`
Κυκλοφορεί σε δίσκο 45 R.P.M. extended play, σε 300 αριθμημένα αντίτυπα.

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ
`
Πρόσθεσις

Aν ευτυχής ή δυστυχής είμαι δεν εξετάζω.
Πλην ένα πράγμα με χαράν στον νου μου πάντα βάζω —
που στην μεγάλη πρόσθεσι (την πρόσθεσί των που μισώ)
που έχει τόσους αριθμούς, δεν είμʼ εγώ εκεί
απʼ τες πολλές μονάδες μια. Μες στʼ ολικό ποσό
δεν αριθμήθηκα. Κι αυτή η χαρά μʼ αρκεί.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)
`
*
Έτσι πολύ ατένισα

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα,
που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.

Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά.
Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα·
πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι,
και πέφτουν, λίγο, επάνω στʼ άσπρα μέτωπα.
Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν
η ποίησίς μου …. μες στες νύχτες της νεότητός μου,
μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα ….

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

`
********************************************************

Περιεχόμενα
1. Ο ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ ΤΟΥ 1903
2. ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
3. ΕΤΣΙ ΠΟΛΥ ΑΤΕΝΙΣΑ
4. ΠΡΟΣΘΕΣΙΣ
`

`

Ο ήρωάς μας είναι σίγουρα άνδρας και ζει από την εποχή του θεού Ήλιου μέχρι τις μέρες μας. Ο χώρος που διαδραματίζονται τα γεγονότα είναι κάποια ελάχιστα εσωτερικά και πολλά εξωτερικά με ελιές, κυπαρίσσια, πεύκα, τσουκνίδες, μολόχες, θάλασσες, πολλές ψυχές και νεκροταφεία. Δυτικά εκτάσεις από χώμα και λάσπη, ανατολικά ένα προαύλιο θηλέων. Χρονικά είναι πρωί, βράδυ, μεσημέρι, από το βράδυ εώς το πρωί, νύχτα. Τα τοπία είναι εξοχικά χωρίς να είναι βουκολικά, τα μοναδικά ζωντανά ζώα οι άνθρωποι και τα αηδόνια, ένας αετός είναι κεντητός, τα λιοντάρια είναι \”ανίδεα που προκρίθηκαν από την στατιστική\”, ένα μεγάλο θηρίο και απέραντες θάλασσες χωρίς ψάρια.
Όλες οι ιστορικές εποχές και οι θεοί είναι παρόντες. Ο Ήλιος, ο Διόνυσος, ο Απόλλωνας, άγγελοι με ρομφαίες και κρίνα, ο διάολος, ο Καίσαρας, ο Βρούτος, οι Σουλιώτες, διαστημόπλοια. Η μοναξιά του μονομάχου. Ο μελλοθάνατος και η ταμειακή μηχανή. Σπαθιά, μαχαίρια, όπλα, το πουλί του, είναι εργαλεία επιβίωσης και ηδονής. Το αρχέγονο: αρσενικό-θηλυκό, Αδάμ-Έυα, πατέρας-μάνα είναι παρόντα. Και τέλος ο Παράδεισος, ο Τόπος, ο τόπος του, το χώμα, το χώμα που πατάει…
Ο ήρωάς μας, ο ήρωας του Καρτελιά, τα ζει, τα έζησε (αλλιώς τί ήρωας θα ΄ταν), χωρίς κόμπλεξ, χωρίς φόβο, με προσφορές στον Ήλιο μέσα σε αρωματικούς καπνούς, θυμιάματα της θυσίας, της ζαλάδας, με ξεματιάσματα, βλέμματα αγίων και ανθρώπων.

`

************************************************************

* Μαζί με την ποιητική συλλογή υπάρχει και ένα cd με 6 τραγούδια και 3 ορχηστρικά του Μιχάλη Γρηγορίου με τις ερμηνείες της Μαρίας Φαραντούρη και του Δώρου Δημοσθένους, το οποίο είναι και το επιστέγασμα μίας παλαιάς φιλίας μεταξύ συνθέτη κι ποιητή που, όπως εξηγεί και ο Γρηγορίου στο σημείωμά του, ξεκίνησε από το παλιό στέκι του «Άλεκτον» στον Κεραμεικό και εξελίσσεται στο νέο σημείο συνάντησης, την «Κόκκινη Κλωστή» της οδού Παπαδιαμαντοπούλου. Άλλωστε όπως λέει ο Καρτελιάς στο ομώνυμο («Κόκκινη Κλωστή») ποίημα που έγινε κι αυτό τραγούδι απ΄το Γρηγορίου «Θα πιάσω πάλι απ΄την αρχή/αυτή την κόκκινη κλωστή την πονεμένη./Θα φτιάξω κόμπο να δεθεί/το παραμύθι που ιστορεί/πώς η ελπίδα στους ανθρώπους/δεν πεθαίνει>>

`

** Ο Νίκος Τρανός είναι καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών

`

Το έργο «Κράτα την Άνοιξη», περιλαμβάνει δέκα τραγούδια σε πρωτότυπη μουσική του Χάρη Γιούλη, rock, jazz,με επιρροές από reggae, latin χωρίς να λείπουν οι μπαλάντες. Τραγουδούν από ένα τραγούδι ο Χρήστος Θηβαίος και η Αφροδίτη Μάνου, τα υπόλοιπα τραγουδά ο Χάρης Γιούλης (μεταξύ των οποίων το “Le pays des braves” στα γαλλικά), ενώ στο CD περιλαμβάνεται και απαγγελία από τον ίδιο τον ποιητή. Το βιβλίο περιλαμβάνει τα μελοποιημένα ποιήματα και ένα διήγημα του Γιώργου Δουατζή ειδικά για την έκδοση καθώς και ένα κείμενο του Χάρη Γιούλη.  ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ
`

