`

1. Γράφετε μόνο ξύπνιος;

Όχι. Γράφω και σε υπναγωγικές ψευδαισθήσεις .

2. Αν είστε εξαρτημένος από την ποίηση, γιατί δεν παίρνετε μεθαδόνη;

Δεν γνωρίζω ακόμα εάν είμαι.

3. Αισθάνεστε ποιητής μόνο όταν γράφετε;

Λίγο τότε, ίσως περισσότερο στην πρακτική της ζωής .

4. Γράφετε και αποτυχημένα ποιήματα ή τα δημοσιεύετε μόνο;

Συνέχεια, μερικά τα δημοσιεύω με ψευδώνυμα-ετερώνυμα . Άλλα τα πετάω και πολλές φορές φοβάμαι πως είναι θέμα διάθεσης και όχι αντικειμενικής κριτικής .Έτσι ίσως κρατάω τα λάθος .

5. Το ποίημα φέρνει στο μυαλό σας α) τα πόδια μιας γυναίκας β) ένα ηλιοβασίλεμα γ) ένα θεσπέσιο γεύμα;

Το μυαλό μας φέρνει τα ποιήματα μαζί με το κάθε περιβάλλον .

6. Οι λέξεις είναι απαραίτητες σε ένα ποίημα; Και αν ναι, έχετε λίστα με ποιητικές λέξεις που πρέπει να αποφεύγετε;

Επίθετα πολλά, επεξηγήσεις. Θέλω πλέον μόνο τη δράση, το γεγονός , ταχύτητα, όχι σχολιασμούς

7. Την ποιητική σας ταυτότητα την πήρατε από μόνος σας ή σας την έδωσε η συντεχνία;

Η Παναγία , μου την έδωσε η Παναγία.

8. Αν τα κακά ποιήματα των φίλων σας κάνουν καλύτερους ποιητές, οι κακές κριτικές σας ωθούν στο καλύτερο;

Εξαρτάται , αν η κριτική γίνεται με ειλικρίνεια βοηθά, αν γίνεται με ειλικρίνεια και καλές προθέσεις βοηθά ακόμα πιο πολύ. Αν γίνεται λόγω προσωπικής εμπάθειας, άλλοτε γελάω ή θέλω να δαγκώσω το αυτί του υποκειμένου . Ανάλογα με την διάθεση .

9. Γράφετε από ανάγκη ή από συνήθεια;

Δεν γνωρίζω . Μάλλον γιατί το θέλω .

10. Πιστεύετε στη μούσα; Αν ναι, ποια είναι η δική σας;

Αυτές που κάνουν καλό στη γραφή , τις περισσότερες φορές κάνουν κακό στη ζωή.

`

Πρόκειται για ένα Ημερολόγιο με 50 από τα ωραιότερα ελληνικά ποιήματα που μελοποιήθηκαν σε τραγούδια που αγαπήσαμε από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 μέχρι σήμερα. Η επιλογή-επιμέλεια είναι της δημοσιογράφου και ποιήτριας, Στέλλας Βλαχογιάννη. Ανθολογούνται οι ποιητές: Μανόλης Αναγνωστάκης, Οδυσσέας Ελύτης, Νίκος Καββαδίας, Κωνσταντίνος Καβάφης, Κώστας Καρυωτάκης, Ναπολέων Λαπαθιώτης, Τάσος Λειβαδίτης, Μαρία Πολυδούρη, Γιάννης Ρίτσος, Γιώργος Σεφέρης, Ντίνος Χριστιανόπουλος, Γιώργος Χρονάς.
`

Τραγούδια του μήνα Δεκεμβρίου-ποιητής Γιώργος Χρονάς
1. Ήτανε αέρας
2. Κάτι χαλασμένα τζουκ μποξ:  ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ
3. Πέραμα
4. Έπρεπε να ΄ρχόσουνα
`
*******
Παράλληλα κάθε Σάββατο και Κυριακή στο θέατρο Διθύραμβος, Λητούς 6, πλατεία Αγίας Λαύρας, Μαρούσι, παρουσιάζεται το θεατρικό έργο της Στέλλας Βλαχογιάννη, «Μην παίζεις με τα χώματα».

