Η Ασινέθ

Δεν έκανε εκπτώσεις ο παπάς στην ακολουθία του γάμου κι ας έτρεχε ο ιδρώτας των καλεσμένων στο μακρινό ξωκλήσι, όπου με δυσκολία στριμώχτηκαν. Ακούσαμε στη σειρά τα αγιόλεκτα ζευγάρια, με την ευχή να ευτυχήσουν οι νεόνυμφοι, όπως κι εκείνοι: τι Ιακώβ και Ραχήλ, τι Μωυσής και Σεπφόρα…

‘Οπως και να’χει, ο Ιωσήφ κι η Ασινέθ δε χρειαζόταν να δουλεύουν όλη μέρα για να νοικιάσουν στο κέντρο ένα δυαράκι.

Αφιερωμένο στα περιοδικά DF741.J68 & JV6001.A1 D53

Mην τα υποβιβάζετε

τα άρθρα.

Μην τα υποτιμάτε

Την κατηγορία

μονότονης μορφολογίας

Τη μομφή

μέρος του λόγου

«φτωχοί συγγενείς»

αναθεωρήστε.

Εμπειρικά στοιχεία τα

κριτήρια βέρα με φαντασία.

Οι παραβολές

Οι νύχτες βαθιά ειλικρινείς τέμνουν στα δυο την αντίληψη.
Εσύ  με αποστηθίζεις στα όνειρα και εγώ με διπλώνω σε τραύματα.

Δεν μας  δίδαξαν τίποτα
οι παραβολές.
Αναζητώ την ουσία που θα ερμηνεύσει την αντίφαση.

Είμαι ο άδικος οικονόμος που επιστρέφει ως ακάθαρτο πνεύμα.
Μας καταπίνει το άλας της γης πάρε την αφή μου και σκεπάσου.

Σου στέλνω ένα φόβο.
Στην κοιλιά σου ενηλικιώνονται  άσωτοι  υιοί όταν την πλησιάζω μεταμορφώνεται σε κορυφή βουνού.

Στα  πόδια σου μπήγεται το χάος
Δεν τα αγγίζω.
Έγινες  πέτρα
Μισή χώμα μισή γη
Σε ψάχνω σε αγρούς αίματος.
Να σε συνηθίσω.

ΑΣΠΡΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Τα μαλλιά της μαύρα και μακριά
κάθε μέρα γεννούν δαμάσκηνα
σκληρά, ζουμερά, μαύρα δαμάσκηνα
Το πρωί κυνηγάει τη σκιά της
από την ποδιά της πέφτουν αστέρια
που φυτρώνουνε στη γη
Όταν τις νύχτες χτενίζει τα μαλλιά της
τα παιδιά κοιμούνται ανύποπτα στον κόρφο της.
Μια μέρα ένα σάπιο δαμάσκηνο
κύλησε από το κεφάλι της
Το ζουμί του υγρό δηλητήριο στις κόρες των ματιών της.
Φυσάει ένας κόκκινος αέρας
Αυτή είναι πια η «Κραυγή» του Μουνκ
που ασπρίζει το σκοτάδι.

ΤΑΝΤΑΛΟΣ

Μια βάρκα μαύρη ναύλωσα στου ποταμού την κήτη
Δίχως πανιά προσπάθησα απέναντι να φτάσω
Μα το νερό τη σάπισε, τη βούλιαξε στο ρέμα
Απ’ τον βυθό τώρα κοιτώ αντίπερα στην όχθη
Με άλλους χαριεντίζεσαι, τρώγεις και γλυκοπίνεις
Αχλάδια, μήλα αστραφτερά, νέκταρ και αμβροσία
Σε αιώνιο μαρτύριο μ’ έχεις καταδικάσει
Όσο στη λάσπη κείτομαι η πείνα μου ν’ αυξάνει