Carpe diem

Κάθε φορά που βλέπεις
τον ήλιο ν’ ανατέλλει
και μισοκλείνεις τα μάτια,
γιατί δεν έμαθες γυαλιά ηλίου να φοράς,
κάθε φορά που χάνεσαι στα χρώματα της δύσης
και νιώθεις να περνάς
την εποχή του κόκκινου
ή του λευκού
ή του βαθιού γαλάζιου

κάθε φορά που περπατάς στο δρόμο,
με σύννεφα ή βροχή,
κατακλυσμό ή καταχνιά
και κάνεις αναχρωματισμό
-παγκόσμια πρώτη δεν τη λες-
κι εσύ κρατάς τον ήλιο
στα όνειρά σου
ή στο αρυτίδωτό σου πρόσωπο
(ή ακόμη και ρυτιδωμένο -δεν έχει σημασία)

κάθε φορά -έστω και μια –
που απρόβλεπτα χαμογελάς
στον εαυτό σου στον καθρέφτη,
στον άνθρωπό σου,
σ΄ έναν περαστικό,
ή -τέλος πάντων- χαμογελάς
κι αν ‘ανεμόμυλοι’ ορθώνονται μπροστά σου,
μην απορείς. Aπλώς να ζήσεις θέλεις.
Αρκεί.

Μονομεριάζουν οι χαρές,

καλοτυχιά θεμελιωμένη σε φαράγγια και χαράκια

ώρα που διασκορπίζεται στα διάσελα η πάχνη,

και ξαναδευτερώνει  όρκο ο Αποκόρωνας

στού αγριμιού το κέρατο και στού φιδιού τη γέννα.

Τέλεψε ο άθλος στου παππού το Νοτικό λιοστάσι,

Μοίρα μυριόκλωνη μια γέρικη ελιά, αργοζυγιάζεται,

στο μισεμό, στο γιαγερμό, στο σπίθισμα τ’ ονείρου,

με τ’ άγγιγμα της βλαστοσέρνει η ελπίδα,

στη ρίζα Θραψανιώτικο σταμνί

χρυσό πουλί του Αλικιανού στα κλώνια.

Μαντατοφόρος άγγελος σού μήνυσε

να διαγουμίσεις στη φεγγοβολή το χρέος,

η ξυπνημένη θύμηση,

μια λιτανεία μεγαλόπρεπη στα λιόδεντρα,

στο σείσμα και στο λύγισμα,

κατάνυξη, παράπονο τού πελαγίσιου ανέμου.

ΘΟΛΟ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑΡΙ

Ὑπόλευκο θολὸ μαργαριτάρι
κοσμεῖ τὸ ὄστρεον τῆς νύχτας
τὸ φεγγάρι
μὲ ἕνα φῶς ἡμίχλωμο κι’ ἀλφό
μὲ ἕνα φῶς ἐνοχικὸ καὶ θολερό
κι’ ἀναίτια ἀπολογητικό

ΣΧΑΣΙΣ

Ἡ σχάσις τῆς σελάνας
συντελεῖται
στὸν ἄδυτο πυθμένα
μιᾶς τουλίπας

Πάνω σε παλιά σκέψη, καινούργια διόρθωση
Στον Νίκο Κατσαλίδα

Αποχαιρετισμοί κι αποχωρισμοί στα διάσελα
μα ούτε λιβάνι προλάβαινε ν’ ανάψει
ούτε μανουσάκια να μαζέψει, για κανέναν,
μέτραγε θανατικά
πρώτα ο άντρας, μετά ο πατέρας
στο τέλος φύγαν τα παιδιά, κακογραμμένοι όλοι τους,
άλλοι απ’ εδώ, άλλοι απ’ εκεί
όλοι πεσκέσι τ’ Αχέροντα.
Της έμειναν οι άφεγγες νύχτες, τ’ ανθισμένα χαμομήλια της αυλής
τα πέτρινα μνημούρια στον ξεσαρκωμένο λόγγο με τα ρείκια
της έμειναν, οι έγνοιες στα άλαλα χείλη
και το χοντρό τρίκλωνο γνέμα
με τις βελόνες καρφωμένες στη μισοπλεγμένη φανέλα
στον πάτο της κασέλας, λιτανεία της θύμησης.

Προσευχή

Αν μπρος στον “Απειράγαθο”
ποτέ λογοδοτήσω,
αποσταμένος στρατοκόπος,
θα του πω.

Δημιουργέ μου ήξερες
πορφύρα θα δακρύσω,
πάνω σε βράχη από καρφιά,
με χέρια γυμνά κωπηλατώ.

Άσπονδε φίλε της χαράς
όσο τη γη κατοίκησα,
εγγυητή μεγαθυμιάς,
τροπαιοφόρο μίσος πανταχού αντίκρυσα.

Στους χρυσοθήρες-δήμιους
χαρίστηκες αιώνια
και στους απέρριτους-τρελούς
σκόρπησες καταφρόνια.

Πλάνης! Απέρριτος-τρελός
ο γόνος σου υπήρξε!
Της κρίσης σου το άδικο
ξίφος, στα στήθη μπήξε.