*
ΚΡΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

Μην τους πιστεύεις έλεγες

κούφια τα λόγια τους

παίζουν με την ελπίδα

κι εγώ μιλούσα για την Άνοιξη

Δυο κουκίδες σε μια ανθρωποθάλασσα

που πίστευε στην Άνοιξη

εμείς

κι εσύ να παίζεις την εικόνα μου στα μάτια σου

και να λες κράτα την Άνοιξη μέσα σου

γιατί δεν θα έρθει καθώς λες

Εγώ έχω εσένα έλεγες

μια κιθάρα

και την πλάτη φορτωμένη όνειρα

`

Θεατρικός μονόλογος σε μουσικό διάλογο στο Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, 18/2. ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

Ο ποιητής Κώστας Μόντης γεννήθηκε στην κατεχόμενη σήμερα Αμμόχωστο στις 18 Φεβρουαρίου το 1914 και πέθανε στη Λευκωσία την 1η Μαρτίου το 2004. Θεωρείται ένας από τους κορυφαίους Έλληνες ποιητές και ο Κύπριος ποιητής που εξέφρασε άρτια την συνειδησιακή ταυτότητα του Κυπριακού λαού. Η κυπριακή πολιτεία θέλοντας να τιμήσει τον άξιο αυτό ποιητή της, χαρακτήρισε το 2014 «Έτος Κώστα Μόντη» με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή του.
Στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Ιδρύματος «Κώστας Μόντης» με τίτλο «Έτος Κώστα Μόντη», παρουσιάστηκαν στην Κύπρο στις 17 Ιουλίου 2014, για πρώτη φορά, εκτενή αποσπάσματα από την ποιητική σύνθεση «Γράμματα στη μητέρα» υπό μορφή θεατρικού μονολόγου με μουσική επένδυση. Η ίδια παράσταση θα λάβει χώρα στις 18 Φεβρουαρίου 2015 (γενέθλια επέτειος του ποιητή) στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στην Αθήνα με τη σύμπραξη του εν λόγω Ιδρύματος, του Ιδρύματος «Κώστας Μόντης», των Πολιτιστικών Υπηρεσιών του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού Κύπρου και του πολιτιστικού φορέα της Πρεσβείας της Κύπρου στην Αθήνα «Το Σπίτι της Κύπρου».

`
«Γράμματα στη μητέρα»
Τα «Γράμματα στη μητέρα» είναι τρείς αυτόνομες ποιητικές συνθέσεις οι οποίες γράφτηκαν σε τρείς διαφορετικές περιόδους. Η «μητέρα», στην οποία απευθύνεται ο ποιητής, είναι η πραγματική του μητέρα Καλομοίρα Μπατίστα, την οποία έχασε στα 12 του χρόνια. Ο θάνατος της μητέρας του καθόρισε έντονα τον ψυχισμό και την ποιητικό του λόγο.
Το «Πρώτο γράμμα στη μητέρα» γράφτηκε και εκδόθηκε το 1965. Ο ποιητής απογοητευμένος από την έκβαση του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-ʼ59 (έντονα «αντι-Ζυριχικός» καθώς ήλπιζε στην ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα) περιγράφει με οδύνη την εγκυμονούσα με κινδύνους φαινομενική ανεξαρτησία και ευημερία του νησιού.
[…]
Μητέρα, δεν βλέπεις πως μας αφαίρεσαν τα οστά
και σωριαζόμαστε στο παραμικρό
και προσπίπτουμε;
Μητέρα, τʼ αμπέλια δεν παράγουν για μας,
Οι μύθοι διακόπτονται στο κατώφλι μας.
Πρέπει όταν γεννηθήκαμε
να ʼκλεισαν πίσω μας όλες οι πόρτες, δεν πρόσεξες;
Πρέπει όταν γεννηθήκαμε
το χωριό να διαγράφτηκε, δεν πρόσεξες;

[…]

Μας είπαν προεξείχε η καρδιά
και την περιέκοψαν.
Μας είπαν προεξείχαν τα όνειρα
και τα περιέκοψαν,
μας είπαν προεξείχαν οι αιρετικοί πόθοι.
Τι υποσημειώναμε, είπαν, τις νύχτες στα κράσπεδα
των αγαλμάτων,
τι έννοια είχε το δίχτυ ασφαλείας
που απλώναμε κάτω απʼ τον ήλιο;
Όμως εμείς μʼ αυτά ποτίζαμε τους ουρανούς δάκρυα,
μητέρα
όμως εμείς μʼ αυτά κλεινόμαστε έρμαια στη σοφίτα.

[…]

`

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

`

Μουσική: Σοφία Λαμπροπούλου Έπαιξαν οι μουσικοί (με αλφαβητική σειρά): Μπάσο: Αλέκος Βασιλάτος, Τσέλο: Σοφία Ευκλείδου, Νέυ: Χάρης Λαμπράκης, Κανονάκι: Σοφία Λαμπροπούλου, Φωνή: Χριστίνα Μαξούρη, Ούτι: Κυριάκος Ταπάκης, Ηχοληψία / Μίξη: Γιώργος Καρυώτης, Κάμερα / Μοντάζ: Κώστας Δαβελάς – Νίκη Μαλλιωτάκη, “Ο Γκρεμιστής” ηχογραφήθηκε στο Studio Sierra τον Ιανουάριο του 2015.

Ὁ γκρεμιστής

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης

καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,

καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!