Μια μέρα με φώναξε ο Κραουνάκης και μου είπε: «Έλα εδώ Κανελλόπουλε. Άκουσε αυτό το τραγούδι των Tiger Lillies και γράψε ελληνικά λόγια για να το πει η Μελίνα Τανάγρη. Το ξέρεις; Το λένε The Crack of Doom».

Πάτησα στα χνάρια του Μάρτιν Ζακ κι έγραψα το δικό μου ποίημα.

ΘΑ ΜΑΣ ΣΑΡΩΣΕΙ ΜΙΑ ΒΡΟΧΗ

Στην πολυτέλεια μέσα ζεις,

μωρό μου, μην ανησυχείς·

τελειώνει αυτή η εποχή,

θα μας σαρώσει μια βροχή.

Το αύριο βλέπεις φωτεινό,

όριο βάζεις τον μπλε ουρανό·

το τέλος δεν αργεί,

ο κόσμος μας ο δήθεν θα πνιγεί.

Θα μας σαρώσει μια βροχή,

να πάμε όλοι στην ευχή.

Σε όλα έχεις αποτύχει,

σου έχει γυρίσει την πλάτη η τύχη·

έννοια σου, θα εκδικηθείς

στο κάτω κάτω της γραφής,

μικροί, σπουδαίοι, όλοι στα ίσια

τραβάμε για τα κυπαρίσσια·

ζητιάνοι και πρωθυπουργοί

θα καταλήξουμε στη γη.

Θα μας σαρώσει μια βροχή,

να πάμε όλοι στην ευχή.

Και του ονείρου μας η φλόγα,

που σιγοκαίει σε μια υπόγα,

μας ψιθυρίζει πως μπορεί

το τέλος να ’ναι και αρχή.

Θα μας σαρώσει μια βροχή,

να πάμε όλοι στην ευχή·

τελειώνει αυτή η εποχή,

θα μας σαρώσει μια βροχή.

Θα μας σαρώσει μια βροχή,

να πάμε όλοι στην ευχή·

θα μας σαρώσει μια βροχή,

τελειώνει αυτή

η εποχή.

Όταν η αγάπη γίνεται απειλή

Η υποψία είναι ο θάνατος της βεβαιότητας, από τη στιγμή που γεννιέται, κάθε ανάμνηση ξαναγράφεται και κάθε τρυφερότητα αποκτά μια σκοτεινή δεύτερη ανάγνωση.

Στο «Τρυφερό Κτήνος» της Μαρί Κρόιτσερ, η εξοχή δεν είναι το καταφύγιο που υπόσχεται να γίνει. Είναι ένας τόπος όπου η σιωπή βαραίνει περισσότερο από τον θόρυβο της πόλης και όπου όσα προσπαθούμε να κρύψουμε επιστρέφουν, αργά και επίμονα, για να ζητήσουν το τίμημά τους.

Η Λούσι (Λέα Σεϊντού), πιανίστρια και μητέρα ενός μικρού αγοριού, εγκαταλείπει μαζί με την οικογένειά της την πόλη και μετακομίζει σε ένα απομονωμένο εξοχικό σπίτι. Η απόφαση μοιάζει με μια τελευταία απόπειρα σωτηρίας. Ο σύζυγός της, Φιλίπ (Λόρενς Ρουπ), βρίσκεται στα όρια μιας σοβαρής εξάντλησης και η Λούσι ελπίζει πως η απόσταση από την ασφυκτική καθημερινότητα, ο καθαρός αέρας και η ησυχία θα του επιτρέψουν να ξαναβρεί τον εαυτό του. Είναι μια κίνηση αγάπης, αλλά και απελπισίας, η οικογένεια μετακινείται στην ύπαιθρο αναζητώντας μια νέα αρχή, χωρίς να γνωρίζει αν υπάρχει ακόμη κάτι που μπορεί να σωθεί. Μόνο που η νέα ζωή δεν προλαβαίνει καν να αρχίσει.

