`

I.

Κι είναι η νύχτα μια πλανεύτρα τσιγγάνα
φοράει τα σκοτεινά πολύχρωμα της
σεργιανίζει πλάι στη θάλασσα
περιμένοντας τους περαστικούς ονειροπόλους
να τους ψιθυρίσει τις ημέρες που θα έρθουν.

*

II.

Είναι βλασφημία
να συμπληρώνεις

ποιήματα και στίχους
αυτό το κενό, που διαπιστώνεις

είναι η αναπνοή του ποιητή
της θλιβερής κοινωνίας το στέκι
των ελπιδοφόρων αφετηρία.

1.

Όταν φτάνεις στην άκρη
Κι από κάτω κρέμεται ένα τέλος γνώριμο
Ο θάνατος που δεν υπήρχε, είναι πια παρών
Κι αγγίζει με τα κοκαλιάρικα χέρια του
Το άχρωμο πλέον πρόσωπο
Που αποσύρεται απορημένο, ανολοκλήρωτο
Σε μια κρύα σιωπή-
Το φεγγάρι δεν υψώνεται πια
Δεν υπάρχει άλλος τελευταίος χορός
Είναι η ώρα να φεύγουμε-
Θέλω μονάχα να κοιτάξω λίγο πίσω
Να χαρίσω όσα δάκρυα απέμειναν
Στα στιγμιότυπα ενός αγώνα χωρίς επανάληψη
Στις συναυλίες μας που δεν βιντεοσκοπήθηκαν
Και θα χαθούν χωρίς ιστορίες
Τα σκαλιά που καθήσαμε τους χειμώνες
Ήταν τελικά πιο ζεστά από όσο νομίζαμε
Δεν υπάρχει επιλογή στην αποχώρηση
Ούτε ποικιλία γεύσεων στην απουσία
Αν με ρώταγες
Θα προτιμούσα πάντα την πίκρα
Από το κενό που κρύβεται πίσω από την πλάτη μου
Κι έρχεται τώρα αργά να με αγκαλιάσει
Δεν αρκεί ο πόνος όταν κι αυτός σε αποχαιρετά τελευταίος-
Δεν φτάνει μια γουλιά από το άπειρο
Όταν έχεις κεντήσει μέσα σου
Όλα τα μικρά ξημερώματα που το απαρτίζουν
Οι εκρήξεις δεν θα κοπάσουν ποτέ

[12.10.2015, Βόλος]

Οι πέτρες της θάλασσας (1)

Το καλοκαίρι
Μαζεύω πάντα πέτρες στη θάλασσα
Βρεγμένες απʼ το αλμυρό νερό
Τις βλέπω τόσο όμορφες
Και λέω θα τις πάρω μαζί μου

Αυτό κάνω κάθε καλοκαίρι
Μαζεύω
Τις όμορφες γυαλιστερές πετρούλες
Αλλά ποτέ
Δεν τις παίρνω μαζί μου

Σχεδόν ποτέ

Ξέρω γιατί το κάνω.

Οι πέτρες είναι τα όνειρά μου.

Αφημένες στην άμμο.

Οι πέτρες της θάλασσας (2)

Αν θα τις πάρεις, θα χάσουν τη γυαλάδα τους.
Θαʼ ναι σαν σώματα ξερά, ξεκομμένα από τη φύση τους.

-Και τότε τι αξία θαʼ χει;-

Εκεί, στη θάλασσα αφημένες
Ε κ ε ί πρέπει να είναι πάντα.

Όπως τα όνειρα.
Δεν πρέπει να είναι μέσα μας.
Σαν σώματα ξερά χάνουν τη λάμψη τους.

MIRAGE

Με κοιτάζει βλοσυρά μέσα στα μάτια
σαν αγριεμένος σαμουράι, κι ωστόσο
είναι μόνο ένα ιαπωνικό αυτοκίνητο.
Πάνω του επιβιβάζεται μια οικογένεια
και το μικρό κορίτσι τραβάει απʼ το λουρί

ένα μικρό ηλεκτρονικό σκυλί. Το τρίχωμά του,
η κίνηση, ξεγελούν τη φευγαλέα ματιά·
η υποταγή του είναι πιο βέβαιη
κι από εκπαιδευμένου ποιμενικού.
Όμως η στοργή που του απευθύνει

δεν είναι απόρροια κάποιου κυκλώματος·
έρχεται από μια καρδιά πανέτοιμη να εκραγεί.
Φαίνεται δημιουργούμε τα πράγματα κατʼ εικόνα
και καθʼ ομοίωση σαν υπερφίαλες
μικρές θεότητες, κι ό,τι απʼ αυτά κινείται

περνιέται για ζωή. Μα ό,τι μας συγκινεί βαθιά,
πρέπει να παραμείνει οριστικά θνητό.
Όχι λουλούδι πλαστικό από σπίτι ντεμοντέ,
πονηρό στην επιτήδεια πρασινότητά του·
ούτε φωτιστικό που προτείνει το γοφό του

έπειτα από σεισμό. Χρειάζεται κάτι να πεθαίνει
μαζί μας· ένα σκυλί πιο πειστικό, ένας σαμουράι
τρομερός. Χρειάζεται κάτι να μπορεί να ψυχορραγεί
αντηχώντας την απόγνωση του αφανισμού.
Κι αυτή η αντίσταση πρέπει να διατηρηθεί.

Καλοκαιρινός Χορός

Κι αν δεν ηχεί η μουσική για να χορεύουμε,
σταλάζει πάντα η βροχή.
Στη σάλα αν δεν εμπούμε με τα ωραία μάρμαρα,
υπάρχει πάντα ένα χωράφι.
Αν δεν υπάρχουν πολυέλαιοι,
πάντα θα μας φέγγουν τα τρία αστέρια στη σειρά.
Αν δεν υπάρχουν ακριβά αρώματα,
θα μεθά η ανάσα μας από την υγρασία•
αυτή που ξατμίζεται με την πρώτη λιαχτίδα
μιας πρωινής καλοκαιρινής πλάνης.

Κι αν δεν ηχεί η μουσική για ένα χορό,
υπάρχει πάντα η βροχή…

 
Πέντε γράμματα και ένα σημείο

Και πάλι με θυμάσαι• και πάλι με ξεχνάς…
Ή, μήπως δεν ξεχνάς;
Είπες, κάποιος σε φώναξε.
Όχι, εγώ. Εγώ σε φωνάζω πάντα.

Πάλι σε κοίταξα• και πάλι όλα απʼ την αρχή.
Σαν να μην κίνησαν και να μην τέλειωσαν ποτέ.
Θα τελειώσουν ποτέ;
Ο έρωτας ούτε διαταγή, ούτε τελεσίγραφο. Μονόδρομος.

Εκεί οι αφέντες μου με προστάζουν.
Η νύχτα, η θάλασσα, ο Θεός κι ΕΣΥ.
Δεν διάλεξα να με προστάζεις. Τʼ ορκίστηκα.
Σʼ ένα λιμάνι, σʼ ένα φάρο, σʼ έναν Άγιο• ορκίστηκα.

Σε πρόδωσα.
Μα η προδοσία, προδοσία και ο όρκος, όρκος.
Μας πρόδωσες.
Κατάρα κι αδημονία για τη δεύτερη ζωή που ξέρω πως δεν θαʼρθει.

Πέντε γράμματα κι ένα σημείο.
Όχι το πάλι, όχι το πάντα ή το ποτέ…
Πέντε γράμματα κι ένα σημείο.
Γ Ι Α Τ Ι ;