οι Ερινύες υπάρχουν με διαφορετικό όνομα, τύψεις, ενώ, πριν από το φόνο, ο Ορέστης αισθάνεται την ανάγκη να συνομιλήσει με τα υποψήφια θύματά του, τον Αίγισθο και την Κλυταιμνήστρα. Ο νέος κόσμος για τον Ορέστη έχει εδώ και καιρό παραδοθεί στην ψυχανάλυση και στις μαρξιστικές αναλύσεις της κοινωνιολογίας και της φιλοσοφίας. Έτσι, ο μακρύς διάλογος με τον Αίγισθο και με την Κλυταιμνήστρα αναδεικνύει, και ο μεν και ο δε, τις προοπτικές ενός δράματος προερχόμενου από τραγωδία και μάλιστα από πολλές τραγωδίες. Οι δύο μακροσκελείς διάλογοι αναφέρονται σε σωρεία μεταστροφών και αλλαγών κατά τη ροή των γεγονότων»

`

[Αποσπάσματα]
`
**********************************************************
Πρόκειται για μία θεωρητική μελέτη η οποία διαπραγματεύεται ένα από τα «Απόκρυφα» (pièces secrètes) θεατρικά έργα του Γάλλου συγγραφέα που γράφτηκε το 1972. Με αφορμή αυτό το έργο, ο μελετητής γράφει ένα δοκίμιο στο οποίο αναλύονται οι έννοιες του διακειμένου και η αισθητική του μεταμοντέρνου μέσα από τη μέθοδο της σημειολογίας του θεάτρου. Στη θεωρητική του προσέγγιση εφαρμόζειτην γκρεμασική θεωρία, το σημαίνον τετράγωνο, τη θεωρία της αλληλουχίας των Σκηνών, όπως την προτείνει η Μαρία Θωμαδάκη στο βιβλίο της «Θεατρικός αντικατοπτρισμός. Εισαγωγή στην παραστασιολογία» και την Αρχή της Συνεργασιμότητας (Cooperative principle)του Grice