Η επίσκεψη της αστυνομίας στην πόρτα του σπιτιού μετατρέπει μέσα σε λίγες στιγμές την καθημερινότητα σε εφιάλτη. Κάτι έχει συμβεί. Κάτι τόσο σοβαρό, ώστε ο κόσμος της Λούσι να διαλυθεί ανάμεσα σε ερωτήματα, υποψίες και έναν φόβο που δεν μπορεί ακόμη να ονομάσει. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο κέντρο της υπόθεσης είναι ο Φιλίπ, ο άντρας που αγαπά, ο πατέρας του παιδιού της, αλλά ξαφνικά και ένας άνθρωπος που μοιάζει να της είναι άγνωστος. Η αστυνομία συλλαμβάνει τον Φιλίπ, κατάσχει τους υπολογιστές του. Η κατηγορία είναι ότι συμμετείχε σε διαδικτυακό δίκτυο παιδοπορνογραφίας. Για τη Λούσι, ο άντρας που αγαπά μεταμορφώνεται μέσα σε λίγες ώρες σε έναν άγνωστο. Αντιμέτωπη με τα στοιχεία και τα ψέματά του, προσπαθεί να ανακαλύψει πόσο βαθιά φτάνει η διπλή ζωή του και, πάνω απ’ όλα, αν ο ίδιος της ο γιος κινδυνεύει από τον πατέρα του.

Δημιουργική ομάδα: Φανή Βοβώνη, Ναταλία Γεωργοσοπούλου, Σάββας Στρούμπος

«Διαμαρτυρία είναι όταν λέω πως αυτό και αυτό δε μου αρέσει. Αντίσταση είναι όταν φροντίζω αυτό που δε μου αρέσει, να μη συνεχιστεί»*

Μετά την εξαιρετική επιτυχία της περσινής χρονιάς και τη θερμή ανταπόκριση του κοινού, η παράσταση «Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα» βασισμένη στις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ, επιστρέφει. Πριν τον 2ο κύκλο παρουσίασής της στην Αθήνα και το «Θέατρο Φούρνος» (Ιανουάριος 2027), η παράσταση θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα ενώ αξίζει να σημειωθεί πως την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου θα ταξιδέψει, εκτός συνόρων, στο Διεθνές Φεστιβάλ “Jassad – femmes metteuses en scene” στο Μαρόκο (Ραμπάτ). Μία ηθοποιός και μια βιολίστρια επί σκηνής θα μας μεταφέρουν μέσα από τις επιστολές της, οι οποίες μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά, στον αγωνιώδη κόσμο της Ουλρίκε Μάινχοφ κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972-1976). Η Μάινχοφ, που υπήρξε μια από τις πιο επιδραστικές ριζοσπαστικές φωνές της μεταπολεμικής Γερμανίας, μεταπήδησε από τη μαχητική δημοσιογραφία στην ένοπλη δράση με τη RAF, καταλήγοντας στις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Εκεί, μέσα σε καθεστώς απόλυτης αισθητηριακής απομόνωσης, η γραφή έγινε το τελευταίο οχυρό επικοινωνίας της.

*****************************************

Καλλιτεχνικό σημείωμα:

Η παράσταση “Ulrike – γράμματα από τη νεκρή πτέρυγα”, με μία ηθοποιό και μία βιολίστρια επί σκηνής, στηρίζεται στις επιστολές της Ουλρίκε Μάινχοφ κατά την περίοδο της φυλάκισής της (1972-76) ως τη δολοφονία της, οι οποίες μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά. Στο διάστημα αυτό η Μάινχοφ μοίραζε τη ζωή της μεταξύ λευκού κελιού και απομόνωσης. Οι επιστολές της είναι κάτι πολύ περισσότερο από πολιτικά ντοκουμέντα ή από προσωπικές εξομολογήσεις ενός ανθρώπου που ασφυκτιά στην κατάσταση του εγκλεισμού. Αποτελούν έναν χορό θανάτου μεταξύ λέξεων και συναισθημάτων, μεταξύ ελπίδας και απελπισίας, μεταξύ οργής και απόγνωσης. Οι λέξεις παλεύουν να διασώσουν κάτι από την ανθρωπινότητα της ανυπότακτης επαναστάτριας, οι σκέψεις πίσω από τις λέξεις αντιστέκονται στον θάνατο των αισθήσεων, στην αλλοίωση της μνήμης, στο μακέλεμα του σώματος από την πλήρη απομόνωση. Οι ανάσες που γεννούν τις λέξεις είναι σπασμωδικές, ανήσυχες, διακεκομμένες. Η Μάινχοφ σχοινοβατεί στα όρια μεταξύ λογικής και τρέλας, μεταξύ παραληρήματος και συνειδητής αντίστασης στον εγκλεισμό· ενώ καταρρέει ψυχολογικά οι φθόγγοι που αποθέτει στο χαρτί λειτουργούν σαν την ύστατη σανίδα σωτηρίας. Αρνείται να μετατραπεί σε ανθρωποπείραμα, κάθε της κύτταρο πολεμάει να αντέξει τη φθορά της φυλάκισης. Το σώμα της είναι πεδίο ατέλειωτων καταστροφών, ωστόσο, η θέλησή της να αντέξει αποτελεί το ύστατο οδόφραγμα απέναντι στον όλεθρο. Αυτός είναι ο κόσμος της παράστασή μας. Πρόκειται για μια προσπάθεια καταβύθισης στα άδυτα του ψυχισμού ενός οριακού προσώπου που παλεύει μέσα στην κόλαση.