`

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ (Για το Ποιείν)
`
…Όταν το κοριτσάκι σταμάτησε να χτενίζει τα άσπρα μαλλιά της κούκλας του, είχανε γίνει χιόνι τα δικά του. Πολλά τσιγάρα και πολλοί δρόμοι στο μεταξύ, για να καταλάβει πόσο δίκιο είχε που δεν ήθελε να μεγαλώσει. Τη βίασε ο χρόνος. Και ενώ το θύμα παρουσιάστηκε στο δικαστήριο πλήρες αποδείξεων, ο κατηγορούμενος κηρύχτηκε πανηγυρικά αθώος. Είναι το επάγγελμά του, είπαν.
`
*
(…) Μεγαλώσαμε, αλητέψαμε, λεηλατήσαμε και μας λεηλάτησαν πειρατές επιπόλαιοι χωρίς χρυσό δόντι και γάντζο στο χέρι, κάναμε γιουρούσι στις ήττες, και τι όμορφα που γελάει κανείς όταν είναι λυπημένος… Αυτό το γέλιο που στάζει αλμύρα και έχει τον ίσκιο των αναμνήσεων στον ήχο του. Μην κλείνεις τα μάτια τώρα που λιγόστεψε η διαδρομή. Άσε το αεράκι να διαπεράσει τις ηλικίες σου και πάρε με τηλέφωνο μόλις φτάσεις στο όνειρό σου. Αμέσως. Και πού είσαι; Εκείνο το κρυμμένο τραύμα πώς το κρατάς ακόμα κόκκινο; (…)
`
*
Τα τρελά παιδιά συνήθως χάνονται από τα χέρια των γονιών τους κι ανοίγουνε λογαριασμούς με τον ουρανό. Ή τη θάλασσα. Θα τα βρείτε σε λόφους να ανεμίζουν αετούς, προσπαθώντας νa ελαφρύνουν τόσο που να φύγουν μαζί τους προς τα πάνω∙ ή πλάι στα νερά να καθρεφτίζουν μάτια αλλόκοτα και λένε λόγια που μπορεί και να σημαίνουν: «Εγώ, ο μονογενής υιός της θλίψης, επιθυμώ σε νερό θανάσιμο να μετατραπώ και να κατακλύσω εκείνους που δεν μπόρεσαν να μʼ αγαπήσουν» (…)
`
*
«Κομνηνών 8, Ελληνικό. Η Άννα δεν μένει πια εδώ. Ο αριθμός που καλείτε έχει αλλάξει. Για περισσότερες πληροφορίες καλέστε το 199. Να σβήσει αυτό το ρημάδι το τσιγάρο που εξακολουθεί να καίει μέσα στο απόλυτο σκοτάδι τριών ετών. Σπάνια περνάω. Δεν θέλω να δω την κάφτρα πίσω από το τζάμι της τραπεζαρίας, στην πολυθρόνα που ρίζωσες για μια δεκαετία. Δεν θέλω να σε ξέρω πια, μητέρα. Ήθελα να σε γνώριζα».

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε σε ένα μικρό χωριό ένα παιδάκι που ήταν πολύ διαβαστερό: διάβαζε όλα όσα έπεφταν στα χέρια του, από βίους αγίων που μάζευε η μητέρα του έως τους «Άθλιους» του Ουγκώ που είχε ο πατέρας του, κι έπειτα από μόνος του μάζευε κι αντάλλασε με τους φίλους του όλα τα «Κλασικά Εικονογραφημένα», το «Μικρό Ήρωα» κι αργότερα τη «Μάσκα». Διάβαζε, διάβαζε κρυμμένος κάτω από τις κουβέρτες το βράδυ με τον πρώτο φακό μπαταρίας που του είχαν κάνει δώρο κάποια Χριστούγεννα, το μεσημέρι με το λίβα κάτω από την κατάκαρπη ροδακινιά. Διάβαζε μετά τα βιβλία της αδελφής του, φοιτήτρια στην Αθήνα, που τα έκρυβε επιμελώς κάτω από ψεύτικα μπλε πανάρια: Καζαντζάκη και Καβάφη. Χάρη σε μια φιλόλογο που του διάβαζε τις εκθέσεις στην τάξη κι ήταν το χαϊδεμένο της παιδί, το διαβαστερό παιδάκι μας ο Βασιλάκης, άρχισε να της γράφει ποιήματα, στην ουσία ερωτικές εξομολογήσεις που δεν μπορούσε να της αφιερώσει δημόσια. Μετά η φιλόλογος παντρεύτηκε με στρατιωτικό και πέτυχε μετάθεση αφήνοντας το διαβαστερό παιδάκι το Βασιλάκη, στη μέση της χρονιάς.
Εκείνα τα παλιά χρόνια ο Βασιλάκης μάζεψε τα τετράδια με τα ποιήματα που έγραφε για την αγαπημένη του καθηγήτρια και μετά τα Χριστούγεννα, αφού γέμισε την κοιλίτσα του με γεμιστή γαλοπούλα και χοιρινές μπριζόλες και κουραμπιέδες και μελομακάρονα, φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα τη μανούλα του, έσφιξε το χέρι του πατέρα του κι έφυγε να βρει την τύχη του στην Πρωτεύουσα. Όλη τη μέρα των Χριστουγέννων χιόνιζε ασταμάτητα. Το έλκηθρο ενός ξυλοκόπου κατάφερε να τον μεταφέρει μέχρι το Σιδηροδρομικό Σταθμό. Ο Βασιλάκης χουχούλιασε τα χεράκια του δίπλα στη μεγάλη μαντεμένια ξυλόσομπα στην αίθουσα αναμονής και περίμενε, περίμενε. Η αμαξοστοιχία είχε μεγάλη καθυστέρηση και περίμενε-περίμενε το Βασιλάκη τον πήρε ο ύπνος. Στον ύπνο τον επισκέφτηκαν πολλά πρόσωπα να του ευχηθούν τα Χρόνια Πολλά και να του τραγουδήσουν τα κάλαντα σε διάφορες γλώσσες. Πέρασαν οι αγαπημένοι του συγγραφείς ένας-ένας με τη σειρά και του έσφιξαν το χέρι: ο Ντοστογιέφσκι, ο Ζολά, ο Τολστόι, ο Καμύ, ο Μπέκετ, ο Καραγάτσης, ο Χέμινγουεϊ. Πέρασαν εικόνες γραμμένες σε στίχους, ονειρεύτηκε τα ποιήματα που θα έγραφε μετά από τριάντα χρόνια στα πενήντα του.

`
***

Δημήτρης Μητρόπουλος: “Γκρι” (από το δίσκο “14 Invenzioni” σε ποιήματα Κ.Π.Καβάφη): ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

****

`

Συνέντευξη στον Σπύρο Αραβανή

`

Σήμερα Σάββατο, 14/12, στα ιστορικά Ράλλεια Πρότυπα Πειραματικά Σχολεία Πειραιά διοργανώνεται Ημερίδα αφιερωμένη στο «πρόσωπο και προσωπείο» του Κ.Π. Καβάφη. Εμπνευστής της ο Διευθυντής του Σχολείου, κ. Βασίλης Πανόπουλος, (εκπαιδευτικός, συνθέτης και υποψήφιος διδάκτωρ Πανεπιστημιου Αθηνών) ο οποίος μάς μίλησε για την παρουσία του ποιητή, εκτός των άλλων, και στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση.

`

Σ.Α.: Ο τίτλος της Ημερίδας είναι: «Κ.Π.Καβάφης: πρόσωπο και προσωπείο». Σε έναν ποιητή πού τελειώνει το πρόσωπο και πού αρχίζει το προσωπείο; Πόσο εύκολος ειναι αυτός ο διαχωρισμός όταν μάλιστα πρέπει να λειτουργήσει μέσα σε εκπαιδευτικά πλαίσια;
Β.Π.: «Ο τίτλος της ημερίδας βρίσκεται προς την κατεύθυνση να μελετηθεί ή να καταδειχτεί αν το πρόσωπο ή το ιστορικό γεγονός στο οποίο αναφέρεται ο Καβάφης, μείζον ή έλασσον δεν έχει και τόση σημασία, αποτελεί το όχημα να αναπτυχθεί η κειμενική του φωνή. Είναι σκόπιμο να δούμε αν πρόσωπο και προσωπείο αποτελούν ταυτολογία ή διαφορετικά πράγματα που εντέλει συνθέτουν το αδιάσπαστο όλον της ποίησής του. Θυμίζει λίγο τη συζήτηση περί μορφής και περιεχομένου. Κι όλα αυτά είναι δύσκολο να αναδειχτούν σε μια σχολική τάξη. Απαιτείται μεγάλο απόθεμα γνώσης από τον εκπαιδευτικό και φυσικά ένας χώρος γόνιμης αναμονής εκ μέρους των μαθητών γιατί όπως γράφει κι ο Ρίτσος πρόκειται για «ωραία και ανυποψίαστα παιδιά».»

`

Σ.Α.: Ο τίτλος της εισήγησής σας είναι: «Κ Π. Καβάφης: Από την οδό Λέψιους 10, σε «Σπίτι με κήπον» εξοχικό. (Ο Καβάφης στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση).» Ποια είναι και πώς γίνεται η πρόσληψη του έργου του ποιητή από έναν σημερινό μαθητή Δημοτικού;
Β.Π.: «Στην εισήγησή μου θέλω να αξιοποιήσω ένα περίεργο στ αλήθεια ποίημα από τα «Κρυμμένα», το Σπίτι με Κήπον, για να μελετηθεί η αλλήθωρη ματιά του Καβάφη του 1917 προς τον πρώιμο ρομαντισμό του. Ο τίτλος βρίσκεται στα όρια ή μάλλον καλύτερα εντός της καβαφικής ειρωνείας που πολύ εύστοχα, νομίζω, ο Βαγενάς την εννοεί ως κλειδί της ποιητικής του Καβάφη. Θα μου πείτε δεν είναι μόνο η ειρωνεία, είναι ο τόνος και ο τρόπος. Συμφωνώ. Για τον Καβάφη στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση τονίζω εμφατικά ότι οι μαθητές σε αυτή την ηλικία δεν διαθέτουν τέτοιο επίπεδο πρόσληψης για να κατανοήσουν τον ποιητή. Για αυτό και ανθολογούνται, ευτυχώς τρία ποιήματα (Σπίτι με Κήπον, Δέησις και Τα άλογα του Αχιλλέως). Καλύτερα που δε χαραμίζεται ο ποιητής. Συνήθως οι ανθολόγοι έχουν το άγχος της ευρείας εκπροσώπησης και «θυσιάζουν» πρόσωπα και καλλιτεχνικά έργα. Απαιτείται μέτρο και τάξη».