Το άπιαστο πνεύμα του Μακόντο

Το Μακόντο επιστρέφει πιο σκοτεινό, πληγωμένο και εξωστρεφές. Η οικογένεια Μπουενδία βρίσκεται αντιμέτωπη με έναν κόσμο που αλλάζει, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει από το παρελθόν.

Η πρώτη σεζόν του «Εκατό Χρόνια Μοναξιά» μας άφησε στο κατώφλι ενός Μακόντο που είχε χάσει την αθωότητά του. Η οικογένεια Μπουενδία είχε γνωρίσει τον πόλεμο, τον έρωτα, την απώλεια και την επανάληψη, ενώ η Ιστορία έμοιαζε να επιστρέφει με τα ίδια πρόσωπα και διαφορετικές πληγές. Εκεί όπου η πρώτη σεζόν έστηνε τον μύθο, η δεύτερη τον δοκιμάζει απέναντι στην πραγματικότητα. Το χωριό ανοίγει στον κόσμο και, ακριβώς γι’ αυτό, αρχίζει να χάνει τον εαυτό του. Το θαύμα δεν εξαφανίζεται, σκοτεινιάζει. Και η οικογενειακή μνήμη γίνεται πια βάρος που κανείς δεν μπορεί να αφήσει πίσω. Ούτε εύκολα, ούτε χωρίς συνέπειες.

Το δεύτερο μέρος, επτά επεισοδίων, κυκλοφόρησε στις 5 Αυγούστου στην Netflix, ενώ το ειδικό φινάλε έχει προγραμματιστεί για τις 26. Η δεύτερη σεζόν, ή ακριβέστερα το δεύτερο μέρος της σειράς, ξεκινά σαν να γνωρίζει πως το δυσκολότερο δεν είναι να παρουσιάσεις το Μακόντο, αλλά να το κάνεις να πονέσει. Οι επαναλήψεις των ονομάτων, οι έρωτες που επιστρέφουν μεταμφιεσμένοι, οι πόλεμοι που γεννούν άλλους πολέμους, τα χειρόγραφα που μοιάζουν να έχουν γραφτεί πριν ακόμη συμβούν τα γεγονότα, αποτελούν πλέον γνώριμο υλικό. Εκείνο όμως που αλλάζει είναι η θερμοκρασία της αφήγησης. Το φως υποχωρεί. Η φαντασία δεν λειτουργεί πια ως καταφύγιο, αλλά ως καθρέφτης μιας πραγματικότητας βίαιης.

Οι σκηνοθέτες Λόρα Μόρα και ο Κάρλος Μορένο αντιμετωπίζουν αυτό το υλικό με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Η σκηνοθεσία δεν προσπαθεί απλώς να εικονογραφήσει τον Μάρκες, αναζητά κινηματογραφικό ρυθμό για την αίσθηση του αναπόφευκτου. Τα επεισόδια αποκτούν κινηματογραφική αναπνοή, με έμφαση στη σύνθεση, στη σιωπή και στον ήχο. Η Μόρα έχει περιγράψει κάθε επεισόδιο ως κάτι που προσεγγίζει τη λογική μιας ταινίας, με στόχο μια πιο κινηματογραφική και συναισθηματική κορύφωση. Η εικόνα βαραίνει καθώς ο μύθος προσγειώνεται στην Ιστορία.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η μετάβαση από τον οικογενειακό μύθο στον κοινωνικό εφιάλτη. Ο Αουρελιάνο Μπουενδία (Κλαούντιο Κατάνιο), άλλοτε προσωποποίηση της εξέγερσης, κουβαλά το βάρος της ματαιότητας. Οι πόλεμοι δεν έχουν την αίγλη της περιπέτειας, έχουν σκόνη, εξάντληση και την αίσθηση ενός κύκλου που αρνείται να κλείσει. Ο Κλαούντιο Κατάνιο δίνει στον συνταγματάρχη μια εσωτερική ρωγμή που γίνεται ολοένα πιο ορατή. Δεν βλέπουμε απλώς έναν άνδρα που γερνά, αλλά έναν άνθρωπο που αντιλαμβάνεται πως η Ιστορία μπορεί να χρησιμοποιεί τους επαναστάτες της χωρίς να τους δικαιώνει.