`

Σ.Α.: Ο Σταύρος Ζουμπουλάκης, σε πρόσφατο συνέδριο του Τμήματος Φιλολογίας του Καποδιστριακού Πανεπιστημίο, με τίτλο «Η νεοελληνική λογοτεχνία στην κοινωνία και την εκπαίδευση σήμερα» δήλωσε: «Οντως, η απόλαυση της λογοτεχνίας χάνεται στα σχολεία. Είναι ελάχιστες οι ευτυχισμένες στιγμές της στις τάξεις, κι αυτό επειδή δεν τη διαβάζουν οι ίδιοι οι καθηγητές». Ποια είναι η δική σας άποψη με βάση την πολύχρονη εμπειρία σας;
Β.Π.: «Είπα και πριν ότι χρειάζεται μεγάλη σκευή εκ μέρους του εκπαιδευτικού για να μελετηθεί η λογοτεχνία στην εκπαίδευση. Αυτή η σχολειοποίηση της γνώσης αντανακλάται ευθέως και στο μάθημα της λογοτεχνίας και αυτό έχει σαν συνέπεια την αποστροφή των μαθητών. Ακόμα κι αυτό που λέγεται «η μάθηση να γίνεται παιχνίδι» με βάζει σε σκέψεις. Δεν είναι όλα παιχνίδι ούτε και γίνονται. Αν καταφέρει ο εκπαιδευτικός να εμφυσήσει την τέρψη της ανάγνωσης σίγουρα θα ανοίξουν άλλοι δρόμοι στους μαθητές. Γιατί δε θα μένουν στα επιφαινόμενα του παιχνιδιού που πολλές φορές ισούται με το «χάριν παιδιάς»».

Ελληνική συμμετοχή στο Kalam le-l-Shabab International Poetry Festival

Στο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Kalam Le-l-shabab του Ιταλικού Πολιτιστικού Κέντρου που θα πραγματοποιηθεί στο Κάϊρο από 3-7 Νοεμβρίου 2013 θα συμμετέχει η Ελλάδα. Η πολιτιστική σύμβουλος της Ελληνικής πρεσβείας στο Κάιρο,κ. Μαριλένα Γρίβα σε συνεργασία με το διευθυντή του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Καϊρου κ. Χρίστο Παπαδόπουλο και τους διοργανωτές απηύθυναν πρόσκληση στον ποιητή Σωτήρη Παστάκα να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στα δρώμενα του φεστιβάλ.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Kalam Le-l-shabab. Youth Creativity and Poetry in Today’s Egypt που απευθύνεται σε νέους Αιγύπτιους ποιητές. Το πρόγραμμα αυτό σκοπεύει στην ενίσχυση της ποίησης στην Αίγυπτο δίνοντας ευκαιρίες στους νέους ποιητές να αναδειχθούν μέσω της συμβολής κερδοσκοπικών και μη φορέων. Συγκεκριμένα οι στόχοι είναι να αφυπνίσει την προσοχή του κοινού για την ποίηση αυξάνοντας τον αριθμό των ποιητικών εκδηλώσεων ανά την Αίγυπτο. Οι Αιγυπτιακοί οργανισμοί που αναμιγνύονται στην υλοποίηση των τοπικών δραστηριοτήτων θα συνεχίσουν να οργανώνουν εκδηλώσεις που θα είναι αφιερωμένες στην ποίηση και στη λογοτεχνία γενικότερα σύμφωνα με την εμπειρία που θα αποκτήσουν μέσω αυτού του προγράμματος. Παράλληλα, το κοινό (ιδιαίτερα σε πολιτιστικά περιθωριοποιημένες περιοχές) θα έχει μεγαλύτερη πρόσβαση σε εκδηλώσεις για την ποίηση. Μέσω αυτών των εκδηλώσεων, το κοινό ενθαρρύνεται να ανακαλύψει την εθνική ποίηση. Στους μακροπρόθεσμους στόχους εντάσσεται και η αύξηση του ενδιαφέροντος για την ποίηση από την πλευρά του Τύπου και του εκδοτικού κόσμου, γεγονός που θα βοηθήσει στην προώθηση των νέων ποιητών.